Puzzelen en proppen

De krokusvakantie komt eraan. Dat wilt zeggen dat enkelen (of velen) onder jullie vast gaan skiën, er minstens evenveel wanhopig opvang zoeken voor de kinderen (die vakantie hebben terwijl zij moeten werken) en anderen het in Keulen horen donderen en het begrip krokusvakantie enkel nog associëren met Aalst carnaval. Voor de geïnteresseerden, dat is dit weekend. Het is ook onze spellenmarathon dit weekend en daar heb ik het al uitgebreid over gehad. Dus we verwachten jullie massaal voor een babbel en een spelletje, nu zaterdag 22 februari 2020 in Den Hangar.

Maar goed, krokusvakantie dus. Of je nu voor enkele dagen naar zee trekt, gaat skiën of gewoon lekker in Centerparcs (of een ander bungalowpark) gaat hangen, de voorbereiding is steeds hetzelfde: lijstjes maken met wat wel en niet mee te nemen, inpakken en dan zorgen dat alles in de auto gepropt geraakt. En ja, daar komt het nodig gepuzzel bij kijken. Ben je een wintersportliefhebber, dan weet je vast wel dat latten niet echt een ideale vorm hebben voor in de auto.

Hoe hard sommigen ook sakkeren op dat gepuzzel en geprop, het hoort toch bij dat vakantiegevoel. De voorbereiding voor een vakantie mag dan wel het nodige bloed, zweet en tranen kosten, ze hoort er wel bij en geef toe, je zou ze ook niet kunnen missen. Het plannen van de vakantie, het pakken van de valiezen, ook dat is vakantiegevoel.

Toen we ons assortiment voor Top Vakantie samenstelden botste ik op twee leuke spellen die dit gevoel in spelvorm goten. Het spreekt voor zich dat de allerlaatste spelsessie op kamp dus ook draaide rond deze twee spellen. In het eerste spelletje, Get Packing (2018), wordt centraal een kaart omgedraaid met daarop de spulletjes afgebeeld die je in jouw valies moet proppen. Omdat het een zomerspelletje is, zijn het de gekste zomerspullen: een zwemband, zwemvliezen, een zonnebril, een strandbal, een t-shirt, een zwembroek en nog zo veel meer. En dan is het aan jou om die spulletjes zo snel mogelijk bij elkaar te zoeken en in jouw valies te proppen. Wie dat het snelste kan, wint de ronde. Simpel toch?

Eens al jouw valiezen gepakt, moet dat natuurlijk in de auto passen. Vorige zomer ben ik verhuisd en dat is net hetzelfde gevoel, alleen grootser en drastischer. Gepakt en gezakt (2008) is een leuke van 999Games waarin je eerste al jouw spullen bij elkaar zoekt, dan een geschikte (of toch de meest geschikte) verhuiswagen zoekt en dan alles op de wagen laadt. Er zit een zeer verraderlijk kantje aan dit spel, want niet alleen heeft iedereen een andere lading (die je via dobbelstenen bepaalt), maar wie te lang wacht met een verhuiswagen te kiezen, neemt wel een heel groot risico. Dan krijg je immers doodleuk de bovenste verhuiswagen van de trekstapel. Heel soms loopt dat goed af, maar veel vaker is dat faliekant.

Get Packing en Gepakt & gezakt zijn beide typische familiespellen. Kinderen kunnen ze onderling spelen, maar ook volwassenen hebben er veel plezier aan. Wie niet graag puzzelt, die is er wel aan voor de moeite en laat deze spellen beter links liggen. Voor wie wel graag puzzelt, zijn deze twee een aanrader, vooral omdat het driedimensionaal puzzelen is en dus niet het zoveelste polyomino-puzzelspel. Dat er voor zulke polyomino-spellen (versta: tetrisachtige spellen) een grote markt is, bewijzen de vele spellen die dit mechanisme geheel (Blokus, Ubongo en Patchwork bijvoorbeeld) of gedeeltelijk (ik denk dan aan Vorsten van Florence en Antiquity) verwerkt hebben. Maar driedimensionaal blijft toch nog een rariteit, want ik kom momenteel niet verder dan Pueblo en Blokus 3D.

Nu ja, wat maakt het uit. Uitkijken naar de vakantie, uitkijken naar de spellenmarathon. Neem of breng zeker spellen mee, dan kan je al wat oefenen om ze in jouw bakje/tas/rugzak te proppen. Get packing!

Oefening baart kunst

Twee weken geleden was het de Dag van de speler in Sint-Niklaas. Op die dag worden door BFVS-FBJS de tornooispellen van het nieuwe seizoen voorgesteld. Helaas heeft die dag niet de allure van een loting voor een WK of EK voetbal, noch de status van de voorstelling van het parcours van de Ronde van Frankrijk, maar het is wel een heel gezellige dag, met voldoende tijd om een spelletje te spelen en wat bij te praten. Het tornooiwereldje is immers klein en je komt vaak dezelfde mensen tegen, wat trouwens geldt voor alle tornooicircuits. In een mum van tijd worden het goede kennissen en wie weet vrienden.

De gemoedelijke sfeer die bij BFVS-FBJS hangt, wordt jammer genoeg niet doorgegeven via het woord “tornooi”. Zo krijgt tornooi algauw de negatieve bijklank van bikkelharde competitie, zwijgende denkende spelers aan een tafeltje en een bende geeks, freaks en nerds. Wie echter, al is het maar af en toe, naar onze spelavonden komt, die weet wel beter. Net daarom moedigen we iedereen aan om, als je tijd en zin hebt, eens deel te nemen aan een tornooi. Op 1 maart is het alweer het tornooi van Spelen op zolder in Zedelgem. Dit tornooi trekt heel veel spelers, ook gemoedelijke, occasionele en familiespelers. Daar kan je dus met een gerust hart naartoe om de sfeer op te snuiven, om eens te proeven en natuurlijk ook om een spelletje te spelen. Veel van onze leden trekken naar Zedelgem, dus carpoolen is niet alleen handig, het is ook goed voor de sfeer en het milieu.

“Maar dat zijn allemaal moeilijke spellen!” Ik hoor het je al zeggen. Maar laten we dat even ontkrachten. Op de website van BFVS-FBJS kan je de spellenselectie bekijken. Hierbij is het nuttig om weten dat een tornooidag bestaat uit drie rondes: een korte, een midellange en een lange ronde. En neen, lang betekent echt niet zo lang (geen 18xx- of wargame-toestanden dus). Voor elke ronde kan je kiezen uit een selectie spellen en de tornooiorganisatie maakt dan een leuke tafelindeling, rekening houdend met ieders wensen. Je kan dus vrij kiezen wat je wilt spelen. Ken je de regels niet goed? Geen probleem, want aan het begin van elke sessie worden die nog eens overlopen. Is het echt je allereerste keer, ook dat is geen probleem, want als je dat even vermeldt, dan krijg je een grondige uitleg. Zo kom je optimaal voorbereid aan de start. Strijden met gelijke wapens, heet dat.

