Nog even vakantie: Familiespeldag

affiche final v3 vierkant

We genieten dit jaar van een extra lange zomervakantie die startte op zaterdag 30 juni en die zal duren tot en met zondag 2 september. Natuurlijk hopen we dat elk van jullie in deze verzengende hitte kan genieten van een welverdiende vakantie of tenminste wat verkoeling kan zoeken aan het zwembad of aan het strand.

Voor de thuisblijvers zijn er natuurlijk onze wekelijkse spelavonden. Binnen is het koel, de drank staat fris, maar de ontvangst blijft uiteraard warm en hartelijk. Weet je soms niet wat doen op een zaterdagavond nu vrienden en familie wel met vakantie zijn? Zit je nog steeds in het zwarte gat na het WK voetbal? Weet dan dat er altijd een plaatsje vrij is op onze spelavonden.

Ondanks de broeierige hitte zitten wij niet stil. Om deze extra lange zomervakantie af te sluiten, en zeker omdat de meesten toch die laatste week van augustus al terug zijn uit vakantie, nodigen we jullie van harte uit op onze familiespeldag.

Op zaterdag 1 september 2018 stellen wij graag de speelzaal achter De Spelfanaat open voor alle spellenliefhebbers. Tijdens deze familiespeldag zetten we graag familiespellen in de kijker. Deze spellen zijn niet alleen leuk en leerrijk voor kinderen, ze zijn ook leuk en interessant voor volwassen en daarom een ideale activiteit voor het hele gezin. Vaak krijgen we immers de vraag welke spellen perfect gespeeld kunnen worden met kinderen, op deze dag kan je het gewoon zelf komen uitproberen.

Neem dus alvast een fluostift en zet het met stip in je agenda, save the date, zaterdag 1 september 2018 van 11:00 tot 18:00, geheel gratis. ’s Avonds is het dan ook nog onze gewone spelavond vanaf 18:45, uitzonderlijk ook vrij toegankelijk voor niet-leden.

Een spelletje spelen, een babbeltje slaan, genieten van een hapje en een drankje, toch niets beter om de vakantie mee af te sluiten?

 

Eindelijk… het logo

Het heeft een tijdje op zich laten wachten. Voor belangrijke zaken moet je nu eenmaal wat meer tijd nemen. De ideeën laten rusten en laten rijpen. En dan kijken, bekijken, herbekijken.

Niet zonder enige trots kondigen we ons logo aan. Hopelijk vinden jullie het even leuk als wij. Natuurlijk weten we dat over smaken en kleuren niet te twisten valt, maar stiekem hopen we wel dat jullie het super vinden.

logo_transparant.png

Een tweede reden waarom we er zo lang over gedaan hebben, is dat we gelijk ook onze t-shirts wilden voorstellen. Ja, dat lees je goed, t-shirts… en truien, hoodies om juist te zijn.

Vandaag mochten we onze proefdruk van t-shirts gaan ophalen en die mogen gezien worden. Aanwezigen op de spelavond morgen krijgen de t-shirts in primeur te zien. Nieuwsgierigen zijn dus zeker welkom. Na de spelavond zal ik ook deze post aanpassen met een foto van de t-shirts.

DSCF0402.jpg

Vanzelfsprekend bieden we deze t-shirts en truien te koop aan. Een t-shirt zal 18 euro kosten, een hoodie 38. Voor onze leden en snelle beslissers lanceren we echter een tijdelijke promotie (tot en met zaterdag 7 juli 2018). Op de spelavond of via het contactformulier kan je t-shirts bestellen aan 15 euro en hoodies aan 35 euro. T-shirts en hoodies zijn in (quasi) alle maten (ook kindermaten) beschikbaar, voorlopig in de kleuren zwart, blauw en rood. Bij voldoende vraag kunnen we ook andere kleuren aanbieden. Om praktische redenen vragen we wel vooraf te betalen, contant op de spelavond of via overschrijving. Vermeld bij je bestelling duidelijk aantal, maat en kleur.

En dan moeten jullie nooit meer nadenken wat te dragen op de spelavond, op een spellenbeurs of op tornooi!

 

De Tijdloze 50

De stemmen zijn geteld. Laat één ding duidelijk zijn, dit is niet het zoveelste doorslagje van een top 50. Dit is onze top 50 van tijdloze spellen, van klassiekers. Spellen die al minstens 10 jaar op de teller hebben en die, ondanks hun leeftijd, kunnen blijven boeien, kunnen blijven opboksen tegen al het nieuwe en jonge geweld dat blijft uitkomen.

Deze lijst moet vooral een herinnering zijn, zowel voor ouwe rotten als voor nieuwe spelers. De cult of the new mag dan wel de bovenhand halen tegenwoordig (crowdfunding en spellenbeurzen spelen daar handig op in), af en toe is het leuk om eens terug te kijken, om te (her)ontdekken hoeveel steengoede spellen er meer dan een decennium geleden al op de markt waren. Net daarom stemmen we een top 50, net daarom organiseren we een spelavond vol klassiekers.

