(Bijna) op kruissnelheid

De herfstvakantie komt al in zicht, ook oktober zit er bijna op. Dat wilt al iets zeggen, dat wilt zelfs veel zeggen. Ik ben er de man niet naar om veel achterom te kijken of te blijven stilstaan, maar misschien, heel misschien, moeten we dat toch doen.

Het einde van de zomer, met onze spetterende familiespeldag, bracht iedereen terug naar de routine van het dagelijkse leven. Ook de spelavonden vielen gezellig in hun plooi en hebben een stevige bezetting van vier à vijf tafels op een doorsnee spelavond. Daar kunnen wij natuurlijk alleen maar blij mee zijn. Daarenboven zien we ook nog regelmatig nieuwe gezichten. En die nieuwe gezichten blijven komen en sluiten zich ook aan. Zo blijven we gestaag groeien, een goed teken voor een bloeiende vereniging. Dankjewel!

Er zijn nog meer tekenen van die bloeiende vereniging. Vorig weekend kwam Jonas zijn prototype van Transplanet testen. Ik was er niet bij, helaas, maar Jonas vroeg me wel om alle aanwezigen te bedanken voor de hartelijke ontvangst, voor de vele goede tips en opbouwende kritiek. Hij heeft er van genoten en hopelijk helpt jullie feedback om Transplanet naar een hoger niveau te tillen. Jonas, wij kijken zeker uit naar een volgende testsessie of -wie weet- naar de release.

Maar nog meer dan gezellige spelavonden en tevreden spelontwerpers is onze tornooiploeg het toonbeeld van spelplezier en samenhorigheid, niet toevallig twee waarden waar onze vereniging voor staat. Jullie zagen de foto’s al op Facebook passeren. Telkens een stevige delegatie van Spellenclub Mechelen op tornooi mét club-t-shirt, daar kan niemand nog naast kijken. Ook de prestaties van onze spelers worden opgemerkt, maar daarover vertel ik in een volgende post zeker meer. Wil je ook graag de sfeer opsnuiven op een tornooi, dan kan dat nog op het laatste van dit seizoen, 11 november in Meerhout. Plezier gegarandeerd.

44518058_10217751307434383_5974099036842491904_n

Ben je niet zo competitief ingesteld? Of ben je nog op zoek naar een leuke activiteit voor de (klein)kinderen in de herfstvakantie? Dan vertel ik graag even over de Strategische Spellenclub Kempense Wolven die op dinsdag 30 oktober, van 15:00 tot 18:00, een spelnamiddag organiseren in de bibliotheek van Leyland in Sint-Katelijne-Waver. Ze promoten er stratego als tornooispel (de Kempense wolven zijn immers in de eerste plaats een strategoclub), maar je kan er nog vele andere spellen uittesten. Ideale namiddagactiviteit, dan een hapje eten en -wie weet- naar de spelavond in De Spelfanaat. Het leven kan toch mooi zijn?

En verder maken velen zich overal ter wereld op voor de grootste spellenbeurs ter wereld, Spiel in Essen (Duitsland) van 25 tot 28 oktober. Iedereen heeft zowat zijn eigen agenda, de ene gaat om te spelen en uit te proberen, de andere gaat om de laatste nieuwtjes in primeur te kopen, sommigen gaan om in de bergen, torens en stapels (tweedehands) spellen hun heilige graal te zoeken, een enkeling gaat om te ontdekken wat bij velen onder de radar door vliegt. Ook ik ga met mijn eigen agenda, ook ik hoop weer wat aardige spellen buit te maken, maar nog meer hoop ik op een fantastische ervaring. Spiel, het blijft toch een beetje Sinterklaas voor volwassenen.

Vind je Duitsland net iets te ver rijden, dan kan je wellicht je hartje ophalen op Spellenspektakel (Eindhoven, Nederland) of op Spel (Antwerpen). Aan beurzen absoluut geen gebrek in het najaar. Aan geld of plaats in de spellenkast wellicht weer wel. Ook dat is een vereniging, of toch het voordeel van een vereniging: je vindt makkelijk mensen om samen te reizen of te rijden, om af te spreken (zodat niet iedereen alles moet kopen) en om nadien lekker samen uit te proberen. De cult of the new lonkt weer, de nog-te-spelen-spellen-lijst wordt nog maar eens wat langer.

En eens dat dat allemaal achter de rug is, dan staat december alweer voor de deur, met Sinterklaas, een spellenmarathon voor het goede doel en onze eigen 18xx conventie. En zo is er altijd wel iets om naar uit te kijken.