Begint het al te kriebelen, maar speel je graag jouw voorkeursspellen al eens op voorhand, dan kan dat op elke spelavond. Gisteren bijvoorbeeld kwam Catan op tafel en ook Teotihuacan, beide ter voorbereiding van de tornooien. Natuurlijk niet om urenlang te zitten denken en discussiëren over de ideale strategie, wel om te proeven, te proberen en gezellig te spelen. Ook op onze spellenmarathon op zaterdag 22 februari kan je de tornooiselectie uitgebreid komen proeven en proberen. Heb je op voorhand al een idee welke spellen je graag zou willen proberen, geef gerust een seintje aan onze voorzitter Patrick of aan een van onze andere tornooispelers en zij zorgen voor tekst en uitleg en ook wel voor de nodige tips & tricks.

Het volledige assortiment vind je hier. Ik ga ze zeker niet allemaal bespreken (ik ken ze ook niet allemaal), maar ik haal er hier al enkele uit en stel mijn persoonlijke top drie voor.

Korte ronde

De bekendste hier is vast en zeker Carcassonne. Dit spel heeft zelfs zijn eigen Belgisch Kampioenschap en is toch wel een klassieker die velen tot de hobby heeft bekeerd: laagdrempelig, eenvoudige regels, maar soms bikkelhard. Splendor, stilaan een klassieker, vind je ook terug in deze ronde: een motortje bouwen en racen naar 15 punten. Ik speel het soms op de app. Net zoals Carcassonne is dit een vlot en laagdrempelig spel: snel uitgelegd en snel gespeeld. Een derde bekende staat hier ook te pronken: Clever, die al een tijdje Qwixx in de categorie roll & write van de troon tracht te stoten. Een combinatie van gezellig dobbelen, correct inschatten en een beetje geluk maken dit spel tot een pareltje. Ook Cacao staat in deze ronde. Dit vlotte tegellegspel geeft in mijn ogen net iets meer uitdaging dan Carcassonne en ik herinner me nog de vele positieve reacties toen het uitkwam. Zeker eens proberen dus.

Maar neen, geen van de vorige vier behoren tot mijn favorieten. Ik ben dan ook verwend in deze ronde. Trans America staat hier immers. Dit spel speel ik nog steeds gigantisch graag. Een netwerk bouwen met z’n allen en toch trachten om jouw eigen steden eerst te verbinden, de anderen wat tegen te werken en vooral, niet te snel in je kaarten te laten kijken. De kleine uitbreiding Vexation tilt dit spel vele niveaus hoger. Niet zo op het tornooi (Vexation werd niet in de heruitgave geïmplementeerd), dus daarom strandt deze bij mij op de derde plaats. Ticket to Ride Japan staat immers op de tweede plaats. Ook een treinspelletje en ja, ik ben een enorme Ticket to Ride-fan. Maar helaas, niet van de kaart Japan. USA, Nordic Countries, Pennsylvania en Nordic Countries, die vier versies zou ik zeker niet afslaan. Japan heb ik gespeeld, goedgekeurd en ik zal het zeker wel eens meespelen, maar het kan niet tippen aan Cartagena. Cartagena, uitgebracht in 2000 is 20 jaar oud. Op tornooi spelen ze de heruitgave door White Goblin Games (2017). Geen nieuw spelletje dus, maar het voelt, na talloze spelletjes, nog steeds fris aan. Jaag je piraten zo snel mogelijk door de tunnel. Deze staat bij mij met stip op één. Een racespelletje pur sang, een aanrader.

Cartagena, bron Boardgamegeek

Midellange ronde

Een lastige ronde voor mij, dat geef ik toe. Echte torenhoge favorieten vind ik hier immers niet terug, maar ik heb dan ook een zeer afwijkende smaak. Catan vind je hier terug, ongetwijfeld hét spel waarmee het (de hele eurogames business) allemaal begon. 7 Wonders Armada staat hier ook. Na het jarenlange succes van het basisspel mag deze variant inderdaad niet ontbreken. Is Clever jouw favoriet in de korte ronde, dan wil je misschien opnieuw een dobbelspelletje en dan kan ik zeker Las Vegas Royale aanbevelen, al strandt die bij mij op de tweede plaats. Familiespelers kunnen hier hun hartje ophalen met De kwakzalvers van Kakelenburg, Feld-lovers kunnen zich tegoed doen aan La Isla en computerfreaks wagen misschien wel hun kans met Minecraft. Veel kan ik daar allemaal niet van zeggen, ik heb er immers slechts 4 van de hele selectie gespeeld. En zo staat De zoektocht naar El Dorado bij mij toch op een. Een racespelletje, inderdaad (hoe kon het ook anders) door de (vroeger) enorm geapprecieerde Knizia (al zal hij nooit meer het niveau halen van Ra, Tigris & Eufraat, Genius en Modern Art), dat deckbuilding met racen combineert.

The Quest for El Dorado, bron Boardgamegeek

Lange ronde

De lange ronde is voor mij net zo moeilijk kiezen als de middellange ronde. De reden is echter totaal verschillend. Hier kan ik immers wel mijn hartje ophalen. Feld-lovers slaan hier vast en zeker helemaal tilt, want niet minder dan vier (op twaalf) spellen zijn van Feld. Carpe Diem en Notre Dame laten mij persoonlijk koud. Castles of Burgundy heb ik ooit gehad en inmiddels verkocht, maar Im Jahr des Drachen zit nog steeds in mijn collectie, mag altijd op tafel komen en staat dus ook in mijn voorkeurslijstje op de tweede plaats te pronken. Zonde, maar de concurrentie is te hard.

De strijd om de derde plaats is ook het vermelden waard. Enerzijds twijfel ik tussen Het dorp, een aangenaam spelletje dat iets leuks doet met tijd: je meeples worden geboren, worden opgeleid en gaan gezellig dood. Dat is niet eens zonde, want van zodra de kronieken vol geschreven zijn of het kerkhof vol ligt is het spel gedaan. Het dorp is recent uit mijn collectie verdwenen en dat is meteen ook de reden waarom-ie net afvalt. Teotihuacan (door Jumping Turtle Games in de wandelgangen kortweg “den Theo” genoemd) staat bij mij op drie. Op drie, inderdaad, niet omdat ik de genialiteit van het spel niet erken, wel omdat het voor mij net iets te veel scoremogelijkheden heeft, net iets te veel mechanismen die in elkaar moeten klikken.