Een kleine kanttekening: om een tijdloze 50 te stemmen, zijn wij een kleine vereniging. De lijst is dus duidelijk getekend door onze spelers en toont zichtbaar de persoonlijke voorkeuren van onze spellenclub. Dat mag, dat is goed, want net op die manier is de lijst leuk en onvoorspelbaar en komen ook minder bekende spellen onder de aandacht. Geen Puerto Rico op kop dus, dat tipje van de sluier kan ik al oplichten. Maar wat staat er nu eigenlijk allemaal in onze Tijdloze 50?

50. Brass
49. Get Bit
48. Formula Dé
47. Pitchcar
46. Puerto Rico
45. El Grande
44. (Kolonisten van) Catan
43. Puerto Rico: Het kaartspel (San Juan)
42. Australia
41. Le Havre

Brass bengelt onderaan, maar haalt wel vlotjes de Tijdloze 50. Daar is de nieuwe deluxe-versie, aangekondigd op Kickstarter, wellicht een van de onderliggende redenen. Mochten we eenzelfde stemming houden net na de levering, dan vermoed ik dat Brass gelijk een stuk hoger zou eindigen.

We hebben meteen enkele grote klassiekers tussen 50 en 41: Puerto Rico in zowel bord- als kaartspel, El Grande, Catan en Le Havre. Deze kleppers scoren zowat overal goed en zijn allerminst een verrassing. Wat misschien wel verrast is dat ze toch wat onderaan bengelen.

Leuk is dat een partyspelletje als Get Bit de tijdloze 50 haalt. Misschien is het lugubere thema en de gimmick van de haai wel de oorzaak. Ook verrassend (voor mij dan toch) is het succes van twee racespellen: Formula Dé en Pitchcar. Dat opent helemaal perspectieven voor een clubcompetitie die we in het najaar willen opstarten.

40. Bang!
39. Betrayal at House on the Hill
38. Risk
37. Shadows over Camelot
36. Torres
35. Java
34. Ave Caesar
33. Twilight Imperium
32. Wizard
31. Colosseum

Het eerste jeugdsentiment duikt op: Risk! Het zal niet de laatste keer zijn dat nostalgie en sentiment spellen in de Tijdloze 50 krijgen. Ook hier blijven nieuwe edities spellen fris in het geheugen houden: Twilight Imperium, dat alweer aan zijn vierde editie toe is; Torres, recent door de Goblins heruitgebracht; Java, aangekondigd onder de nieuwe naam Cuzco en Colosseum, na een succesvolle Kickstarter-campagne (al vond ik persoonlijk de Days of Wonder-uitgave stukken mooier).

30. Gloom
29. 1846: Race for the Midwest
28. Mare Nostrum
27. Lost Cities
26. Pueblo
25. Dungeon Twister
24. San Marco
23. Hoogspanning
22. Vorsten van Florence
21. Notre Dame

In dit tiental vallen meteen Lost Cities en Dungeon Twister op. Veel spelers spelen immers ook vaak met twee. Geen wonder dus dat tweepersoonsspellen een klasse apart zijn. Leuk om te zien dat specifieke tweespelersspellen ook de Tijdloze 50 halen. Er zullen er zeker nog volgen.

Ook de hoge plaats van 1846: Race for the Midwest hoeft niet te verwonderen. In onze spellenclub is er een groep die geniet van lange en zware spellen. Maar dat is juist het charmante aan onze vereniging: alle spellen komen aan bod: licht, kort en luchtig, maar evenzeer lang, zwaar en hard. Voor elk wat wils, zodat iedereen zich thuis voelt.

20. YINSH
19. Stenen Tijdperk
18. Cartagena
17. Dominion
16. Vegas Showdown
15. Conquest of the Empire
14. Maharadja
13. Kaiser
12. For Sale
11. Survive: Escape from Atlantis

Spellen naar mijn hart in dit lijstje: eenvoudige regels, makkelijk en snel (ok, met uitzondering van Conquest of the Empire misschien) speelbaar, maar pittig en uitdagend. Let ook op de sterke plaats van Kaiser, een groot spel in een kleine doos, vaak miskend… al zit daar de grafische vormgeving misschien ook voor iets tussen. Het uitproberen waard, zeker als je ziet voor welke prijzen het al van eigenaar wisselt.

En dan onze top 10. Ik denk niet dat iemand deze had kunnen voorspellen. Verrassend, dat is het minste dat je kan zeggen.

10. Die Macher
9. Race for the Galaxy
8. Heroquest
7. Goa
6. Caylus
5. 1830: Railways & Robber Barons
4. Red Dragon Inn
3. Ticket to Ride
2. Agricola

Ja, ook hier zien we jeugdsentiment onder de vorm van Heroquest. Leuk dat we nog plezier kunnen beleven aan spellen uit onze jeugd. Verder ook weer veel toffe spellen: Ticket to Ride, als snel en vlot gateway-spel, Caylus en Agricola als ultieme worker placement-spellen, Goa met zijn onverbiddelijke biedsysteem, Race for the Galaxy als gevorderde San Juan (die we al eerder tegenkwamen) en twee harde (en lange) kleppers: Die Macher en 1830: Railways & Robber Barons. Dat deze 10 spellen broederlijk in een top 10 kunnen staan is leuk, dat die broederlijk naast elkaar op een spelavond gespeeld worden is nog leuker.