In the box, out of the box… en maar hokjesdenken

Mensen houden van lijstjes, van grafiekjes ook, eigenlijk van zowat alles dat ook maar neigt naar een min of meer statistische analyse, want dan kunnen we weer een naam geven, stempels zetten, etiketten kleven en in hokjes steken. Dat is daarom niet eens discriminerend, denigrerend of stigmatiserend bedoeld, het is voor velen gewoon leuk om te doen. We betrappen ons er zelf toch ook vaak op? Als je jezelf voorstelt, dan deel je je al graag in een bepaalde categorie in, denk maar aan voetbalfanaten en voetbalhaters, met daar tussenin de voetballiefhebbers die enkel naar de Rode Duivels kijken… als ze winnen. Ook de spellenwereld is doorspekt met aardig wat rivaliteit tussen eurogamers en ameritrashers, strategie en tactiek, willekeur en planning, abstract en thematiek en ga zo maar door.

Data is big business, dat weten we ondertussen allemaal wel. Sinds Cambridge Analytica weten we bovendien ook dat big data en big business het slechtste in de mens losmaken. Op het internet wemelt het logischerwijs van de kleine bedrijfjes die data verzamelen. Quantic Foundry is zo eentje, dat gelukkig haar bedoeling niet onder stoelen of banken steekt. Zij verzamelen data, in het bijzonder spelersprofielen, zowel van videospellen als bordspellen. Uiteraard verkopen ze die (aan spelontwikkelaars), ze moeten toch ergens hun boterham mee verdienen. Op het eerste zicht willen ze vooral een beeld krijgen van wat er allemaal reilt en zeilt, welke spelersprofielen nu in meerdere of mindere mate aanwezig zijn. Hebben de eurogamers nu echt de bovenhand of kunnen ze nog steeds niet tegen dat immense leger ameritrashers van over de oceaan op?

En zo ben ik gelijk bij mijn startpunt: lijstjes, grafiekjes en wat statistische analyses om jezelf weer in een hokje te wringen. Ik vond de link op Bordspelmania, waar menig speler meteen zijn spelersprofiel deelde. Eigenlijk was dat interessant om zien, zo interessant (vond ik) dat ik geheel uit nieuwsgierigheid toch ook eens ging kijken. De vragenlijst vind je hier (bij take the survey). GDPR-gewijs voel ik me verplicht te zeggen dat er wel hier en daar een cookie zal verschijnen (hoewel ik er geen melding van kreeg) en ja, je krijgt de kans om een profiel aan te maken (alsof ik dat zou willen) of de resultaten naar je emailadres te laten sturen (kassa, kassa, denken ze dan). Ook kan je je Boardgamegeek profiel ingeven (voor zogezegd een meer accurate analyse), wat ik wel gedaan heb (kan mij het schelen dat ze weten welke spellen ik heb). Maar goed, dat moet ieder maar voor zich beslissen.

Maar wat is dat spelersprofiel eigenlijk? Aan de hand van je antwoorden maken ze een grafiekje met jouw score op 4 grote domeinen met 4 bijhorende subdomeinen. De 4 grote domeinen zijn conflict, strategie, sociaal plezier en immersie (conflict, strategy, social fun, immersion), de 4 subdomeinen zijn respectievelijk sociale manipulatie, ontdekking, samenwerken en esthetiek (social manipulation, discovery, cooperation, aesthetics). Op de website staat in meer of mindere mate uitleg bij elk domein en een paar typische spellen (al zijn ze voor Europeanen niet allemaal heel typisch).

Ik geef het toe, ik heb jullie lang genoeg in spanning laten wachten. Zo ziet het er bij mij uit:

chart

Immersion & Aesthetics

Wat meteen opvalt is natuurlijk de immens lage score op esthetiek. Volgens Quantic Foundry geef ik bitter weinig om hoog-kwalitatieve spelonderdelen en val ik echt niet voor een verbluffend grafisch ontwerp. Het tactiele, de uitstraling en vormgeving, miniatuurtjes (of niet)… eigenlijk maal ik er niet om, want (zo zeggen ze) focus ik op het spelverloop en de mechanismen. En daar kan ik me ook wel in vinden. Niet voor niks lach ik soms met de categorie “mottig, maar goed” en heb ik me nog nooit gestoord aan het rudimentaire design van een 18xx. Maar ik kan het wel appreciëren hoor, mijn Lord of the Rings spellen zijn allemaal pareltjes, al is het daar toch weer het spelmechanisme en de sfeerschepping die het hem doet.

Die sfeerschepping brengt me immers bij het bijhorende domein, immersie. Immersie, voor velen een niet al te alledaags woord, betekent dat je ondergedompeld wordt in het spel, dat je meegezogen wordt in het verhaal, dat je je helemaal kan laten gaan in het thema. Voor roleplayers (RPG’ers) is dit cruciaal, voor LCG’ers ook. Zeker bij de typische pencil & paper RPG’s is het duidelijk dat esthetiek en immersie niet noodzakelijk hand in hand gaan. Je kan geen zier geven om uitzicht, maar wel volledig opgaan in het verhaal.