Alvorens mijn topfavoriet aan te kondigen, wil ik nog even de aandacht vestigen op Santa Maria, gewoon omdat het ook een dobbelspelletje is en dus een dobbeltornooiselectie mogelijk maakt. Ik heb hem gespeeld en goed bevonden: een aardig familiespel, met de nodige diepgang en toch een aangename speelduur. Voor mij persoonlijk net iets te licht om mijn kast te halen, maar ja, dat kon je vast wel raden.

Wat staat er dan op één? Caylus 1303 natuurlijk. De Space Cowboys hebben Caylus (de klassieker uit 2005 en gelijk de trendsetter van worker placement) heruitgegeven. De regels zouden gestroomlijnd zijn, de speelduur zou korter zijn en toch zou het de originele sfeer van Caylus oproepen. Ik heb deze versie nog niet gespeeld, geen idee of-ie kan voldoen aan de harde eisen van een Caylus-fan. Maar toch komt deze voor mij op de eerste plaats, zomaar… want het is Caylus.

Caylus 1303, bron Boardgamegeek

Zo, nu weten jullie meteen wat ik zou spelen, maar dat is natuurlijk niet noodzakelijk wat jullie willen spelen. Kijk dus zeker eens rond bij FBJS en op Boardgamegeek. Kom ook zeker eens langs op onze spellenmarathon, daar hebben we de spellen ook ter beschikking, zo krijg je meteen de kans om ze te proberen. Meer nog, je kan er zelfs eentje kopen. Weer een reden om af te komen, maar daarover later meer.

Getting ready for another year like this

Ziezo, ik heb mijn laatste spelletje van het jaar er op zitten. Voor de geïnteresseerden, het was The Last Hundred Yards, de eerste keer en het smaakt ongelooflijk naar meer. Een squad war game, net wat het moet zijn. Maar goed, mijn laatste spelletje van 2019 dus, want inderdaad, op oudjaar wordt bij ons eigenlijk nooit gespeeld en ik verwacht niet dat dat dit jaar anders gaat zijn. Maar niet getreurd, in 2020 wordt dat zeker ruimschoots goed gemaakt.

2020, voor velen was het een mythisch jaar. In mijn studententijd was het een mijlpaal, de scheiding tussen nabije toekomst en verre toekomst. Alles voor 2020 was gevoelsmatig dringend, alles na 2020 kon nog wel even wachten. Maar de tijd haalt ons in, dat is wel duidelijk.

Op de laatste dag van het jaar is het goed even stil te staan, even achterom te kijken naar wat we allemaal bereikt hebben. Want ja, Spellenclub Mechelen wordt weldra twee jaar, maar is aardig gegroeid. We sluiten 2019 af met 107 aangesloten leden. Daar zijn we ongelooflijk blij mee en we willen jullie dan ook hartelijk bedanken voor alle steun en vertrouwen in onze club, voor de sfeer op de spelavonden, voor de deelname aan de activiteiten, de hartelijke sfeer, de vrijgevigheid om spellen ter beschikking te stellen… kortom, voor alles. Heb je je lidmaatschap ondertussen al verlengd (7 euro, daar kan je toch niet voor sukkelen)? Dankjewel en anders kan het met veel plezier op een volgende spelavond.

Binnenkort gaan we met het bestuur het afgelopen jaar ook eens tot in de puntjes bekijken om volgend jaar beter te doen, om onszelf te overtreffen, om jullie nog meer te kunnen aanbieden. En neen, dat was dit jaar zeker niet min, zoals zal blijken uit deze terugblik, een jaaroverzicht, een geheugensteuntje.

In 2019 hadden we twee speciale spelavonden waar we een bepaald spel in de kijker plaatsten: Dominant Species en Fuji Koro (toen nog op Kickstarter). Het succes van Fuji Koro, onder andere op Spiel en Spel, liegt er niet om: het was een pareltje om op een spelavond in prerelease te kunnen presenteren. Over Dominant Species is al veel gezegd en geschreven (ook door mij), een toppertje, een klassieker die 10 jaar wordt in 2020. De auteur, Chad Jensen, is helaas overleden in november 2019, niet de enige grote naam die de spellenwereld dit jaar heeft verloren. Een ander spel dat we ook heel graag in de kijker zetten, is Thunder Alley, een supertoffe implementatie van stock car racing. Op de spelmarathons kwam dit al meermaals op tafel en in december organiseerden we ons eerste tornooi. Dat krijgt in 2020 zeker een vervolg.

Waar Thunder Alley nog ons eigen clubtornooi was, namen onze spelers ook deel aan de grote tornooien van BFVS-FBJS. Hun seizoen start traditiegetrouw op de Dag van de speler (Sint-Niklaas, 26 januari 2020), wanneer de tornooispellen van het nieuwe seizoen voorgesteld worden. Enkele weken later vindt het eerst tornooi dan plaats. Voor meer informatie kan je altijd bij onze voorzitter, Patrick, terecht of bij de vele andere tornooispelers. Je zal zien, er is geen enkele reden om niet deel te nemen. Onze ploeg doet het immers heel goed op die tornooien, maar liefst vijf Belgisch kampioenen brachten de titel naar Mechelen, onze ploeg mocht aantreden op de Europe Masters op Spiel in Essen, Duitsland en ook volgend jaar mogen we die prestatie nog eens over doen. Wie weet spelen we dan gelijk mee voor de knikkers. Weldra zetten we alle tornooidata op onze kalender, nu kan je alvast een kijkje gaan nemen bij de federatie.

De nieuwsgierige surfer, die lekker op de link doorklikte, zal zeker gemerkt hebben dat het tornooi van (provincie) Antwerpen in 2020 in Mechelen zal plaatsvinden en zal georganiseerd worden door Spellenclub Mechelen. Daar zijn wij natuurlijk trots op, ook een beetje zenuwachtig, maar het hoort er nu eenmaal bij. We vonden het onze plicht om ook een tornooi te organiseren, een plaatsje op de seizoenskalender, het heeft toch iets, nee?

Als spellenclub hebben we een doel, een missie, dat staat zelfs in ons huisreglement “2.1 De vereniging is een spellenclub en heeft tot doel het samenspelen van bord- en gezelschapsspellen in Mechelen en omstreken te stimuleren.” En hoe kunnen we dat beter doen dan spelavonden te organiseren, elke zaterdagavond, zonder fout en op dinsdag doet De Spelfanaat er nog eentje bij, ook elke week, behalve dan op kerstavond en oudjaar. Maar daar stopt het natuurlijk niet. De familiespeldagen kregen een make-over als spellenmarathon en dat is ongetwijfeld een succes. Die zullen dus zeker niet ontbreken op onze kalender.