En dan het huidige nummer 1, de ultieme aanvoerder van onze allereerste Tijdloze 50. Deze zagen we regelmatig op spelavonden, al is-ie zeker niet voor iedereen weggelegd. Ik ben al benieuwd welk spel deze van de troon zal kunnen stoten.

1. Indonesia

Gloomhaven Ep. 6: Infernal Throne (#21)

Episode 6, Scenario 21: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

De zwavelstok heeft telepathische krachten, laat dat duidelijk zijn. Door zijn drietand oogt hij dan wel barbaars, door zijn hoeven -zwaar uit de mode tegenwoordig- komt hij gelijk wat achterlijk over, maar sluw en venijnig is-ie wel. “Dwazen,” brult hij, nog voor de huurlingen hun wapens kunnen grijpen. Zijn gebrul galmt door de ondergrondse tempel en lijkt wel de schedels van ons viertal te klieven. De pijn is diep in hun binnenste te voelen, koude rillingen en angstzweet zijn het beschamende gevolg. “Dwazen,” herhaalt de demon, “denken jullie echt dat jullie mij kunnen raken, hier, in mijn eigen tempel? Jullie delven jullie eigen graf!” Met een vuurflits lost zijn massieve en kolossale lichaam op in de duisternis. “Demonen, verpulver dit ellendig zootje ongeregeld!”

Uit het niets verschijnen een sun demon en een frost demon. Die koeienkop met zijn vleesvork was duidelijk het noorden kwijt, want bijtende kou en verzengende hitte zijn nu niet echt de beste vriendjes. “Misschien moeten we ze wat dichter bij elkaar brengen,” mompelt de pientere Tinkerer, “laat me eerst die ijskast wat verder bevriezen,” en gelijk immobiliseert ze de lokale sneeuwstorm. Brute stormt op de vuurbal af en probeert hem in de richting van de frost demon te duwen. Spellweaver heeft er haar buik van vol, zij heeft al veel te veel tijd verloren in deze donkere krochten. “Tijd voor wat gezonde zeelucht,” dus hoe sneller ze hier buiten is hoe liever en ze stormt naar een deur die krakend open zwaait. Maar bij het zien van een nieuw legertje demonen, lost ze toch maar op in de rode gloed van de onderaardse tempel.

Benieuwd naar de reden waarom de Orchid -alweer- haar fijne onzichtbaarheidsmantel moest gebruiken, schiet Cragheart uit de startblokken. Zijn innerlijke oerkrachten stonden stijf gespannen en met een perfecte dosering knalt hij de zonnedemon naar de ultieme duisternis, alvorens hij vooruit spurt naar de plaats waar Spellweaver verdween. “Die ter plaatse trappelende sneeuwstorm kunnen Tinkerer en Brute wel met hun tweetjes aan,” denkt, of beter hoopt, de Savvas.

Maar Brute zou Brute niet zijn als hij ook een keertje nadacht. Terwijl Spellweaver en Cragheart met een superieure efficiëntie twee flame demons en twee earth demons uit elkaar laten spatten, wil Brute natuurlijk niet achterblijven en overmoedig trapt hij de andere deur in. Net op dat moment begint de sneeuwstorm achter hem terug te razen. Met de vrieskou in de rug, kijkt Brute in de gapende holtes van twee nachtdemonen. De felle rukwinden waar hij tegenaan moet beuken om toch maar overeind te blijven, verraden de aanwezigheid van een bende winddemonen.

“De volgende keer denk ik twee keer na,” belooft de Inox aan zichzelf. Puur op overlevingsinstinct perst Brute er zijn allerlaatste krachten uit. Gelukkig raakt ook de frost demon op het eind van zijn krachten. De sneeuwstorm mag dan wel gaan liggen zijn, de windstoten fluiten nog steeds rond Brutes oren en hij voelt zijn krachten met de seconde uit zijn uitgeputte lichaam stromen.

Gelukkig zwaait enkele meters verder een deur open. Spellweaver en Cragheart verdringen elkaar om toch maar als eerste de zaal binnen te stormen om hun lusten verder te botvieren op de demonen. Tinkerer vormt traditiegetrouw de achterhoede en zwaait naar Brute. De kolos kan een glimlach niet onderdrukken bij het zien van de kleine Quatryl en rept zijn gekwelde lichaam naar de deur, dekking zoekend achter Spellweaver en Cragheart. Jankend zakt de Inox op de grond. Mochten ze dit in Gloomhaven zien, zijn reputatie was definitief naar de vaantjes. Maar Tinkerer is immuun voor leedvermaak en de kleine Quatryl knielt gemoedelijk naast de Inox, terwijl ze met een ongekende zachtheid zijn wonden heelt. Brute voelt onmiddellijk de warmte, en daarmee zijn krachten, terug in zijn lichaam stromen. De Quatryl is haar gewicht in goud waard, laat dat duidelijk zijn.