Social Fun & Cooperation

Het tweede dat opvalt, is dat ik zogezegd niet veel geef om sociaal plezier (of vermaak, zoals je het wil noemen). Neen, dat wil niet zeggen dat het me niet kan schelen dat iemand anders zich niet amuseert (dat zou niet echt goed zijn voor een spellenvereniging), wel dat een spel voor mij echt niets grappigs, hilarisch of leuk moet hebben. Partyspellen zien niet aan mij besteedt, want spelen is bittere ernst, zo zou je het kunnen zien. Dus als je nog eens raar naar een tafel kijkt waar je spelers in alle ernst gewoon kan horen denken (tijdens Food Chain Magnate bijvoorbeeld), dan hoef je echt niet te denken dat die zich niet amuseren, masochisten amuseren zich op hun eigen manier (nietwaar, David).

Dat samenwerken dan wel weer hoog scoort, was ook voor mij een verrassing. Ok, mijn verzameling Lord of the Rings is dan wel coöperatief en ik heb nog wel enkele andere coöperatieve spellen, maar Quantic Foundry kwam met een veel duidelijkere en betere verklaring: coöperatief wil ook zeggen dat je geniet van samenwerken met spelers tegen andere spelers, zoals allianties sluiten en samenwerken tijdens een spelletje. En laat dat nu net zijn wat menig 18xx, 4x en wargame voor mij nu net zo goed maakt.

Strategy & Discovery

Over strategie kan je boeken schrijven, dat ga ik dus niet doen. De website omschrijft het als een intellectuele uitdaging, met aardig wat denkwerk, moeilijke beslissingen en lange-termijnplanning, waar geluk en willekeur geminimaliseerd worden. Ook in elkaar klikkende spelmechanismen staan op het lijstje, samen met een langere spelduur om de strategie optimaal te kunnen ontwikkelen.

En net dat laatste verklaart waarom ik toch niet denderend hoog scoor op strategie. Voor mij mag het inderdaad allemaal wat steviger, maar het temperen van de willekeur van kaarten trekken en het inschatten van een dobbelsteenworp, charmeren me uitermate. Ook die langere spelduur hoeft voor mij niet per se. Een spel mag alle tijd nemen, meerdere uren, maar als puntje bij paaltje komt, doe ik toch steeds wat ik het liefste doe: racen!

Zo kort ik wou zijn (nee, het is niet helemaal gelukt), nog korter kan ik zijn over het ontdekken. De website omschrijft het als een brede interesse voor nieuwe spellen, nieuwe regels en nieuwe spelmechanismen. Cult of the new dus, maar dan in een wetenschappelijke terminologie. Wat ik wel flatterend vind is dat ze ook de tijd om alle strategieën en mechanismen te ontdekken eraan toevoegen, iets nieuws durven proberen met andere woorden, en niet elke keer dezelfde strategie volgen. En net dat is een beetje mijn collectie: een verzameling bekende en minder bekende pareltjes, waar ik telkens weer iets nieuws ga proberen.

Conflict & Social Manipulation

Hoeft het nog gezegd? Al geef ik toe dat ik er ook zelf van verschoot hoe hard ik een wargamer ben. Gezien de percentages percentielen zijn (ik scoor 92% op conflict, dat wil dus zeggen dat ik hoger scoor op conflict dan 92% van alle spelers, ofwel dat er maar 8% spelers nog fanatieker zijn dan ik). Conflict is dus duidelijk wat ik zoek in een spelletje. Dat mag direct en of indirect, dat mag met twee of met meerdere, maar laat mij alsjeblief niet in een hoekje zitten krabben. Multiplayer solitaire, nee bedankt! Dat is tenminste duidelijk.

En wat die manipulatie betreft, bieden is een andere rode draad doorheen mijn collectie. De ander inschatten, een beetje bluffen en een beetje provoceren. Dat is voor mij sociaal plezier!


Ik wil niemand dwingen, maar als je ook jouw profiel laat analyseren, bewaar je grafiekje dan als figuur (kan handig via de menu-knop op de figuur) en stuur ze door. Dan stellen we onze leden voor op onze website, niet met een foto, maar met hun profiel. Lekker hokjesdenken.

Ruimtevaarder, ruimtekoerier

Sommigen zagen het al op onze Facebook-pagina, we hebben weer iets leuks voor onze spelavond van 20 oktober 2018. Die avond komt Jonas De Meulenaere immers naar onze spelavond om zijn prototype Transplanet voor te stellen en te onderwerpen aan jullie deskundig oordeel. Dat the cult of the new heerst op onze spelavonden, dat hebben we al gemerkt. Velen zijn altijd wel in voor iets nieuws. Demonstraties, zoals we er al enkele hebben gehad, gaan er dan ook in als zoete koek. Nu wordt het pittiger. Een nieuw spel, tuurlijk. Een demonstratie, zeker! Maar nog in een cruciale fase van de ontwikkeling. Jonas zelf hoopt natuurlijk dat het spel piekfijn in elkaar zit, herspeelbaar, gebalanceerd en met de nodige spanning. Maar dat kan hij maar op een manier te weten komen: spelen, spelen en nog eens spelen. En bij voorkeur dan nog laten spelen door onbekende spelers, onbevooroordeelde spelers, ervaren spelers met een kritische blik, een duidelijke formulering en argumentering, een helpende hand en natuurlijk een bemoedigende glimlach. Voel jij je geroepen om eens te proeven van een spel in volle ontwikkeling, zeker eens langskomen op 20 oktober. Jonas brengt immers twee prototypes mee van Transplanet.