Voor de echte die-hards is ook een spelmarathon niet voldoende meer. Echte die-hards gaan gewoon op spellenweekend en dat hebben we gemerkt. De vraag was groot, de sfeer was goed en de reacties achteraf waren lovend. Natuurlijk proberen wij om ook in 2020 zo’n weekendje te organiseren.

Neen, we mogen ook 18xx Belgium niet vergeten. Alle 18xx’ers stonden in oktober 2019 even stil bij het overlijden van Francis Tresham, de man die in 1974 (45 jaar geleden dus) met 1829 het vuur aan de lont stak en geleidelijk aan spelersharten wist te veroveren. Met Pinksteren organiseren we ondertussen al de vijfde editie van onze conventie. Net zoals in 2019 zullen we in de tussentijd nog wel een speciale introductiedag organiseren om ook nieuwe geïnteresseerden wegwijs te maken in de harde en onverbiddelijke wereld van stock rounds en operating rounds, van kopen en verkopen, overnemen en dumpen.

Het belooft dus een druk jaar te worden, bomvol leuke en ludieke activiteiten. Hou dus zeker onze kalender in de gaten (nu kan je er ook nog even al onze activiteiten van 2018 en 2019 bekijken), neem een kijkje op onze website of op onze Facebookpagina of kom gewoon langs op een spelavond, die is er binnenkort immers al, op zaterdag 4 januari om juist te zijn.

Voor ieder van jullie een warm en vreugdevol oudjaar, niet met vuurwerk (want dat is verboden tegenwoordig), maar je kan het altijd gezellig aan tafel laten knallen, bijvoorbeeld met een spelletje Hanabi.

Hanabi, Koreaanse uitgave – credits to Boardgamegeek

Deurtje open, deurtje toe

De spellenmarathon was een succes, laat dat duidelijk zijn. En gelukkig kan ik genieten van mensen te zien spelen: mensen die zich amuseren, mensen die het naar hun zin hebben. Dat is goed, want dat verdringt dan een beetje mijn wrang gevoel. Niets om je zorgen over te maken hoor, want dat wrang gevoel komt simpelweg door het besef dat mijn spellenvoorkeur nu eenmaal zo afwijkend is. Ik ben gewoon op het verkeerde continent geboren. In Noord-Amerika had ik als die-hard ameritrasher vast een boel gelijkgezinden gevonden, in Vlaanderen ligt dat lichtjes anders. Op Spiel liep ik trouwens rond met eenzelfde gevoel: die zondvloed aan eurogames, ik loop er niet warm meer van.

Inderdaad, niet meer, want ooit, zo’n twintig jaar geleden, ben ook ik begonnen met de typische eurogames. Daarvoor speelde ik al hoor, maar vooral schaken en stratego, soms eens go en eind jaren negentig heb ik, via GIPF (1996) en andere abstracte spellen, uiteindelijk ook Catan (1995) (en Catan: Het kaartspel (1996)) leren kennen. Ik vermeld expliciet het kaartspel omdat net dat spel “mijn” gateway-spel was, het spel dat mij definitief in de (toen nog Duitse) wereld van eurogames heeft binnengeloodst.

Zo heeft iedereen wel zijn gateway-spel, het spel dat een opstapje was, dat een deur opende. Het is gaandeweg ook een vaste term geworden, gateway-spel, en het staat voor een spel dat een ideale introductie vormt voor mensen die niet echt veel spelen: korte, eenvoudige en duidelijke regels, een relatief korte en aangename speelduur, geen of amper dode tijd en vooral net voldoende diepgang en spanning om “de beginner” een uitdaging te bieden. Sommigen beweren ook dat een gateway-spel een typische mengeling heeft van tactiek, strategie en geluk, waarbij vooral dat laatste door de onvoorspelbaarheid iedereen in staat stelt te winnen, of je nu een doorwinterde speler bent of niet, of je nu voorkennis hebt of niet.

Ben je nog gek (of nieuw) genoeg om op een forum de vraag naar leuke gateway-spellen te posten, dan krijg je -in willekeurige volgorde- vast deze spellen voorgeschoteld: Catan, Carcassonne, Ticket to Ride, Dominion, Stenen Tijdperk, Fresco, Alhambra, Pandemie, Istanbul en natuurlijk sinds kort Azul. Ja, ik breek het lijstje daar maar af, want ik kan eigenlijk nog wel even doorgaan. Gateway-spellen, je kent ze vast wel, ze openen deuren.

Er is echter een ander gek fenomeen dat veel minder gekend is, misschien omdat veel minder mensen het tegenkomen. Er zijn immers spellen die deuren sluiten. Deze spellen zijn ook een opstapje of beter, een konijnenhol dat je, net zoals Alice, naar een ander Wonderland transporteert. Alice heeft lang gezocht naar de weg terug, in spellenland is er echter zelden een weg terug. Spelers die zulk spel spelen, zullen er vaak nostalgisch aan terugdenken als een eyeopener, maar niets is minder waar. Die spellen openen helemaal niet je ogen, ze zetten je oogkleppen op en laten je nog maar in één richting kijken zodat je niet meer wegraakt uit het vervloekte Wonderland.

Het bekendste voorbeeld van zulk spel, dat onverbiddelijk de deur achter je dichtgooit, is 1830 (of om het even welke 18xx eigenlijk). Spelers die hun eerste partijtje uitzitten kunnen twee kanten uit: “nooit meer” en stampen daarmee met hun voet wat aarde in de konijnenpijp waardoor die voorgoed dichtgestopt wordt of net “waarom ken ik dit nu pas” en tuimelen doldwaas het wrede Wonderland in, zonder weg terug. Er worden deuren gesloten, dat kan ik je wel zeggen. Geen open geest meer, geen wijde blik, maar focus, oogkleppen op en high worden op je nieuwe vondst. Menig speler heeft zijn halve (of hele) collectie te koop gezet na zulke eyeopener… Vlam, de deur slaat dicht.

