Paaseieren rapen

Ja, het is druk. Een vereniging laten groeien en bloeien vraagt immers een stevig engagement. Een minimum aan discipline en correcte tijdsinschatting is nodig. De demonstratie van Fuji Koro voor volgende week, de 18xx conventie van het pinksterweekend, ons spellenweekend in december en natuurlijk onze familiespeldag, ze vragen allemaal een beetje voorbereiding.

welcome-ext1-front

Voor onze familiespeldag begint het assortiment spellen al wat vorm te krijgen. Ik kan nu al een tip van de sluier oplichten. De roll & write hit Welcome to (toegeven, niet echt roll, maar wel write) gaan we opnieuw als demo hebben. Belangrijker is dat we de eerste thematische uitbreiding ook zullen hebben. We zullen zelfs enkele (nederlandstalige) exemplaren te koop hebben. Deze uitbreiding heeft twee thematische wijken: in de ene ga je op zoek naar paaseieren, in de andere probeer je zoveel mogelijk buurtbewoners te redden op doemsdag. Mooi meegenomen is dat je deze uitbreiding ook alleen kan spelen. Een paasuitbreiding met Pasen, wat moet je nog meer hebben?

Jumping Turtle Games heeft enkele leuke partyspellen in hun assortiment. Spyfall is daar een mooi voorbeeld van. Zoals voor elk partyspel zijn de meningen verdeeld. De ene spelgroep vindt het maar niks, de andere vult er hele avonden mee. Ja, het hangt echt van de groep af. Zelf heb ik ook al enkele avondjes Spyfall achter de rug, stuk voor stuk memorabele momenten. Het stond dus in de sterren geschreven dat Spyfall een opvolger ging krijgen met de redelijke voorspelbare naam Spyfall 2. Ongetwijfeld zijn jullie tijdens het spelen ervan een pak creatiever.

Spyfall2-Cover

Ook hier geeft Jumping Turtle Games een paasei mee. Spyfall 2 zullen we ook in beperkte mate te koop kunnen aanbieden met de beurspromo erbij. Alweer twee redenen om langs te komen op paasmaandag.

Jumping Turtle Games

Fuji Koro by Game Brewer

Het zijn sympathieke gasten bij Game Brewer, dat wisten we al. Vorig jaar mochten we al een keertje kennismaken met Rafaël tijdens een spelavond Gugong, waarvan toen de Kickstarter-campagne liep. Ook Gentes kon toen uitgeprobeerd worden. Het werd een gezellige en geslaagde avond, niet alleen volgens de spelers, maar ook Rafaël was uiterst tevreden.

Dat Spellenclub Mechelen een goede indruk heeft gemaakt, werpt zijn vruchten af. Momenteel loopt er weer een Kickstarter-campagne van Game Brewer, Fuji Koro, en ook nu halen we een prototype naar onze club. Eigenlijk had dat prototype er al moeten zijn, maar een legertje virussen gooide aardig wat roet in het eten. Maar niet getreurd, uitstel is heus geen afstel. Rafaël en ik bekijken momenteel wanneer Spellenclub Mechelen een exemplaar kan lenen en voor hoe lang. In de loop van volgende week moet dat zeker lukken. Binnenkort zie je dus wel een Facebook-evenement verschijnen voor een eerste kennismaking met Fuji Koro, de laatste nieuwe van Game Brewer.

FujiKoro_Gamescene_Deluxe_VarCam3_01

 

En ja, dat moet snel gaan, want de Kickstarter-campagne van Fuji Koro Deluxe loopt tot en met vrijdag 19 april. Geïnteresseerden kunnen hem zeker komen uitproberen en indien overtuigd, alsnog op de Kickstarter-kar springen.