Ondertussen zijn de demonen in een hevige strijd verwikkeld. Helaas voor de winddemonen worden krachten zelf niet weggeblazen, die lessen natuurkunde hadden ze duidelijk gemist. De gebundelde energie van Cragheart en Spellweaver is meer dan een maatje te veel voor de demonen. De wind gaat liggen, de duisternis verandert terug in een warme rode gloed. Slechts één deur trekt alle aandacht, al voorspellen die vreemde tekens erop niet veel goeds.

De deur geeft uit op wat overduidelijk de troonzaal van dit ondergrondse paleis moet zijn. Niks knus en gezellig, helaas, en ook het gezelschap laat te wensen over. Het gehoefd en gehoornd gevaar staat te briesen en te snuiven. “Jullie kunnen me niet raken! Jullie hadden moeten terugkeren toen het nog kon! Dit wordt jullie graf!” Triomfantelijk legt hij zijn gebalde vuist op het altaar van zwart glas net voor hem. Uit een spiraalvormige inkerving straalt een veelkleurige gloed en omringt de Prime Demon met een prachtig polychroom beschermend aura. Spellweaver schudt het hoofd: “zoveel energetische schoonheid voor zo’n monsterlijke lelijkheid, het leven is oneerlijk!”

Meteen wordt duidelijk dat ook Brute weer onder de levenden is. Zijn legendarische domheid heeft zijn belofte (eerst nadenken, weet je nog) alweer doen vergeten. En impulsief gooit de stalen Inox zich op het kolossale monster. Maar hoe hard Brute ook inbeukt op de demon, niets dringt door zijn gigantische aura. Tinkerer wijst naar het altaar. Spellweaver en Cragheart hebben maar een half woord nodig en beginnen al hun innerlijke krachten, hopelijk voor de laatste keer, op het altaar los te laten. Op dat moment snapt Brute -een beetje laat, toegegeven- de hint en begint ook hij met man en macht op het altaar in te beuken. Het lachen van de zwavelstok is nu al een stuk minder. Een nieuwe truc dan maar?

Prime Demon

Het altaar zinkt weg in de grond en verschijnt terug in de volgende kamer. Tegelijkertijd proberen enkele elementals zich uit de barsten en scheuren van het altaar te wringen. Cragheart was echter alert genoeg en slingerde meteen zijn aardse krachten richting altaar. Ook Tinkerer schoot naar voren, Brute in haar zog meesleurend. Snel en sluw als ze is, taxeert Spellweaver de hele situatie. Dat triootje kan het altaar nu wel alleen aan en ze rept zich naar een goed-gecamoufleerde stenen deur aan de andere kant van de troonzaal. Terwijl het altaar implodeert onder de verpulverende kracht van Brute en Cragheart, opent Spellweaver een kist… Pendant of Dark Pacts… “Alsof je daar nu mee wil rondlopen,” zucht ze en propt het onding in haar zak.

Uit het altaar borrelt een wervelstorm naar boven, spinnend en tollend. Vlammen knetteren, ijskristallen spetteren en windstoten razen door de onderaardse tempel. Gelijk weerklinkt gekrijs, oorverdovend botst de echo op de vele muren van de zalen. Het altaar zinkt weg in een krater, de immense leegte implodeert, waarna een fenomenale explosie een schokgolf genereert die de laatste zwervende demonen in het paleis voorgoed uit elkaar rukt. Ook de Prime Demon is niet langer bestand tegen zijn eigen oerkrachten. Zijn polychrome aura spat uiteen, zijn kolossale lichaam zakt als een pudding op de grond, maar verbrijzelt tegelijkertijd, als was hij van kristal, in duizend scherven. Het gekrijs sterft uit, de plotse stilte voelt ongemakkelijk. Ook de rode onaardse gloed begint te verzwakken. Er rest ons viertal niets, behalve alles van waarde mee te roven en terug te keren naar hun dimensie, naar de frisse buitenlucht en naar Gloomhaven.

 

 

De Tijdloze 50

We hadden het al gezegd, op 23 juni organiseren we een spelavond in thema en starten doen we meteen goed met klassiekers. Klassiekers noemen we spellen die we nog steeds graag spelen, die nooit uit onze collectie zullen verdwijnen en die toch al de respectable leeftijd hebben van 10, 15 misschien wel 20 jaar (of nog meer). Voor onze spelavond leggen we de leeftijdsgrens op 10 jaar (publicatie 2008 of vroeger). Een volgende keer zal het misschien wat ouder zijn.

Om ons al een beetje op te warmen willen we natuurlijk graag weten welke klassiekers bij jullie nog steeds bovenaan de hitlijsten staan. Omdat we momenteel exact 50 leden hebben, beperken we ons tot De Tijdloze 50.