Veel gevaarlijke spellen zijn zogenaamde nichespellen. 18xx is er een goed voorbeeld van, maar veel wargames doen min of meer hetzelfde. GMT Games heeft zowat driekwart van mijn spellenkast tot stofvangers herleid. De politieke spellen (zoals Twilight Struggle), de COINs (zoals Colonial Twilight), de block wargames (zoals Fields of Despair), ze hebben mijn interesse alleen maar vernauwd. Ik maak mezelf soms wijs dat ze mijn blik verruimd hebben, maar niets is minder waar. Het stapelje spellen dat ik echt nog wil spelen, is kleiner dan ooit. Ook Fantasy Flight Games heeft een fikse duit in het zakje gedaan. De twee coöperatieve Living Card Games, Lord of the Rings en Arkham Horror, hebben zowat elk ander coöperatief spel tot een smaakloos aftreksel herleid. De verhaallijn, de spanning, de sfeer, ze maken deze spellen ultraverslavend, ze laten je snakken naar meer. Meer van hetzelfde welteverstaan, want die deur knalt keihard dicht… in je gezicht.

Bezint eer ge begint!

Glazen bol… natuurlijk niet

Onze allereerste familiespeldag organiseerden we op een grijze grauwe regenachtige zaterdag, 29 december 2018 om precies te zijn. Dat concept hebben we intussen omgegooid en we zetten volop in op een spelmarathon. Het verschil is miniem, geen zorgen dus. De reden is dat we kwaliteit willen bieden en daar voelden we ons met een familiespeldag niet helemaal goed bij. We trokken massaal gezinnen met kinderen, dat deed ons enorm deugd, maar we merkten wel dat sommige vaste leden, die toch onze vereniging door dik en dun steunen, net op die dagen wegbleven. Ook een goede selectie maken voor kinderen vanaf 4 jaar (en voldoende demospellen bij elkaar krijgen), bleek geen evidentie. Dus gooiden we het over een andere boeg met eigenlijk hetzelfde concept: een hele dag, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat, spellen spelen met vrienden en familie, een gezellig samenzijn met tijd voor een hapje en een drankje, voor een losse babbel en natuurlijk voor veel spellen. De focus op spellen, die is wel verschoven. We zetten in op familiespellen en expertspellen (zoals dat heet). De echte kinderspellen laten we dus (voorlopig) even achter ons. Misschien dat we daar op termijn wel de handen in elkaar slaan met een gespecialiseerde uitgever of een jeugdorganisatie. We zullen zien.

Maar goed, op die eerste familiespeldag stelden we enkele spellen voor, waaronder (Crazy) Coconuts, toen in de top 3 van Boardgamegeek children’s games, nu nog steeds op een stevige zesde plaats. Ook Welcome to… stelden we toen voor aan jullie. Bijna een jaar later, nu het Spellenspektakel in Utrecht nog volop aan de gang is, zien we dat onze keuze goed zat. Welcome to… kaapte de Nederlandse spellenprijs (categorie Familiespel) weg voor de neus van Clever en de Kwakzalvers van Kakelenburg, toch ook geen lichte tegenstanders. We hadden zelfs enkele exemplaren in de aanbieding… mét een mooie korting, wat zeker door onze leden gesmaakt werd. Het lijkt wel alsof we een glazen bol hadden, maar neen, die hebben we niet.

Welcome to… winnaar van de Nederlandse Spellenprijs 2019. In een volgende editie prijkt dat vast op de doos.

Maar de lat lag hoog. Ook voor deze spelmarathon wilden we enkele leuke spellen voorstellen. Een ervan, The Magnificent, staat al een tijdje op onze radar en alle contacten waren gelegd. We zijn echter niet de enigen die het potentieel van The Magnificent zagen, want de hele voorraad vliegt razendsnel de deur uit. De volledige stock moest dus mee naar het Spellenspektakel en aan de verkoopcijfers te zien, zal die voorraad niet tot Sinterklaas meegaan. Geen The Magnificent onder de kerstboom dus (tenzij je al eentje gekocht hebt, natuurlijk), want de tweede druk is geplant, maar zal pas in 2020 in de winkels liggen. Wij zullen hem dus niet demonstreren, maar als je hem zelf hebt, breng hem zeker mee. Dat spel gaat vast nog in de prijzen vallen, daar heb je zelfs geen glazen bol voor nodig.

The Magnificent, nog maar net uit en de eerste druk is quasi uitverkocht (uit welingelichte bron)

Tijdens het rondneuzen op Spiel, Essen, hebben we natuurlijk wel enkele leuke familiespellen op de kop getikt. Onze spelmarathon is er immers voor iedereen, ook voor gezinnen met kinderen, ook voor liefhebbers van lichte, maar vooral leuke familiespellen. Het eerste dat in ons winkelmandje belandde, was een evidentie. Roll & write spellen zijn in, denk maar aan Qwixx en Clever en al hun varianten. Ook Welcome to… is een roll & write, waar de roll eigenlijk een draw is geworden. We kiezen dus voor een draw-variant van roll & write (kan je nog volgen?): Trails of Tucana. Het doel is het beste wegennetwerk te bouwen op je eiland, zodat dorpen en bezienswaardigheden met elkaar verbonden worden. Eenvoudig en toch weer niet. Het spel heeft een boel kleine varianten en twee verschillende eilanden: Isla Petit en Isla Grande, waarbij je eigenlijk kiest voor een korter (eenvoudiger) of een langer (complexer) spel. Ook solo kan je aan de slag, maar dat is nu niet echt het doel van een spellenvereniging 😉 Zeker eens proberen dus.

Het tweede spel dat we niet konden laten liggen is (Het ongelooflijke) Dierencircus, een grappig kaartspelletje waarbij je zoveel mogelijk circusdieren en -artiesten in je scorestapel verzamelt. De regels zijn doodeenvoudig, want in je beurt trek je een kaart (van je persoonlijk trekstapel) en speelt dan een kaart uit je hand. De speciale acties van de kaarten tillen dit spel naar een hoger tactisch niveau, waarbij je de plannen van je tegenspelers zalig kan dwarsbomen. Al kan dat natuurlijk soms ook in je eigen gezicht ontploffen. Nu ja, een spelletje duurt amper een halfuur, ideaal voor dat “nog een keer”-gevoel.