Maar waarom zijn we zo euforisch over Game Brewer? Waarom zijn we laaiend enthousiast over hun nieuwste spel? Zelf heb ik Gentes in luxe-uitvoering. Anderen in onze club hebben Gugong in luxe-uitvoering. En de luxe spat er gewoon af, het zijn stuk voor stuk esthetische kunstwerkjes, een streling voor het oog. Degelijk en kwalitatief materiaal, mooi grafisch vormgegeven. Het oog wil ook wat, dat geldt ook voor spelers en dat is bij deze spellen fantastisch goed gelukt. Fuji Koro lijkt, als we de foto’s van de eerste stalen en proefdrukken mogen geloven, dat nog te overtreffen. Je wordt al blij van er alleen nog maar naar te kijken.

FujiKoro_Gamescene_Deluxe_VarCam4_01

Maar ook het spelplezier lijkt goed te zitten. Fuji Koro lijkt totaal niet op Gentes, evenmin op Gugong. De Fuji-vulkaan staat op uitbarsten en de heilige tempels met alle waardevolle en zeldzame artefacten dreigen verzwolgen te worden door de lava. Er zit niets anders op dan de beste en dapperste samoerai op pad te sturen om te redden wat er te redden valt. Vulkanen zijn echter niet meteen de vriendelijkste en meest toegankelijke plaatsen. De samoerai zullen de kolkende lava, de verzengende hitte, verraderlijke rotsen en dodelijke kliffen moet trotseren en, hoe kan het ook anders, een hoop woedende draken. Het ziet er dus niet al te best uit. Maar wie gaat er nu een uitdaging uit de weg?

Thematisch zit Fuji Koro wel snor: de vulkaan verkennen, grondstoffen verzamelen, met die grondstoffen je eigen wapenuitrusting verbeteren en dan op zoek gaan naar artefacten en draken om zo -clichématig- de roemrijkste en succesvolste samoerai te worden. Het kan niet altijd last man standing zijn.

FujiKoro_Rules_Samurai_all

Met meer dan € 150.000 opgehaald, loopt de campagne alleszins behoorlijk goed. Misschien zit het Minecraft-gehalte van het spel daar voor wel iets tussen. Bovenop de trends die momenteel hot zijn op Kickstarter:

  • miniaturen van draken en samoerai
  • een prachtig groot spelbord, dat je ook als een neopreen playmat kan krijgen
  • coöperatieve en competitieve mode
  • ook solitair speelbaar
  • handige insert op maat
  • gelaagde spelersborden (momenteel nog niet vrij, maar komt vast wel)
  • en natuurlijk een algemene upgrade van het spelmateriaal in de luxeversie.

deluxeboard_F_20190127-RGB

Over de spelmechanismen kan ik nog niet veel zeggen. Daarvoor bekijk je best zelf maar de filmpjes, ik kan immers nu ook niet veel meer doen dan dat. Maar daar gaan we dus verandering in brengen, want volgende week komt Fuji Koro naar Spellenclub Mechelen. Wellicht zullen we werken met een intekenlijst, zodat iedereen de kans krijgt om het spel te testen. Eentje om in het oog te houden!

Fuji-Koro-3D-Box

Bron figuren: gamebrewer.com

Just the two of us

Het is al een tijdje stil hier. Mijn rug die me parten speelt, zit daar ongetwijfeld voor iets tussen. Belangrijker zijn echter de vele tijdrovende voorbereidingen voor allerhande activiteiten zoals de familiespeldag en de 18xx conventie.