Maar wat is Transplanet eigenlijk? Die vraag stelde ik me -uiteraard- ook. De vraag “is het zoiets als Catan?” heb ik maar wijselijk achterwege gelaten. Die (stupide?) opmerking is menig veel-speler immers al beu gehoord. Mochten we elke keer een euro krijgen, de drank was gratis op onze spelavonden! Maar goed, ik dwaal weer af.

Voor Jonas is het natuurlijk ook moeilijk om Transplanet te omschrijven. Elke spelontwerper baseert zich wel ergens op: een mechanisme, een thema, een sfeer… Jonas zelf staat overduidelijk zot van het “pick-up and delivery” mechanisme, m.a.w. iets opladen om elders af te leveren. Neen, dat is geen nieuw mechanisme. Grote kleppers als Age of Steam en Railways of the World gebruiken het. Ook Himalaya (nu Lords of Xidit, al heb ik die nieuwe versie nooit gespeeld) en het blijvertje Istanbul zijn voorbeelden van dit mechanisme. Jonas zelf durft toegeven dat hij de mosterd haalde bij Piraten & Kooplui (Merchants & Marauders).

20180522_Transplanet_Testprint_1322a_web

Het thema ligt natuurlijk weer mijlenver (of is het lichtjaren ver?) van de piraten. In Transplanet moet je planten gaan halen op aarde om ze dan naar je eigen planeet te brengen en daarvoor beschik je over gesofistikeerde vrachtschepen. Natuurlijk liggen er weer kapers op de kust, in het universum ben je immers nooit alleen. Plantjes ophalen ontaardt algauw in een race en die stevige vloot aanvalsschepen (die je ook ter beschikking hebt en die tot nu niets deed) ontketent een scherpe en gemene strijd.

Dat klinkt mij alvast als muziek in de oren: aardig wat spelersinteractie (geen multiplayer solitaire dus), richting wargame zelfs, met een stevige strategische onderbouw die toch weer vlot tactisch bijgestuurd zal moeten worden. Jonas voegt nog graag wat ruimtelijk inzicht toe (door het positiespel op het bord krijg je een kat-en-muis-spelletje als spelelement erin verweven) en laat meteen weten dat spelers met een dobbelsteenfobie best twee keer nadenken. Combat resolution gebeurt immers lekker old-school, met dobbelstenen dus. Daar houdt een fervente wargamer als ik natuurlijk van.

TP_detail.JPG

Allemaal leuke spelelementen om duimen en vingers van af te likken dus. Het spel is geschikt voor 2 tot 4 spelers (met 2 prototypes kunnen er dus 8 spelers aanschuiven, wat heel fijn zou zijn) en qua speelduur mag je een halfuurtje per speler rekenen. Dat zijn dus twee spelsessies op de spelavond! En ongetwijfeld een superleuke en leerzame babbel met Jonas achteraf.

Olim

Eerste zinnen, laatste woorden, ze hebben iets magisch. Het zal wel typisch menselijk zijn dat we zoveel belang hechten aan het eerste woordje van een peuter, aan de eerste zin van een groot en wondermooi verhaal of net aan de laatste woorden van een beroemdheid. Sprookjes beginnen traditiegetrouw met “er was eens”, meteen ook de (Latijnse) titel van dit stukje. De openingszin van Peter Pan vind ik persoonlijk wel een mooie: “All children, except one, grow up.” Ook Matilda heeft een schitterend begin: “It’s a funny thing about mothers and fathers.” De zin die daarop volgt is zo mogelijk nog intrigerender, zeker sinds ik zelf vader ben.

De grote verhalen, legendes, mythes, sagen, sprookjes… ze spreken ons aan. Is het de epiek, de heroïek, de mystiek of gewoon het feit dat we even kunnen vluchten, weg uit de dagelijkse realiteit? Wat maakt het uit, ze fascineren en intrigeren. En zo zijn ook spellen, ze creëren een sfeer en laten ons heel even de wereld rondom ons vergeten. Als held gaan we monsters te lijf, als vazal dingen we naar de gunst van de koning, als piraat bevaren we woeste zeeën en oceanen. Stuk voor stuk mooie verhalen, waar we nog vaak met veel plezier aan terugdenken.