Mijn petekind staat zot van draken, en door haar ook mijn dochter. Niet verwonderlijk dus dat spellen als Fonkelschat (en de opvolger: Het drakenei) en Drakenschat zo hoog scoren hier thuis. Kinder- en familiespellen met draken raken dus een gevoelige snaar. Met verhoogde nieuwsgierigheid bekijk ik deze spellen, het zijn immers de spellen die ik nog vele jaren op een regenachtige avond zal spelen. Ik vind het dus fantastisch dat World of Draghan, een nieuwe drakenuniversum, in spellenland is gecreëerd. Twee spelletjes zijn er al uitgebracht, het eerste is Guitige Ouwe Draakjes, een race in het Betoverde bos (of in de Woeste bergen, voor meer ervaren spelers). Racen en draken, ik ken er twee die door het lint zullen gaan. Voor liefhebbers van chaotische programmeerspelletjes (zoals Roborally, om gewoon even dé standaard te noemen) is dit een must. Voor echte experts is er ook een draft-variant. Draften maakt een spel wel langer, maar vaak evenwichtiger en eens zo leuk (en sinds Sushi Go en Best Treehouse Ever is het ook bij familiespellen een gekend spelmechanisme). In je beurt mag je gaan programmeren, maar niet alleen bij jezelf. Je speelt de programmeerkaarten (gedekt) bij jezelf en bij de andere spelers. En dan maar hopen dat je over de finish geraakt, niet zozeer als eerste, wel het verste. Ook dat is een leuke twist… om duimen en vingers van af te likken. Tenzij je een controlefreak bent, dan laat je deze beker met chaos best aan jou voorbijgaan.

Once upon a Dragon (Er was eens een draak) is het tweede drakenspelletje. Een coöperatief spel (dat hadden we nog niet hé) waarin (tot) zes dappere avonturiers op pad gaan om een ouwe bloeddorstige draak te verslaan… als ze hem eerst vinden natuurlijk. Een coöperatief spelletje voor zes dappere krijgers, dat kan toch niet anders dan een hit worden op elk verjaardagsfeestje? Ligt hier dan toch ergens een glazen bol?

Zoals je ziet, het wordt weer een spelmarathon om duimen en vingers van af te likken. Op de spelavond, op Facebook en op ons slack-kanaal worden al afspraken gemaakt om spellen mee te brengen en uit te proberen. Liefhebbers van het zwaardere werk komen zeker aan hun trekken en fanaten van het lichtere genre vinden ook zeker hun gading. Ook kinderen (pakweg vanaf 8 jaar) zullen zeker wel iets leuks vinden (zie onze leuke selectie hierboven). Geen wonder dat Het Laatste Nieuws, regio Mechelen, onze spelmarathon tipte voor het verlengd weekend.

Uiteraard hebben we een beperkt aantal van bovenstaande spellen aan een mooie prijs in de aanbieding. Ik had bijna gezegd “aan beurspijzen”, maar gezien de prijzen op Spiel is dat niet echt reclame. Wij bieden dus een mooie promotie. Zij die onze vorige edities herinneren, weten best wat dat wilt zeggen.

Vanaf de spelmarathon kunnen ook lidkaarten voor 2020 gekocht worden. Nieuwe leden die willen aansluiten, sluiten dus gelijk aan tot december 2020 (aan dezelfde prijs). Ook dat is toch een opsteker?

Altijd iets te doen

Het schooljaar is alweer twee weken ver. Binnenkort schieten ook hogescholen en universiteiten zich op gang. En in spellenland begint de nervositeit voor Spiel overduidelijk de kop op te steken. Als vereniging kan je dan ook niet bij de pakken blijven zitten. September is immers, net zoals januari, een maand vol goede voornemens. Wat meer sporten bijvoorbeeld of in ons geval, wat meer spelen. Ook nog oude klassiekers van onder het stof halen, de spellencollectie uitdunnen en eindelijk eens spelen wat we echt graag spelen.

En net daarom willen we graag jullie aandacht vestigen op drie leuke activiteiten van onze spellenclub.

Tijdens onze workshop Inserts en Organizers van Foambaord geven we een boel handige tips om in een mum van tijd een optimale en gepersonaliseerde insert te maken voor jouw favoriete spel. Niet alleen krijg je deskundig advies over hoe je foamboard best kan snijden en lijmen, we gaan ook dieper in op hoe je die insert zelf kan ontwerpen: optimaal gebruik van de ruimte in de doos, handige bewegingsruimte en alles om opzetten en opruimen te versnellen. Het grootste compliment komt vast wel: “waar heb je die insert gekocht?

workshop_okt

Op maandag 11 november, de maandag na het Spellenspektakel in Utrecht, houden wij opnieuw een spellenmarathon. De eerste editie, tijdens de eerste hittegolf van vorige zomer, was een succes. En dat willen we natuurlijk met veel plezier nog eens herhalen.

Deze spellenmarathon vindt opnieuw plaats in Den Hangar op Transit M (Douaneplein) en is, nog steeds, geheel gratis. Iedereen is welkom: leden en niet-leden, doorwinterde spelers, liefhebbers en nieuwsgierigen, gezinnen met kinderen, kortom iedereen. Wij zorgen natuurlijk voor een leuke selectie spellen, ongetwijfeld enkele nieuwigheden van Spiel, maar we kijken natuurlijk ook uit naar jullie favoriete en/of nieuwe spellen. We beginnen om 10:00 ’s ochtends en ronden af om 23:00 ’s avonds. Zo kan iedereen zeker eens binnen springen.

Maar er is meer. Ik had al kort gezegd dat velen onder ons een eindeloos gevecht voeren met hun spellenkast. Die kast is immers geen ballon en na verloop van tijd lukt het gewoon niet meer om alle spellen mooi ordelijk in de kast te krijgen. Dan moet je misschien eens een spel verkopen. (Jouw spellenvoorkeur verandert ongetwijfeld ook doorheen de jaren.) Om ook daar een handje toe te steken, zijn we momenteel aan het kijken of we een webpagina kunnen aanmaken waarop jullie jullie spellen te koop kunnen aanbieden. Zo kan onze spellenmarathon uitgroeien tot pickup punt, wie weet zelfs een bring & buy voor spellenliefhebbers. En net zoals de zon opkomt, doen we dat volledig gratis. In afwachting van de webpagina, kunnen aangesloten leden alvast terecht op ons slack-kanaal voor tweedehands spellen. Zit je nog niet op slack, maak dan zeker een account aan, laat het ons weten en wij voegen je met veel plezier toe.

Spellenmarathon_november2019

En dan hebben we nog ons spellenweekend van 13 tot 15 december, exclusief voor aangesloten leden. Daar hebben we nog enkele plaatsen voor de snelle beslissers. Meer informatie op de spelavonden.

Zo zie je maar, het zijn niet alleen grote spellenbeurzen dit najaar, ook wij hebben een boel leuke activiteiten. Vergeet immers de FBJS-tornooien niet of kom eens de sfeer opsnuiven op onze 18xx-conventie. Zo weinig tijd en zo veel te doen!