Als vereniging moet je niet voor elke activiteit het warm water uitvinden, maar je moet wel ergens de mosterd halen. Vorig jaar kwamen we te weten via enkele Facebook polls dat coöperatieve spellen aardig hoog scoren bij jullie. Ook de verkiezing van onze Tijdloze 50 (en we gaan er dit jaar weer eentje opstellen) sprak boekdelen. Beide gaven aanleiding voor een thema-avond: coöperatieve spellen en klassiekers. Sindsdien hebben we de thema-avonden gelaten voor wat ze zijn. Thema-avonden zijn handig om een bepaald spel onder de aandacht te brengen of om niet elke keer naar hetzelfde spel te grijpen, maar het “opleggen” aan spelers op een spelavond, dat vonden we toch een stapje te ver. Enkele thema-avonden, die we dus nooit georganiseerd hebben, waren fillers en tweepersoonsspellen. Andere verenigingen plannen bijvoorbeeld wel zulke tweespelersavonden. Soms in de vorm van een soort speed date, waar een heleboel korte tweepersoonsspellen gespeeld worden. Niet dat het idee me ongenegen is, maar ik weet niet of onze spelers daarvoor staan te springen (dus laat het gerust weten). Ik zeker niet, want ik heb thuis een lieve vrouw die graag en vaak een spelletje meespeelt. Dat zijn dan vaak tweepersoonsspellen, kortere en langere, maar steeds op het scherp van de snee. Daar moet ik mijn huis dus niet voor uit. Verder denk ik dat ik me op zo’n tweespelersavond een beetje eenzaam zou voelen. Natuurlijk speel ik heel graag tweespelersspellen, maar net zoals mijn algemene spellenvoorkeur lichtjes afwijkt van de doosnee speler (in Vlaanderen), moet ik toegeven dat mijn favoriete tweespelersspellen vaak onbekend en dus onbemind zijn.

Naïef als ik soms kan zijn, dacht ik dus voor dit stukje gauw enkele leuke tweespelersspellen uit mijn collectie voor te stellen. Dat lag toch net iets moeilijker, want je moet altijd eerst een selectie maken. De spellen die als eerste afvielen, waren de wargames (zoals Fields of Despair, Twilight Struggle en War of the Ring), omdat 3 uur en meer nu eenmaal niet aan iedereen besteed is. Na deze selectie zag ik echter nog steeds door het bos de bomen niet meer. Tot ik terugdacht aan mijn tijd in Brussel (2010-2015), toen ik in een van de schuiven van mijn bureau een speldoos had staan met lunch games: een speldoos met allemaal spellen, speelbaar op een (relatief) beperkte plaats en op minder dan een uur. Deze kleine selectie van spellen geeft een goed beeld van welk type speler ik ben, een beetje zoals deze test probeerde.

Het eerste spel in de doos was 2 de Mayo, een kleine wargame die de opstand van de Madrilenen tegen de troepen van Napoleon simuleert. De Madrileense bevolking speelt hier een kat-en-muisspelletje met de Fransen. Het Spaanse doel is beter te doen dan de geschiedenis, m.a.w. ofwel het langer uithouden (10 spelrondes) ofwel meer Franse troepen uitschakelen (minstens 4). De Fransen hebben een eenduidige opdracht: de Madrileense opstand volledig elimineren en de stadspoorten bezetten. En dat klinkt allemaal veel makkelijker dan het lijkt. Voor de Madrilenen lijkt de situatie in eerste instantie uitzichtloos, maar de logge Franse troepen botsen in de smalle steegjes van Madrid duidelijk op hun grenzen. Een subliem spel, zelfs na zo vaak spelen.

Het tweede spel in de doos was Omen: A Reign of War (Olympus edition om juist te zijn). Dit spel is een combokaartspelletje, maar wat voor een. Talloze kaartcombo’s, meerdere winnende strategieën, een stevige mix van strategie en tactiek en natuurlijk een flinke portie rechtstreeks conflict: kaarten afnemen, geld stelen en troepen elimineren. En dat overgoten met een race naar 5 feats, die het einde van het spel triggeren. Er zijn maar weinig mensen die Omen kennen als ik er voor het eerst over spreek, er zijn ook maar weinig mensen die het geen goed spel vinden als ik ze introduceer (tot nu toe niemand eigenlijk, maar misschien ben ik selectief en kieskeurig). Omen kreeg recent trouwens een volledig nieuw thema: Omen: Fires in the East.