Ook onze vereniging schrijft haar eigen verhaal. De epiek daarin is ver te zoeken en er is echt niets heroïsch aan het oprichten van een spellenclub. Doorzettingsvermogen en veel goede wil, dat heb je nodig, niet echt de meest uitzonderlijke vaardigheden. Laat die loftrompet dus maar.

En toch… Toch wil ik even neerschrijven hoe het allemaal begon. Aan mijn studenten vraag ik immers al te vaak: “Schrijf je dat niet op, voor je het weer vergeet?” Nu het nog allemaal redelijk fris in het geheugen zit, schrijf ik het dus ook maar op. Maar met welke openingszin?

Het eerste zaadje werd reeds in 2014 geplant, op 5 oktober om precies te zijn. Dat zaadje was een draadje op het forum Bordspelmania, getiteld “Spellenclub oprichten in Mechelen” en gestart door de mysterieuze incognitopsycho (mocht je jezelf herkennen, laat iets weten).Screenshot_20180918-192022

Velen waren geïnteresseerd, velen wilden wel, maar als niemand de handen uit de mouwen steekt, als niemand er zijn schouders onder zet, dan wordt het telkens niets. Geen wonder dus dat dat draadje een snelle dood stierf, maar door de jaren heen toch telkens weer wat nieuw leven in geblazen werd. De dappere GEEM deed op 9 februari 2017 een schitterende poging, waar ook ik (nogmaals) op reageerde. Niets loopt echter zoals gepland en van GEEM heb ik op Bordspelmania niets meer gehoord (als je toch lid bent, laat iets weten). Het vuur bleef echter smeulen. Twee dapperen bleven (wanhopig?) het vuur aanwakkeren, niet Asterix en Obelix, maar stroobak en wollyke. En bij deze twee leek het anders -wie weet was het anders- zo anders dat de passieve lezer in mij transformeerde naar een actieve schrijver. Was dit de opportuniteit waar ik jaren op wachtte? Wachtte ik eigenlijk op iets? Verwachtte ik eigenlijk iets? Ik wist het toen niet (ik weet het nu trouwens nog niet), maar er was maar een manier om daar achter te komen: reageren. En zo schoot, op 6 maart 2017, Filosoof in actie.

Screenshot_20180918-192158

De reacties liepen onmiddellijk binnen. Stroobak was duidelijk actief en geïnteresseerd. De rest zou spoedig volgen. Na een boel mails en berichtjes, een doodle en een telefoontje, werd maandag 27 maart 2017 met stip aangeduid in enkele agenda’s. Place to be: de Via Via in Mechelen.

Gelukkig had mijn intuïtie me niet bedrogen (internetfora, je kan je toch makkelijk vergissen) want stroobak en wollyke waren van de partij, anderen wilden wel, maar waren om professionele of familiale (niet waar, Steven?) verhinderd. Voor het eerst konden er niet alleen namen, maar ook gezichten op de nicknames geplakt worden. Het werd een gezellige avond, zonder spellen, met Karl (stroobak), Anja (wollyke) & Patrick en mezelf, Luk (Filosoof), vier van de uiteindelijke oprichters van Spellenclub Mechelen vzw.

27 maart 2017 zouden we dus kunnen beschouwen als de echte start van onze vereniging. Het was een feitelijke vereniging, zoals dat heet, een veredeld vriendengroepje. Het zaadje van 2014 was eindelijk ontkiemd. De vraag was of het zou uitgroeien en bloeien tot iets moois. Een vereniging oprichten is immers één, een wekelijkse spelavond op poten zetten, is twee. Daarom zouden we -voorzichtig en afwachtend- twee spelavonden per maand organiseren, eentje op donderdag en eentje op zaterdag.

De eerste spelavond vond plaats op 27 april 2017. De zoektocht naar een zaal was op dat moment echter nog lang niet voltooid, maar we konden voor die ene keer terecht in een wijkcentrum. Rustig, goed verlicht en ideaal om te spelen, maar helaas onmogelijk op lange termijn.  Voor de tweede spelavond vonden we onderdak in de Moonzone, een e-sportsbar vlakbij het station van Mechelen. De meningen waren verdeeld, maar het had wel iets. Voor metal-fans zat de muziek alleszins al goed. Maar de opkomst op spelavonden was zeer wisselvallig. De ene avond een tafeltje met drie, een andere avond zes tafels en proppen om nog in het zaaltje te kunnen. Was het dit nu?

In maart hadden we nog tegen elkaar gezegd: “Als we tot in de herfst geraken, dan zijn we goed bezig!” Het werd herfst. En met het vallen van de bladeren, viel het nieuws van Luc, eigenaar van De Spelfanaat. Ze verhuisden naar Pasbrug, een wijk buiten de stadskern van Mechelen. Achter de nieuwe winkel was een grote ruime zaal die hij ter beschikking stelde van de Mechelse spelverenigingen. Het enige wat we moesten doen was ja zeggen. En ook wel hopen dat de leden ons zouden volgen, maar we gingen er resoluut voor.