Om te stemmen stuur je ons via het contactformulier van deze website jouw top 5 van favoriete spellen van minstens 10 jaar oud (eerste editie in 2008 of eerder, referentie Boardgamegeek bij twijfel) door. Veel klassiekers worden immers -van zodra de licentie vervalt- heruitgebracht, denk maar aan Tikal, Torres en Lost Cities. Of ze krijgen een jubileumeditie, zoals Catan, Ticket to Ride, Carcassonne en El Grande. Stemmen kan trouwens tot woensdag 20 juni 2018, zodat we nog voor de spelavond onze Tijdloze 50 kunnen presenteren.

Zelf heb ik al even gekeken naar leuke spellen van voor 2000 (uitgave 1999 of vroeger, dus strenger dan onze Tijdloze 50) en deze leuke 36 haalden de shortlist (voor zover je die nog short kan noemen).

tijdloze-collage

 

Gloomhaven Ep. 5: Plane of Elemental Power (#10)

Episode 5, Scenario 10: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Veel tijd om op krachten te komen, gunt het viertal zich niet. De smaak van de overwinning is zoet en smaakt vooral naar meer. In al zijn impulsiviteit duikt Brute door de immateriële sluier van het zwarte gat. De andere drie volgen op de voet, doorheen de poort naar een andere dimensie, the Plane of Elemental Power.

Alles draait voor hun ogen, de wereld vervaagt. Gehuil en gekrijs laten hun oren tuiten. Het lijkt wel alsof ook hun lichamen tot het uiterste uitgerekt worden, al waren ze een touw in het getouwtrek tussen twee dimensies. Interdimensionaal reizen, het is niet echt comfortabel. Maar plots is alles voorbij. Een nieuwe ruimte concretiseert en ze voelen terug vaste grond onder hun voeten. De lucht zelf blijft echter nog een vage mengeling van kleuren, een wervelwind van vuur en ijs. Hoe makkelijk het daarnet nog was om op adem te komen, zo moeilijk is het nu naar adem te happen. Achter hen zien ze, als enige summiere geruststelling, eenzelfde zwarte gat als een gapende muil, hopelijk naar de vorige dimensie en dus naar Gloomhaven.

De geruststelling is echter pover, want een bonkende stem dreunt krakend door de zware en doodse lucht. “Wie zijn jullie, die mijn trouwe dienaren hebben afgeslacht? Wie zijn jullie, die zomaar mijn rijk binnendringen? Wij zijn jullie, die onwetend jullie dood tegemoet lopen?” Cragheart kan zijn lach niet bedwingen en begint smalend te jennen. “Moeten we nu echt schrik krijgen? Of krijgt het al schrik?” De spanning is te snijden, vonken knetteren door de ruimte en vullen de crypte met een ongekende energie. Dit wordt een aardig stukje moeilijker dan in de vorige dimensie!

Voor de ogen van het viertal materialiseren vuur- en gronddemonen, groter dan ze ooit zagen, krachtiger dan ze vreesden. Het immense krachtveld laat de huurlingen niet alleen baden in het zweet, het is geen sinecure om door te geraken. De piercing bow van Spellweaver zal redding moeten brengen. De Orchid aarzelt geen seconde en boort met een immense kracht pijlen door het energiepantser van de vuurdemonen, die terug hun immateriële vorm aannemen en oplossen in het niets. Ook de gronddemon krijgt een pijl in zijn aardse massa. Niettegenstaande de magische priem van Spellweaver het wezen overduidelijk hindert, lijkt de demon zelf het allerminst op te geven. De frêle Orchid is echter geen partij voor zulke kolos en ze besluit dus maar de benen te nemen en raast naar de deur. Tinkerer, als onderdeurtje van de bende, kiest ook eieren voor haar geld en volgt Spellweaver op voet. Cragheart en Brute zijn er echter als de kippen bij om de kolos letterlijk de grond in te werken. Klus geklaard en ook zij stuiven de verschroeiende hitte van de volgende gang in.

gloomhaven-ep5-sc10-1.jpg

Vlakbij de deur houden twee gronddemonen de wacht. Laat het duidelijk zijn dat wie of wat hier ook de plak zwaait, enorm op zijn privacy gesteld is en niet echt tuk is op een audiëntie. Achter de grondwachters gapen kolkende en stomende lavaputten. Vuurdemonen dansen tussen de putten rond een gigantische vuurbal. Geen van de vier had dan ooit al een zondemon gezien, wat iedereen altijd zei, is waar: je herkent ze wel, als je er ooit een ziet. Het felle licht verblindt, de zengende hitte verlamt, geen tijd te verliezen dus, voor ze hier volledig wegsmelten, verdampen of opbranden.

gloomhaven-ep5-sc10-2.jpg

De brute krachten van Brute en Cragheart zijn ideaal om barsten in de titanische massa van de gronddemonen te rammen. Spellweaver vuurt de ene spreuk en bezwering na de andere af, in de hoop zo het werk voor haar collega’s wat te verlichten. De slimme Tinkerer blijft in de hitte helemaal alert en beslist het veel te felle licht te counteren met een forse portie gitzwarte duisternis. Haar inktbom laat de temperatuur behoorlijk dalen, wanneer ze de vuurbal en ronddansende vlammen tot bedaren brengt. Brute en Cragheart verpulveren verder de gronddemonen en Spellweaver neemt vanop veilige afstand de laatste smeulende vuurtjes voor haar rekening. Door de deugddoende healing van Tinkerer blijft de schade al bij al beperkt.