Het derde spel was Brawling Barons, een klein kaartspel (amper 60 kaarten in een tuckbox) dat tegenwoordig op Spiel bij Fryxx Games nog steeds te grabbel ligt voor 5 euro. Dan vraag ik me steeds af waarom niemand dat pareltje meeneemt. Maar goed, dit spelletje is volledig onder de radar door gevlogen. Mocht je het ooit eens zien liggen, neem maar mee, voor 5 euro kan je al eens een risico nemen. In Brawling Barons bouw je een legerpost uit, train je troepen en stuur je je troepen ter versterking naar het leger van de koning.  Gebouwen leveren punt, versterkingen voor de koning leveren punten. Een defensieve speler zal dus braaf in zijn hoekje een kamp bouwen, troepen trainen en misschien af en toe eentje uitsturen. De agressieve speler past het wip-principe efficiënt toe. De wip? Ja, inderdaad, de wip. Terwijl de ene naar boven gaat, gaat de ander omlaag. Er zijn dus twee manieren om meer punten te halen dan de andere: zelf meer opbouwen of bij de ander meer vernielen. Een combinatie van beide blijkt ideaal, al weet jouw tegenstander dat helaas ook.

Er zat zelfs nog een vierde spel in de doos, net zoals Brawling Barons een klein kaartspelletje van amper 60 kaarten in een tuckbox: Battle for Hill 218 heet het kleinood, speelt op 5 à 10 minuten, ideaal voor een best of 3 of best of 5. Wel opletten, het werkt enorm verslavend, altijd ruimte voor revanche en regels die op 2 minuten zijn uitgelegd. Er zijn trouwens al drie versies van: Battle for Sector 219 en OGRE: objective 218.

Vorig jaar maakte ik weer zo’n doos. Sinds mijn tijd in Brussel zijn er drie spellen die het ook tot in de doos geschopt hebben. Innovation is de eerste, een beenhard combo-kaartspelletje dat misschien niet meer echt een lunch game is. Je hebt toch net iets meer plaats nodig en de speelduur flirt met het uur. Net iets te lang voor een gewone lunch, maar zo’n sterk spel dat het op een blauwe maandag of een lome vrijdag (wanneer je hoofd nog/al op weekend staat) toch op tafel komt.

7 Ronin heeft het intussen ook gehaald. Dit spel, losjes gebaseerd op The 7 Samurai,  is een typisch mind game: de samoerai moeten inschatten waar de ninja’s gaan aanvallen, de ninja’s moeten inschatten waar de samoerai zullen verdedigen. Een pareltje, al zeg ik het zelf.

En tot slot, toen 13 Days: The Cuban Missile Crisis uitkwam, moest ik op zoek naar een grotere doos. Dit politiek steekspelletje met hetzelfde mechanisme als Twilight Struggle, is ideaal als lunch game en als introductiespel voor het zwaardere werk van Twilight Struggle en 1960: Making of the President.

En daarmee zat de doos vol: zeven parels, the magnificent seven. Ja, er zijn enkele vermeldenswaardige afvallers, maar daarover later (misschien) meer.

Prototypes, streven naar perfectie

Een tijdje geleden schreef ik over prototypes met de bedoeling er onmiddellijk een tweede deel aan te breien. Onder andere de voorbereidingen voor onze familiespeldag schoven dat helaas weer op de lange baan. Maar van uitstel mag geen afstel komen, dus even de koe bij de horens vatten.

Ik was immers gecharmeerd toen ik enkele dagen na die post een mailtje kreeg van Jonas. Hij had het stukje gelezen waarin ik terugblikte op Transplanet. Jammer genoeg vordert Transplanet niet aan een supersonische snelheid, verbouwingen en kinderen eisen een net iets prominentere plaats (en tijd) op. Ergens is dat spijtig, maar dat heeft ook zo zijn voordelen: zo kan het spelidee rusten, kan je er lang over nadenken en -net zoals met een tekst- moet je soms schoorvoetend toegeven dat het zoveel weken later toch iets minder vernieuwend en verbluffend is dan je oorspronkelijk dacht. Toch zit er schot in de zaak, met kleine pasjes ontwikkelt Transplanet zich verder. Zo heeft Jonas recent meegedaan aan het concours de Boulogne-Billancourt, een ontwerpwedstrijd met bikkelharde concurrentie, waardoor Transplanet jammer genoeg vroegtijdig uit de wedstrijd lag.