Een nieuwe locatie impliceerde nieuwe dagen en uren. De spelavond op donderdag verdween, enkel zaterdag zou blijven, om de twee weken. Op dinsdagavond was er immers nog de wekelijkse spelavond van De Spelfanaat zelf.

Na enkele weken zei David dat hij een wekelijkse spelavond wou organiseren. Dat had immers een heleboel voordelen. Dat er dan ook wekelijks iemand paraat moest staan, kon hem niet deren en tot op heden doet hij dat vol overgave. David mist zelden een spelavond, een bezieler in hart en nieren.

En zo ging de bal helemaal aan het rollen.  De wekelijkse spelavonden waren een feit en het was overduidelijk dat we als startende vereniging het nieuwe jaar probleemloos zouden halen. Het zaadje was ontkiemd, het plantje groeide en had zich stevig geworteld in de goede Mechelse verenigingsgrond. Dat vond Patrick ook. Als ervaren tornooispeler vond hij het tijd worden dat onze vereniging in het tornooicircuit stapte. Maar dan kwam er meteen ook geld aan te pas.

Met ons vijven (Anja, David, Karl, Luk en Patrick) hebben we dan, op 4 januari 2018, alle zaken grondig overlopen: waar wilden we met onze vereniging naartoe? Eenieder wou zijn eigen klemtonen leggen, maar alle vijf wilden we overduidelijk dezelfde richting uit. We wilden een solide gezonde vereniging met een mooie toekomst. Een vzw oprichten leek voor ons toen de beste keuze. Ja, dat was veel werk. En net zoals een huis bouwen/renoveren/inrichten is het toch weer meer werk dan je oorspronkelijk dacht.

De registratie kost geld. Geld dat van iemand moest komen. Lidgeld was een evidente keuze, maar laag en haalbaar voor iedereen. En we moesten een naam kiezen, een beslissing waarvoor je niet over een nacht ijs mag gaan. Als officiële vzw kan je die immers niet zomaar veranderen. Brainstormen dus, maar wie kiest? De leden natuurlijk. En zo sloegen we twee vliegen in een klap: de leden betaalden met hun eerste lidgeld een stukje van de registratiekosten en mochten mee stemmen voor de definitieve naam.

Op 3 maart 2018 dienden we dan eindelijk onze statuten in op de griffie, op 5 maart 2018 werden we als vzw erkend en op 7 maart 2018 prijkte onze oprichtingsakte in het staatsblad. Qua naam werd door de meerderheid gekozen voor eenvoud en duidelijkheid: Spellenclub Mechelen vzw. Niemand zou nog kunnen vragen wat we zijn en vanwaar we komen. Ook dat is een pluspunt (op tornooien, bijvoorbeeld).

Het ledenaantal bleef groeien. Met de volgende lidgelden konden we een eigen website starten. De Facebook-groep zou natuurlijk blijven bestaan, maar alle informatie (en ook dit stukje) zouden vanaf nu gecentraliseerd worden op de website. Makkelijk terug te vinden, of toch makkelijker dan op Facebook.

Sta me toe een sprong te maken. Vorige zaterdag, 15 september 2018, sloot ons zestigste lid aan op de spelavond. We hadden gehoopt op 30 leden in het eerste jaar, we hadden gedroomd van 50, maar op 60 zou niemand ooit ingezet hebben. En toch… en toch…
Ondertussen hebben we ook al om en bij de 40 t-shirts en truien verkocht. Het logo met karakter, ontworpen door David, slaat dus overduidelijk aan. We hopen dat onze tornooispelers zich er gesterkt en gesteund door voelen. Om van het groepsgevoel nog maar te zwijgen.
En dat hebben we allemaal aan jullie te danken, aan iedereen die ons een warm hart toedraagt.

En net voor jullie willen wij ons blijven inzetten met spelavonden en workshops, met demonstraties en promoties, met familiedagen en conventies, maar bovenal zetten we ons in voor een vereniging waar iedereen zich thuis voelt.

logo_transparant_simplyfied.png

Als rechtgeaarde Belg is elke reden tot feesten goed, maar we kunnen maar een verjaardag kiezen. We kozen voor de officiële oprichtingsdatum, 5 maart 2018. Op zaterdag 2 maart 2019 zullen we dan ook met veel plezier onze eerste verjaardag vieren tijdens de spelavond.