 

Gloomhaven Ep5 Sc10 4

Wat extra hulp is altijd welkom, denkt Spellweaver, wanneer ze haar mystic ally uit het niets materialiseert. Brute schudt meewarig het hoofd. De Inox is na al die jaren nog steeds absoluut geen fan van dat abstracte energetische getover. Een krakende deur, een splijtende schedel, dat is waar de levende tank op kickt. Maar daar zal de vechtersbaas toch even op moeten wachten. Achter de deur wacht een immense zaal. Kolkende en borrelende lavaputten baden de grond in een donkerrode gloed. Het plafond wordt dan weer helwit verlicht door de immense vuurbal van een zondemon. Helemaal achterin de zaal laait een gigantisch hellevuur op, al zal gauw blijken dat het niet meer is dan een soort paringsdans van vuurdemonen. Maar voor de huurlingen deze levensgrote bakoven kunnen binnenlopen, zullen ze toch weer langs de twee aardse portiers moeten geraken. Deze gronddemonen zijn zo mogelijk nog groter dan de vorige, ze lijken ook extra kracht te putten uit de grond wanneer ze als een gigantische stofzuiger hun fenomenale massa nog wat verder aandikken.

Gloomhaven Ep5 Sc10 3

Tinkerer trekt bleek weg bij het zien van al dat geweld. De kleine Quatryl zit door haar krachten heen. Veel schade zal zij niet meer toebrengen, maar als het meezit kan ze wel de schade beperken. De uitstekende healer zal uiteindelijk een zegen blijken voor deze bende. Voor de derde keer doen Brute en Cragheart waar ze goed in zijn: kracht met kracht counteren. Met verenigde krachten beuken de twee als een uiterst efficiënte stormram in op de gronddemonen. Die zijn duidelijk niet voldoende gebakken in deze steenoven… of toch met een barst uit de oven gehaald. Aarde blijkt niet opgewassen tegen de stalen Inox. En ook de gebalde inwendige energie van de Savvas overtreft ruim de zuivere grondkrachten. “Tot stof zult gij weerkeren,” brult de Savvas. Hij heeft zelf geen idee hoe hij daarbij komt.

Gloomhaven Ep5 Sc10 6

Spellweaver kijkt eerst geïntrigeerd naar de vurige paringsdans. Maar ook zij weet dat je geen olie op het vuur moet gooien. Doven die handel, voor het hier helemaal ontspoort. Samen met haar mystic ally probeert ze buiten het bereik van de likkende vlammen te blijven. Op slinkse wijze weet ze bovendien het energetisch vuurinfuus van de demonen te benutten om haar eigen aanvallen te versterken. De ene na de andere vlam wordt sissend gedoofd. Niet veel later keert de rust weer in de ondergrondse kamer. De temperatuur is draaglijk, eerder gewoon aangenaam warm. De donkerrode gloed van de lava wordt bijna als prettig ervaren. Wanneer Tinkerer uitgeput neerploft en Brute en Cragheart hun verkrampte spieren laten rusten, trekt Spellweaver naar de verste en donkerste uithoek van de crypte. De kist springt spontaan open. Spellweaver houdt de Wand of Darkness tussen duim en wijsvinger. Als er al energie en magie in zit, dan is die toch niet voor een Spellweaver. “Vreemde prul,” denkt ze, “misschien goed om ooit eens voor wat goud te verpatsen.”

Maar dan horen ze terug de initiële bonkende stem. Deze keer niet bulderend door de crypte, maar priemend in hun hoofd. Ze ontwaren een vreemde mengeling van lof en spot. “Interessant,” sist de stem, “zo uitzonderlijk krachtig, zo onverwacht sterk, ik zou jullie perfect kunnen gebruiken… als mijn dienaars in jullie eigen dimensie.” Een rode rots rommelt, barst en verpulvert voor hun ogen. “Welkom in mijn dimensie, laat ons praten,” grommelt de stem.

Spellweaver kijkt naar Tinkerer, Brute en Cragheart kijken naar elkaar. Wat maakt het allemaal nog uit? Ze zijn al eens in een zwarte duisternis gedoken vandaag, een uitstapje in een rode gloed kan er best nog bij. Voorzichtig tuimelen de huurlingen door een lange schacht naar beneden. De lucht rondom hen begint te wervelen en breekt hun val. Van de eerste verbazing bekomen, het stof van hun kleren geklopt, staren ze alle vier naar een mysterieuze onderaardse tempel. Voor hen staat een titanisch monster, gehoornd, gehoefd, maar bovenal afgrijselijk, dreigend met een drietand. Daar buldert de stem terug, bonkend en bonzend in hun hoofd: “Dapper en dom!” “Langs de Serpents’s Kiss River,” gaat de stem verder, “ligt een artefact met een magistrale oerkracht in een antieke vergeten tempel.” En dan de onafwendbare keuze: “haal het voor mij of sterf hier!”