We gaan niet pathetisch zitten wauwelen over deelnemen is belangrijker dan winnen, maar alle feedback kan een spelontwerp verbeteren. Jonas laat dus zeker het hoofd niet hangen en trekt deze zomer naar verschillende spelbeurzen om zijn prototype te tonen, te demonstreren en te testen om zo nog meer constructieve feedback te krijgen. Trek jij deze zomer naar Zomerspel, loop dan zeker eens langs de prototypes en speel een spelletje mee. Ook op het Brussels Game Festival kan je Jonas wellicht vinden. Zulke evenementen zijn niet alleen ideaal om een hoop testspelers te vinden, ze laten je ook toe om vlot contacten met (potentiële) uitgevers te leggen. Netwerken, het blijft belangrijk, zeker in de spellenwereld.

Zoals je ziet, zit Jonas niet stil. Helaas kan hij niet op dinsdagen of zaterdagen naar onze spelavonden komen. Maar hij staat wel te springen om Transplanet verder te ontwikkelen, dus als er spelers zijn die Jonas verder willen helpen en graag een testspelletje spelen, laat het gewoon weten. Velen onder ons spreken immers ook op andere dagen af om samen te spelen. Als je op zo’n spelavond tijd en zin hebt om Transplanet eens te testen, dan is Jonas graag van de partij om jullie te ontvangen of om tot bij jullie te komen.

Er zat ook een ander mailtje in mijn mailbox. Toegegeven, er zitten er wel meerdere in mijn mailbox, bijvoorbeeld eentje die me wist te vertellen dat ik weer ettelijke miljoenen had gewonnen (of geërfd?) van een of andere achterachterkleinzoon van een recent overleden Nigeriaanse prins. Als ik die miljoenen kan claimen, dan bouwen we een groot Mechels spellencentrum. Maar goed, ik dwaal weer af. Een mailtje dus, eentje dat er bovenuit sprong, eentje van Sven. Iedereen die, al is het maar af en toe, op de spelavonden komt, kent Sven. Sven heeft een zwak voor miniaturen, voor thematische spellen, voor interactieve spellen. Maar Sven heeft ook een passie om zelf spellen te ontwikkelen. Misschien ben jij zelfs al mee aan tafel geschoven om er eentje te testen.

Voor Sven is het echter tijd om een stap verder te gaan: in plaats van elk spelletje mee te spelen, zou hij graag zijn spellen laten testen en spelen door een groep, zonder dat hij mee speelt, misschien zelfs zonder dat hij er heel de tijd bij zit. Op een spelavond is dat ideaal, zo kan hij zelf iets anders spelen, maar is hij onmiddellijk in de buurt om mogelijke vragen te beantwoorden en onduidelijkheden weg te werken. Achteraf is het ook makkelijker om rechtstreeks je opmerkingen en bedenkingen te geven. De discussie (of moet ik het bespreking noemen) achteraf is minstens even boeiend als het spel zelf.

Sven zit bomvol ideeën en moet overduidelijk zijn ludiek creatief ei kwijt. Van alle ideeën die rondslingeren in zijn hoofd en bij hem thuis, zijn er drie die hij nu intensiever zou willen uittesten en uitwerken.

  1. De eerste is Mythos, een deckbuilder waarin je wordt meegevoerd naar de duistere wereld van het geteisterde dorpje Arkham. Cthulhu dwaalt daar nog steeds ergens rond en heeft niks goeds in petto. Het leuke is dat je deze keer niet als brave bange burger een manier moet vinden om een meertentakelig monster een kopje kleiner te maken, neen. Als sekteleider mag je hier aan de slag om zo snel mogelijk de poort te kunnen openen zodat jouw godheid zich als eerste op het nietsvermoedende dorpje kan storten. Speel je graag eens de Cthulhu-kant en hou je van deckbuilden, dan is deze een absolute must.
  2. Het tweede is Dominion (ik vermoed dat hij nog wat aan de naam zal moeten veranderen, maar goed, het is een werknaam, een project), waar je een megacorp (een dystopische multinational dus) runt met als ultieme doel de wereld te overheersen. Het zou gebaseerd zijn op Illuminati en wordt hopelijk een flink verbeterde versie (maar daar kunnen jullie dus perfect mee helpen).
  3. Het laatste is Ragnarok, waar je teruggaat naar de Noorse mythologie. Dit spel is een miniaturenspel (want dat doet het altijd goed op Kickstarter). Vanuit Asgaard trek je met je godheid op pad om zo veel mogelijk mensen te redden en monsters te verslaan, terwijl Ygdrassil, de levensboom die alle werelden verbindt, weer eens dreigt vernietigd te worden. Ik heb het zelf nog niet gespeeld, maar als ik dit schrijf, vermoed ik dat er een semicoöperatieve, coöperatieve en zelfs solitaire variant van zullen verschijnen. Als stoere god met hamer en bijl de wereld redden, dat moet je toch eens meemaken!