Herfsthunker

Het is het laatste weekend van een lange hete zomervakantie. Zelf ben ik net terug van een buitenlands kamp met “de 16+” en dool maar wat rond, verloren in het zwarte gat van wat we in het jeugdwerk wel eens PKD noemen of voluit de postkampdepressie. Maar het einde van de zomer luidt ook een heerlijke herfst in. De dochter kijkt al uit naar de eerste schooldag (op zes jaar doet ze dat gelukkig nog). In spellenland is het najaar wellicht de belangrijkste periode. Met Spiel (24-27 oktober 2019, Essen, Duitsland) en Spel (24-25 november 2019, Antwerpen, België) staan er weer twee beurzen met stip in mijn agenda. Liefhebbers van het Spellenspektakel (9-10 november, Utrecht, Nederland) kunnen ook ook tussen Spiel en Spel hun hartje ophalen. Drie beurzen dus, met telkens twee weken tussen, het heeft iets weg van een uitputtingsslag, een soort speltriatlon.

Met Spiel in het vooruitzicht beginnen spelfreaks over de hele wereld zich op te maken voor dit grote sinterklaasfeest voor volwassenen. De Spiel Preview op Boardgamegeek (BGG) wordt door velen dagelijks (of zelfs meermaals daags) bezocht. Naast de grote preview zijn er drie andere geeklists die geweldig zijn: de mathtrade (waar ikzelf al een paar jaar mee gestopt ben), de hunt for second-hand games en de no-shipping auction. Het spreekt voor zich wat wat is. Vooral de laatste twee zijn handige lijstjes (of zeg maar lijsten, want ze kunnen aardig lang worden) om verborgen pareltjes en verloren schatten te vinden. Ideaal om die heilige graal aan je collectie toe te voegen of om eindelijk een reeks compleet te maken.

Zelf wordt mijn voorbereiding elk jaar minder. Mijn spellensmaak is de laatste jaren dusdanig veranderd dat ik veelal niets-begrijpend naar die paletten en stapels eurogames kijk, dat ik verbijsterd ben hoeveel mensen die gortdroge, themaloze optimalisatiespelletjes spelen, maar ook dat ik met gemengde gevoelens terugdenk aan mijn tijd als cube pusher. Ja, er was een tijd dat ik die spellen graag en veel speelde, maar toch ben ik altijd meer een ameritrasher geweest, een wargamer, een cardgamer. Zeven keer per jaar word ik bovendien extra hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik was ooit een fanatiek Spielbox-lezer. Nu ben ik gewoon een Spielbox-lezer en als mijn abonnement afloopt, zal ik het niet meer verlengen. Spielbox doet nog steeds wat het belooft, degelijke en diepgaande recensies publiceren. Als tijdschrift kunnen ze natuurlijk niet zo kort op de bal spelen als BGG en andere sites, maar toch, de kwaliteit is fenomenaal. Het assortiment spellen dat ze bespreken is echter beperkt en je moet het stellen met de selectie die zij maken en dat is beperkt tot de eurogames, jammer maar helaas.

Het grootste voordeel van Spielbox vond ik wellicht de score (en motivatie) die elke recensent gaf. Inderdaad, je krijgt dus niet een gemiddelde score voor een spel, maar je weet perfect welke score elke recensent geeft. Net zoals bij films en muziek, moet je dus een beetje zoeken welke recensent bij jou past, maar eens je dat weet, is de kans op een miskoop beperkt, tenzij natuurlijk, zoals in mijn geval, je eigen voorkeur zwaar verandert door de jaren heen (of die van de recensent, alles is relatief).

Ook online doen de meesten dat ondertussen al wel. Iedereen heeft wel een voorkeur van reviewer. Dat kan gaan over de stijl, de diepgang of gewoon de lengte van de filmpjes, maar vaak wordt het toch zoeken naar wiens spellensmaak matcht met de jouwe. Voor mij is dat makkelijk, al is het toch vooral “wiens smaak matcht absoluut niet”. Rahdo bijvoorbeeld (om een populaire te noemen), heeft voor mij een zeer afwijkende smaak, amper 10% van zijn toppers valt bij mij ook maar een beetje in de smaak. Bij Nox (voor sommigen zowat de goeroe van de Nederlandstalige reviews) is het nog erger, als Nox het goed vindt, hoef ik het al niet meer te spelen, als Nox het spel afbreekt, is er een grote kans dat ik het geweldig vind. Spelersinteractie en risico’s inschatten zijn daar de sleutelwoorden (en breekpunten). Ook Heavy Cardboard, die vroeger toch wel dicht aanschurkten tegen mijn voorkeur, zijn wat afgedreven (en dat ligt voor een keer niet aan mij). De heavy is eruit, maar ik begrijp dat een naamsverandering naar “Middle-Weight Cardboard” nogal onnozel was.

En zo kom ik dan bij een fenomeen waar ik in oktober en november weer met veel amusement (en leedvermaak) naar ga kijken. Op Spiel is het iets minder uitgesproken, maar op Spel is het geweldig: waar je ook gaat of staat, je vindt vast wel een jong koppeltje of twee vrienden, verwikkeld in een diepgaande discussie:

A: Kijk, een spel aan 5 euro en het ziet er wel tof uit.
B: Waarover gaat het?
A: Iets met kastelen bouwen in de Middeleeuwen, met worker placement en set collection. 2 tot 4 spelers, 60 minuten speelduur.
B: Ik zoek het op… wacht even. Staat op 485 op BGG, toch top 500. En een weight van 2.85, niet te zwaar dus.
A: En dat voor 5 euro, we nemen het mee.

Geweldig toch, niet? Er zitten immers twee grote denkfouten in bovenstaande discussie. Ook nog een derde (gewone) fout hoor, maar dat is omdat het een fictief voorbeeld is. Op plaats 485 staat immers momenteel 1989, niet echt een licht spelletje, zeker niet over de Middeleeuwen, laat staan speelbaar met 2-4 en op amper 60 minuten. Maar goed, wat maakt dat nu uit?!

Eerst en vooral is de ranking op BGG een absoluut idioot gegeven, gelinkt aan de rating die een spel krijgt. Een rating (en dus ook de ranking) is een gemiddelde en reflecteert zo de voorkeur van een populatie, de globale score van een grote spelersgroep. En het woordje “groot” is hierin cruciaal, de wet van de grote getallen uit de statistiek is belangrijk. Puerto Rico, jarenlang BGG’s nummer 1, heeft een rating van 8.03 met 57362 stemmen. Dat zal dus wel een degelijk gemiddelde zijn. En daarmee staat Puerto Rico slechts op de achtste plaats van aantal stemmers. Catan staat trouwens op één (surprise, surprise) met 87248 stemmen. Met zulke “grote getallen” kan je je inderdaad al een beeld vormen.