Tinkerer vindt het maar niks. Brute vindt gewoon niks. Cragheart sluit zich aan bij Tinkerer. Wie wil er nu eigenlijk voor een zwavelstok werken? Spellweaver aarzelt, maar met een stem van 1 tegen 3 kan de Orchid haar gelijk toch niet halen. Een vierhoevig monster even gaan inmaken, dat gaat nog een lastige klus worden. Meer iets voor haar goede vriendin, Scoundrel. Maar die moest zonodig met een necromancer gaan afrekenen en zwerft nu over de Misty Sea op zoek naar groter goud en geluk. Ach, wat maakt het uit, op naar the Infernal Throne.

U vraagt, wij draaien

Velen onder ons kennen het wel, of je nu enkel speler of ook verzamelaar bent. Als iemand jou om raad vraagt (iets in de aard van “ken jij nog een leuk spel?” of “ik zoek een familiespelletje als cadeau“), dan rolt er onmiddellijk een ellenlange lijst uit. “Stop, stop… genoeg!” is zelfs vaak het enige dat de spraakwaterval kan doen stoppen. En als je voor de kast (of voor de spellenmuur in de Spelfanaat) staat en iemand vraagt “wat spelen we?“, dan sta je daar vaak met je mond vol tanden. “Dit… of dit… en dat is ook leuk. Ooh, dat is ook al een eeuwigheid geleden. En die, die is niet heel gekend, maar echt goed. En die natuurlijk, een klassieker!” Maar kiezen, neen, dat wordt moeilijk.

Ook op spelavonden is het vaak moeilijk kiezen. Dat merken we bijvoorbeeld op Facebook. Het is niet omdat iemand een spel voorstelt of vraagt, dat het ook gespeeld wordt. Er is gewoon te veel leuks om te spelen. Bovendien komt er een gigantische hoeveelheid nieuwe spellen uit, elk jaar opnieuw. Cult of the new, die moet je dus allemaal snel uitproberen.

Daardoor blijven de gouwe ouwe vaak in de kast. Je wil ze wel spelen, heel graag zelfs, en je kan je nog al die leuke spelmomenten herinneren: de verschillende strategieën, de supercombo’s, de killermoves… Je wou ze per se in je verzameling, je zou ze nooit verkopen, voor geen geld ter wereld. En toch staan ze stof te vangen, weken, maanden, jaren.

Om dat tegen te gaan, organiseren spelverenigingen vaak thema-avonden. Wij zijn natuurlijk niet anders. De oudjes blijven immers leuk en nieuwe of jonge spelers kennen ze misschien nog niet. Op Facebook vroegen we een tijdje geleden naar jullie favoriete spellen, tofste mechanismen, lievelingsauteurs en tot de verbeelding sprekende thema’s. Met die resultaten gaan we nu aan de slag (jaja, geduld, tuurlijk doen we daar iets mee).

De vaste waarden

Mensen kicken op prijzen, ook in de spellenwereld, denk maar aan de vele prijzen (zoals Spiel des Jahres, As d’Or, Gouden Ludo en de Golden Geek Awards). Mensen kicken ook op lijstjes, ook in de spellenwereld. De enige muzieklijstjes die ik volg zijn de Tijdloze Honderd, de Album 500 en de Zwaarste lijst. In de spellenwereld doe ik er zelfs helemaal niet aan mee, daarvoor is mijn spellensmaak iets te afwijkend. Misschien verklaren al die verschillende smaken van al die verschillende spelers net het grote succes van en jullie sterke voorkeur voor klassiekers, de evergreens van de spellenwereld.

Op zaterdag 23 juni 2018 organiseren we een thema-avond waar we de grote klassiekers willen promoten. Niets is verplicht natuurlijk, maar het lijkt ons zeker leuk om ook eens de oudjes van de spellenwereld te promoten. Omdat we ergens een lijn moeten trekken, willen we spellen van minstens 10 jaar oud op tafel brengen. Daarmee beperken we niet eens zo heel veel, zoals je dra zal merken. 10 jaar oud wil zeggen, ten laatste in 2008 uitgebracht en dat zijn er echt wel heel wat. Maar zelfs al moesten we de grens op 18 jaar, “volwassen worden”, leggen, dan nog zou er keuze te over zijn.