Er is altijd plaats voor een extra spelletje in onze spellenmuur, er is altijd plaats voor een extra spel op Kickstarter. En ik ben razend benieuwd wanneer er nog eens een nieuw spel zich zal vestigen in mijn top 10.

Wanneer haas en klokken vertrokken zijn

Mijn dochter staat tegenwoordig helemaal gek van spelletjes. Niet dat het vroeger anders was, maar Dier op dier of Fonkelschat speelden we telkens een of twee keer en dan vond ze het alweer tijd voor iets anders: haar trein, soms haar poppen, filmpjes kijken of boekjes lezen. Nu is het echter van een ander kaliber: als het van haar afhing, speelden we UNO, niet een keer, maar de ganse dag. Niet alleen is het moeilijk om er nog een ander spel tussen te krijgen, ook wordt het moeilijk om haar iets anders te laten doen. Ach, ik mag niet klagen: kleine kinderen, kleine zorgen. Dat is bij enkele vrienden wel anders, daar zijn het vooral grote kinderen en grote zorgen. En die grote kinderen vliegen vroeg of laat het nest uit.

Kinderen spelen graag, enorm graag, dat weten we ondertussen al. Dat hebben we ook al tweemaal mogen aanschouwen: onze familiespeldagen (1 september en 29 december ll.) waren telkens een geweldig succes. Sterker nog, het werd een overrompeling. Het werd dus hoog tijd, althans voor onze familiespeldagen, om het nest te verlaten. Inderdaad, met de paasvakantie in aantocht zijn wij volop bezig met de voorbereidingen voor een nieuwe familiespeldag op paasmaandag, 22 april 2019. Daar het wat krap werd in onze speelzaal, slaan wij onze vleugels uit om een plaatsje te vinden in Den Hangar (tussen Circolito en Het Klimkaffee) op Transit M aan het Douaneplein. Deze nieuwe locatie heeft niet alleen een ruimere zaal waar (hopelijk) iedereen een plaatsje kan vinden om een spelletje te spelen, er is ruime parking, ook makkelijk te bereiken voor fietsers via het Dijlepad en, zeker bij mooi weer, is het ook leuk om gezellig buiten te zitten: speeltuin in de buurt, skatepark in de buurt en voldoende buitenruimte om ook een buitenspel te spelen.

We richten ons vooral op gezinnen met kinderen en zoeken een uitgebreid assortiment aan familiespellen. Ook doen we ons best om een leuke selectie aan kinderspellen aan te bieden. Momenteel zijn we volop aan het bespreken met enkele uitgevers en verdelers, dus veel kunnen we nog niet zeggen. Binnenkort stellen we vast wel enkele spellen voor, waarbij we alle leeftijden hopen te plezieren, van kleuters tot tieners. En natuurlijk houden we onze familiespeldag voor iedereen, geheel gratis, geen inkom te betalen. De enige kanttekening die we daarbij maken, is dat we geen gratis kinderopvang organiseren. Kinderen moeten dus ten allen tijde onder begeleiding zijn van een volwassene.

Zoals grote festivals zullen we dus gaandeweg wat meer informatie geven van zodra we er hebben: welke uitgevers, welke spellen. Met 100% zekerheid kunnen we wel al zeggen dat De Spelfanaat zeker van de partij zal zijn met (een deel van) de spellenmuur.