 

LFG: LCG

Lang geleden, in de tijd dat we nog in de Moonzone speelden, organiseerden we onze eerste LCG-spelavond. LCG staat voor Living Card Game en is een familie spellen van Fantasy Flight Games die allemaal focussen op deck construction (ik gebruik even de term deck construction om een duidelijk verschil te maken met deck building, zoals in Dominion, Star Realms en vele andere). Deck construction houdt in dat je voor het spel een deck samenstelt, met bepaalde restricties (aantal kaarten in je deck, aantal keer dezelfde kaart in je deck, kostprijs van de kaarten (vaak in punten of symbolen) enzovoort). Living betekent dat er nog steeds regelmatig nieuwe uitbreidingen uitkomen. In die zin lijken ze wat op CCG en TCG (collectible en trading card games), waar je booster packs koopt. Bij de boosters van een TCG weet je echter niet welke kaarten je koopt, bij de expansions van een LCG weet je dat wel. Je weet dus perfect welke kaartenset je moet kopen om een bepaalde kaart te hebben om uiteindelijk je deck te perfectioneren. Dat bespaart je veel zoekwerk en frustratie, het is helaas niet minder een melkkoe. De kassa moet immers blijven rinkelen, ook voor Fantasy Flight Games. Al beslis je nog steeds zelf hoe ver je in alles meegaat.

Maar goed, ik dwaal af. Zelf ben ik een grote fan van Warhammer Invasion, maar deze LCG is ondertussen al dood. Er komen geen nieuwe uitbreidingen uit en ook de algemene productie is stopgezet. Voor de ene een nadeel, voor de andere een voordeel, maar Warhammer Invasion was competitief, net zoals Star Wars LCG en A Game of Thrones LCG. Bij gebrek aan medespelers (en natuurlijk omdat ik fan ben van Tolkiens Middle Earth) sprong ik jaren geleden ook op de kar van Lord of the Rings LCG. Deze coöperatieve LCG speelt daarenboven heel goed solo en is nog steeds alive and kicking.

Op die fameuze thema-avond rond LCG kwamen enkele fans hun favoriete spellen voorstellen. Wat er gespeeld werd, is meer dan een jaar later niet zo belangrijk. Dat er gespeeld werd, des te meer. We raakten immers aan de praat en we leerden andere spellen kennen. Bart gaf toen een introductie van Arkham Horror LCG. Thomas, Kristof en ik waren er meteen weg van. Die avond nog maakten we een afspraak voor een tweede partijtje bij Bart thuis. En met een derde spelavond werd de campagne Night of the Zealot (uit de core set) afgerond. We besloten toen om de eerste cyclus The Dunwich Legacy (Fantasy Flight Games noemt de quest packs in eenzelfde campagne een cycle) te starten, een engagement van acht scenario’s (als ik me niet vergis). En ergens in die campagne zitten we nu.

AHLCG

Tot nu toe speelden we bij Bart thuis, om praktische redenen. Nu zaterdag, 15 september, spelen we in De Spelfanaat. Ben je benieuwd, wil je wat extra informatie of wil je eens een introductiespelletje, spreek ons zeker aan. De tafel ligt dan wel vol met ongure types en afstotelijke monsters, wij bijten zeker niet.

Kristof en Thomas zijn net zoals ik grote fan van Lord of the Rings LCG. Ook daar hebben we eens samen de invasie van Saurons troepen in Osgiliath proberen stoppen (in de print-on-demand The Massing at Osgiliath, een quest pack met een superieure moeilijkheidsgraad die speciaal voor een conventie werd uitgebracht). Het werd (meermaals) een maat voor niets.

In onze spellenclub zijn dus ook fanatieke spelers en grote liefhebbers van Living Card Games, alleen staat het niet meteen op het gezicht te lezen. Arkham Horror kan solo, Lord of the Rings kan solo, maar met meerdere spelers is het toch altijd leuker en komt het spel beter tot zijn recht, zeker door het samenspel van karakters en eigenschappen in het spel. Ben je dus geïnteresseerd, laat het even weten. Je kan gerust een startersdeck lenen voor een eerste spelletje.

En zo kom ik bij de titel (voor zij die niet echt thuis zijn in online gaming):
Looking for Group: Living Card Games!

Bron figuur: Fantasy Flight Games

Inserts & organizers van foamboard: een nieuwe editie van onze workshop

workshop_29sept2018De zomervakantie zit erop, het nieuwe schooljaar ging gisteren van start. Het aftellen naar de grote spellenbeurzen begint. Maar een kast is geen ballon en ruimte wordt schaars. Om plaats te winnen kan je natuurlijk spellen verkopen, maar je zou ook al die uitbreidingen in de basisdozen kunnen proppen. Op zo’n moment kan een handige insert het verschil maken. Die inserts kan je kopen, voor iets te veel geld. Je kan ze ook zelf maken, voor heel wat minder geld. En zo heb je twee keer gewonnen: extra geld voor spellen en extra ruimte voor spellen.

Op 5 mei ll. organiseerden we een workshop “Inserts & organizers van foamboard”. Op zaterdag 29 september ek. hernemen we deze workshop gewoon. Weet je niet goed meer wat of hoe? Ben je toch nog niet overtuigd? Dan moet je zeker onze eerste aankondiging nog eens lezen. Wil je weten hoe het er aan toe ging? Dat lees je in het verslag.