Bij kleine getallen wordt het al wat moeilijker. Daarom heeft BGG twee beschermingsmechanismen ingebouwd: een spel krijgt pas een rating vanaf 30 stemmers (tenzij het al meer dan een jaar in de databank staat, maar goed, dan is het een stille dood gestorven, om welke reden dan ook) en het aantal stemmers wordt kunstmatig de hoogte ingejaagd door dummy stemmers. Wat hier de exacte formule is, daar doet BGG nogal geheimzinnig over en ergens is dat goed (anders dreigt de manipulatie), maar het is vooral een mes dat aan twee kanten snijdt. Het is goed omdat een gehypet spel (zoals momenteel Tapestry) vaak scores 10 krijgt (voor Tapestry al 70 stemmers). Zonder dummies, zou dit resulteren in een fenomenale score van 9 of meer. Niet goed dus. Net zoals in petanque heb je trekkers en stoters. Zijn er spelers die een spel de hoogte in duwen door blindelings een 10 te geven, dan zijn er net zo goed spelers die een spel argeloos de diepte injagen door een 1 te geven (51 voor Tapestry). Als je dan beseft dat Tapestry 151 stemmen heeft in totaal, waarvan 70 10’en en 51 1’en, dan zijn er amper 30 “normale” stemmen, wat min of meer het aantal spelers van de preview copies zou kunnen weerspiegelen. En zo eindigt Tapestry op de 8463ste plaats met een score van 6.45.

Even terug naar het jonge koppeltje of de twee vrienden: een spel kopen omdat het in de top 100 van BGG staat, niet doen, tenzij je een masochistisch kantje hebt of een uitgebreide spellencollectie wilt hebben (die je dan toch niet speelt).

Maar in het voorbeeld werd ook naar het gewicht van het spel gekeken. Niet hoeveel het weegt hoor, dan zou Gloomhaven immers een geweldig spel zijn (al is het dat m.i. ook), letterlijk ettelijke kilo’s spelplezier. Heavy Cardboard heeft er zijn missie van gemaakt: de zwaardere en moeilijkere spellen aan bod laten komen, op tafel leggen, uitleggen en bespreken. Maar ook zij moeten af en toe ook even bekomen van alle heaviness.

Over weight (en average weight) waarschuwt BGG zelf al en laat dat een teken aan de wand zijn. Spelers duiden goedbedoeld een weight aan voor een spel, ze geven aan hoe zwaar zij het spel vinden. Maar er zijn twee soorten spelers: (i) occasionele en/of familiespelers en dan (ii) de zware en die-hardspelers. Elke speler geeft een score van 4 of meer (op 5) voor een spel dat hij moeilijk vindt. Elke speler geeft een score van 2 of minder aan een spel dat hij makkelijk vindt. Maar beide types speler gebruiken wel dezelfde absolute puntenschaal voor een andere subjectieve invulling.

Cuba Libre, de instapper voor COIN-games, krijgt 3.54 als gewicht en is daarmee de lichtste van de tien COINs. 18Scan is de “lichtste” 18xx met een min of meer betrouwbare score van 3.65. Als ik dan even ga kijken naar spellen die zwaarder zijn (3.80 of meer), dan vind ik toch wel aardig wat spellen die ook op onze spelavonden gespeeld worden: Gaia Project en Terra Mystica bijvoorbeeld en een boel Rosenbergs (Feast for Odin, Fields of Arle, Caverna), uiteraard ook wat Lacerda’s (CO2, Vinhos, The Gallerist en Lisboa), de gekende van What’s Your Game? (Madeira, Mombasa) maar ook de klassiekers Caylus (grondlegger van worker placement) en  Age of Steam (ultieme pickup & deliver), dan ook nog gekende namen zoals Agra, Brass, Civilization, Tramways en het nieuwe Pipeline. Nu wil ik allerminst beweren dat dit lichte spelletjes zijn, maar een eurogamer die regelmatig Caverna, Terra Mystica en Agra op tafel legt, zou wel eens zwaar kunnen verschieten van een “lichtere” Cuba Libre.

Dalen we af naar de overbevolkte gewichtscategorie tussen 2 en 3, dan kan ik honderden voorbeelden vinden, waaronder mijn eigen favorieten. 2 de Mayo zou een licht spelletje zijn van 2.15, Innovation blijkt een fillertje van 2.72, Omen dommelt je in slaap met 2.35 en de psychologische oorlogsvoering van 7 Ronin lijkt uitermate geschikt voor een zesjarige met de volle 2.21. Blijkbaar zijn makkelijke regels en een korte speelduur de doorslaggevende criteria om een spel onder de 3 te krijgen. Het onbekende Plateau X strandt op 2.00, is dus een belachelijk licht spelletje, maar -en daar kan Karl van meespreken- blijkt toch iets moeilijker te winnen. Het voordeel is natuurlijk dat je, bij de minste fout die je maakt, meteen je boeltje kan pakken, want dan is het op enkele minuten definitief gedaan. Het hoge “nog eens”-gehalte laat dit pareltje vaak op tafel komen, met desastreuze totaalscores, zoals Karls pandoering van 1 tegen 7. En Karl is absoluut geen zwakke speler, laat dat nog even duidelijk gezegd zijn. En als ik het over pandoeringen heb, dan komt spontaan de deckbuilder Star Realms bij me op. Met een denigrerend gewicht van 1.96 speelt dit lekker vlot weg en kan je je snel en vaak laten inmaken, zoals David.

Nu ik er aan dacht, meteen even het gewicht van schaken bekeken: 3.72. Het respect voor schaken is er dus nog steeds, Bridge doet zelfs nog beter met 3.85. Damfanaten mogen nu luidop vloeken dat dammen strandt op 1.78  voor American checkers, de 8×8-variant, en gelukkig 2.38 haalt voor International checkers, de 10×10-variant. Het gewicht van een spel, de weight op BGG, zegt dus vooral hoe vlot je de regels onder de knie krijgt om te kunnen aanschuiven bij een spelletje, om lekker mee te doen. (Iedereen kan dammen, toch?) Een parameter of een score hoe vlot je een spel zal beheersen, doorgronden, laat staan zal kunnen winnen, daar tast BGG momenteel in het duister.

Maar laat jullie niet door mij beïnvloeden. Laat je gerust overtuigen door de rating en ranking op BGG voor die ultieme blind-buy aankoop. Zo kan ik op Spiel en Spel blijven genieten van aandoenlijke tafereeltjes, heb ik vast veel inspiratie voor een volgende blog en blijft de tweedehandsmarkt draaien. Iedereen gelukkig, het wordt een fantastisch najaar.