Voor velen onder ons begon de hobby met (toen nog, Kolonisten van) Catan (1995) of Carcassonne (2000). 2000 geldt vaak als mijlpaal voor de nieuwe generatie spellen. Alles voor 2000 is voor vele spelers dan ook de prehistorie, toen we nog met zijn allen in het duister tastten, al is niets minder waar. In de jaren ’90 zijn er al pareltjes uitgebracht die de tand des tijds hebben doorstaan, denk maar aan El Grande (1995), Eufraat & Tigris (1997), Ra (1999), Tikal en Torres (beide 1999) en twee fantastische kaartspelletjes van 1997, For Sale en Bohnanza. Elk spel uit dit lijstje mag bij mij zeker en vast op tafel komen, ik schuif graag aan. Ook de klassieker van Fantasy Flight Games, Twilight Imperium (1997), werd meer dan 20 jaar geleden op de markt gebracht en werd vorig jaar, in de vierde editie verder geperfectioneerd. De klepper 1830, zowat de maatstaf voor latere 18xx-spellen, werd zelfs meer dan 30 jaar geleden gepresenteerd (1986), naar Treshams eerste ontwerp, 1829, ondertussen al meer dan 40 jaar oud (1974).

Maar zoals reeds gezegd, in 2000 begon de grote doorbraak. Naast Carcassonne bracht 2000 nog meer moois: Vorsten van Florence, Taj Mahal, Java, Machiavelli en het fantastische racespelletje Cartagena. In 2001 kwam een van mijn persoonlijke favorieten, San Marco, uit met het leuke “I split, you choose“-mechanisme, maar ook Hoogspanning zag het levenslicht. 2002 bracht een van de grootste toppers aller tijden, Puerto Rico, dat jarenlang op Boardgamegeek op nummer één stond. En daarmee was de spellenwereld voorgoed vertrokken, met familie- en expertspellen. Een heel selectief (en persoonlijk gekleurd) overzicht van klassiekers:

2004: Ticket to Ride (USA), Goa, Sint-Petersburg en Genius
2005: Caylus
2006: Imperial, De kathedraal, Thurn & Taxis
2007: Agricola (de lancering van Uwe Rosenberg), Brass, Race for the Galaxy, Galaxy Trucker, Kingsburg, Wikinger, Notre Dame en Im Jahre des Drachen (de lancering van Stefan Feld)
2008: Dominion (de start van het deckbuilden), Pandemie (de opkomst van de coöperatieve spellen), Stenen Tijdperk (worker placement voor het grote publiek).

Je kan dus best meer dan één spelavond vullen met deze klassiekers. Als die cult of the new niet zo knaagde, zou je misschien een veel kleinere spellenkast hebben… en minder keuzestress… en een hogere H-index.

Ach, wat maakt het uit. Maar op 23 juni halen wij de oudjes van onder het stof.

Samen sterk

Zoals ik net zei, zette Pandemie exact 10 jaar geleden de spellenwereld op zijn kop. Natuurlijk speelden we daarvoor ook al coöperatieve spellen. Als kind speelden we al Heroquest en later Dungeons & Dragons. Veel kinderspellen van Haba zijn trouwens ook coöperatief. Maar Pandemie bracht een kentering. Coöperatieve spellen traden uit hun nichemarkt en trokken een groot publiek. Pandemie zorgde dat ook families en occasionele spelers samen tegen het spel ten strijde trokken. Een gezellige babbel, overleg tijdens het spel en samen winnen of verliezen, het was in 2008 de magische cocktail voor succes.

Coöperatieve spellen heb je in alle maten en kleuren, in alle vormen en gewichten. Beenhard of met de vingers in de neus, onverbiddelijk of juist vergevend. Sommige werken met een spelleider, een soort dungeon master, andere hebben een uitgekiend spelmechanisme, waarbij je volledig tegen het spel speelt. Dat alles wordt gekruid met een speciale twist: een verrader, een tikkende klok, wisselende informatie…

Momenteel is Gloomhaven ongetwijfeld de onbetwiste nummer één van coöperatieve spellen (en volgens Boardgamegeek zelfs de onbetwiste nummer één tout court). Ameritrashers hebben vast meerdere partijtjes Arkham Horror, Eldritch Horror of Descent gespeeld. Zombiefans kunnen hun hartje ophalen met Dark, Darker, Darkest, Zombicide en Ghost Stories. Samen ten strijde trekken kan je in Shadows over Camelot of de recente hit This War of Mine. Families halen tegenwoordig hun hartje op met de Legenden van Andor, Pandemie (Legacy), Flash Point en Verboden Eiland. Zelf hou ik enorm van escape rooms (Unlock, Escape Room: The Game en EXIT), het geweldige (en frustrerende) FUSE en, zoals velen ondertussen ook al wel weten, misschien nog het meeste van Living Card Games.

Ook op reis kan je je samen optimaal vermaken. Er zijn immers fijne en verfijnde coöperatieve spellen in een kleine doos, zoals Hanabi, The Game (Extreme) en The Grizzled. Ook The Ravens of Thri Sahashri is een coöperatief kuitenbijtertje voor twee.

Kortom, elk spelersaantal (zeker ook solo), elk mechanisme (deckbuilding, worker placement, action selection etc.) en elk thema kent momenteel meerdere coöperatieve spellen. Voor elk wat wils dus en wij brengen ze graag (allemaal?) op tafel op zaterdag 7 juli 2018.

Een thema-avond per maand dus. Voor augustus is dat dan een 18xx-themadag op 18 augustus, al denk (en vrees) ik dat dat niet voor elk wat wils zal zijn.