Inschrijven doe je nog steeds via het contactformulier. En zo is alles gezegd.

Nagenieten

familiespeldag

Het gebeurt niet vaak, maar soms, heel soms, sta ook ik met mijn mond vol tanden. Toen we dolenthousiast, misschien ietwat overmoedig, zaterdag 1 september prikten als datum voor een familiespeldag in onze speelzaal achter De Spelfanaat zagen we het groots. Hoe dichter 1 september kwam, hoe kleiner ons hartje en hoe minder zelfzeker. Wat als? Wat als er niemand kwam, wat als de zaal leeg bleef?

Maar de zaal bleef niet leeg. Toen wij aankwamen, om 10:00, was er al een gezellige drukte in de winkel. En dan moesten we de zaal nog klaarzetten. Maar veel handen maken het werk licht en vanaf de eerste minuut zat de sfeer goed: bij onze vrijwilligers, bij Luc en Jonathan, bij onze sympathieke demonstranten Dominique en Vladimir, en misschien nog het meest bij onze eerste bezoekers.

Al in de voormiddag was er een aangename drukte. De toon werd meteen gezet door een reuzeneditie van Photosynthesis, een spel dat er prachtig uitziet (in het groot natuurlijk nog dat ietsje meer), maar dat toch een pittige kuitenbijter blijkt. Niet voor de allerkleinsten of allerjongsten dus, maar niet getreurd, want achteraan in de hoek stonden vier aapjes te glunderen bij Coconuts. Dit hilarische spelletje wist jong en oud te bekoren. Een hele dag vlogen de kokosnoten in het rond. Hilariteit alom, al heb ik nog steeds medelijden met en diep respect voor Dominique, die onvermoeibaar en met de glimlach de kokosnoten bleef oprapen en terughalen. Ook ik heb me (net voor 11:00) laten verleiden en werd onmiddellijk afgedroogd door Dominique. In een tweede spelletje kon ik mezelf toch bewijzen. Meer tijd had ik helaas niet, de plicht riep, want de bezoekers begonnen binnen te stromen.

Een middagdip hebben we niet gekend. Niet in bezoekers, niet in energie, want (en ik kan het weten, want ik heb ze gebakken) de croques verkochten als zoete broodjes. Een hapje en een drankje, een gezellige babbel en een spelletje, het was inderdaad de succesformule waar we op hoopten.

Maar de namiddag blies ons helemaal van onze sokken. De zaal zat vol, alle tafels waren bezet en er was geen stoel meer vrij (of op eentje na misschien). Het bleef gelukkig een gezellige drukte. Al waren enkele stoelen en tafels meer zeer welkom geweest. Maar daar werken we aan. De Spelfanaat zorgt immers voor extra tafels en stoelen!

Van achter de toog heb ik veel blije en stralende gezichten gezien, van kinderen, van tieners en van ouders. Ook veel leuks gehoord, zoals een hartelijke dankjewel, een bemoedigend woordje en een toffe babbel, het deed allemaal deugd.

Jullie massale opkomst vorige zaterdag toont gewoon aan dat Mechelen nood heeft aan een familiespeldag. Het is voor ons, voor Spellenclub Mechelen, dan ook een gigantische opsteker dat ons initiatief en inzet zo enthousiast en warm onthaald worden en dat we op een massale opkomst mogen rekenen. Jullie mogen erop rekenen dat het niet bij deze ene editie blijft, dit smaakt gewoon naar meer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En net daarom willen we in de eerste plaats iedereen bedanken die is langsgekomen, die eens kwam kijken, even maar of ettelijke uren. Aan alle ouders die hun kinderen wisten te overtuigen, aan alle kinderen die hun ouders wisten te overtuigen, aan iedereen die ons een warm hart toedraagt, een welgemeende dankjewel.

Maar onze familiespeldag zou nooit een succes geworden zijn zonder de hulp van onze vrijwilligers voor het klaarzetten en opruimen van de zaal, voor de degelijke speluitleg, voor alle hulp voor en achter de toog en natuurlijk voor jullie enthousiasme en motivatie.

Dan natuurlijk nog Luc & Jonathan van De Spelfanaat die achter hun nieuwe winkel aan Pasbrug een heus spellencentrum hebben mogelijk gemaakt. De speelzaal is immers niet alleen onze thuis, maar telt nog vele andere verenigingen die ook allemaal prachtig werk leveren.

En natuurlijk nog een hartelijke dankjewel voor onze externe demonstratoren, Vladimir voor Geronimo Games en Dominique voor Jumping Turtle Games, voor Asmodee voor een koffer leuke demospellen en nogmaals, De Spelfanaat voor hun indrukwekkende spellenmuur.

Tot op onze volgende Familiespeldag, tot op een van onze clubactiviteiten (hou zeker onze kalender in het oog) of gewoon tot op onze spelavond (elke zaterdag vanaf 19:45).