Noteer dus alvast in je agenda: maandag 22 april 2019, familiespeldag in Den Hangar van 11:00 tot 17:00. Kom je graag een spelletje meespelen, altijd welkom. Wil je graag een handje helpen op onze familiespeldag, laat het ons weten, want vele handen maken het werk licht. Zo wordt het vast een supergezellige spelletjesdag.

En zij die onze Facebookpagina volgen, konden al een glimp opvangen van een ander initiatief: De Spelfanaat en Spellenclub Mechelen zullen een voorronde van het Belgisch Kampioenschap 7 Wonders organiseren. De datum is al geprikt, maar we wachten nog even op de officiële bevestiging van Asmodee.

Kan je niet wachten op het 7 Wonders-kampioenschap, dan heb je misschien wel zin om deel te nemen aan de tornooien van de bordspelfederatie FBJS. Morgen, 17 maart, wordt het nieuwe seizoen afgetrapt met het tornooi “Memorial Geert Lagrou” in Zedelgem. Niet alleen voor geroutineerde tornooispelers, iedereen is welkom. En als je tijdig afspreekt, is er vast nog een plaatsje in een auto om gezellig te carpoolen.

Prototype: test, test

Velen kennen het wel: als je al een tijdje in de spellenwereld vertoeft, begint het al snel te kriebelen om een stapje verder te gaan. Menigeen begint luidop te dromen van een eigen spel. En dat is goed, want er is altijd plaats voor een nieuw spel, er is altijd ruimte voor een nieuw verfrissend spelmechanisme en er is altijd wel tijd om iets nieuws te proberen. Als jij dat ook denkt, weet dan dat je zeker niet alleen bent.

Tijdens mijn jaren in Parijs had ik een stel vrienden die hun eigen bedrijfje “Les Proto-Nights” hadden opgericht. Het concept was eenvoudig: voor een bescheiden vergoeding werd jouw prototype spel voorgesteld en uitvoerig getest op een speciale avond vol prototypes en enthousiaste testspelers. Of het bedrijfje ooit rendabel is geworden, weet ik niet, wel is het begrip “proto night” in Frankrijk nu wel stevig ingeburgerd. Ook in Nederland zijn er zulke initiatieven, bijvoorbeeld het Spellenmaakgilde in Groningen. Ik denk niet dat ze de mosterd hebben gehaald in Frankrijk hoor, het is min of meer een logische stap: de ene wilt graag een spel ontwerpen en zoekt spelers om het te testen, de andere wilt graag helpen en speelt graag een nieuw spel mee, zelfs in de testfase. Aan welke kant je ook zit, het is nu eenmaal leuk om zaken te zien groeien en te zien evolueren en het is al helemaal leuk als jouw goed idee in een spel wordt geïmplementeerd (met de nodige dankbetuigingen in de spelregels, wie weet).

Zelf heb ik ook al aardig wat kritiek en advies gegeven op spellen. Dat is niet makkelijk voor de ontwerpers, want ik geef mijn mening nogal rechttoe-rechtaan, ongezouten, op de man af. Dat komt hard aan, ik weet het, maar het is wel eerlijk en oprecht en daar heb je -uiteindelijk- toch het meeste aan. Velen hebben zo door mij de stap naar een uitgever toch maar niet gezet. Enkelen hebben wel doorgezet en daar ben ik heel blij mee. Zo zijn er enkele ideetjes van mij in Asteroyds (Frédéric Henry, Ystari) geraakt. Als grote fan van Roborally was het testen van Asteroyds dolle pret. Dit spel, gebaseerd op Roborally, gaat immers nog net een stukje verder (in de chaos): helemaal mijn ding (helaas niet van mijn spelersgroep). Ook in Dark Darker Darkest (David Ausloos, Queen Games) zitten er significante zaken van mijn hand. Dat is wel vreemd, want coöperatieve zombiespellen laat ik doorgaans aan mij voorbijgaan. En toch heb ik me vastgebeten in dit spel, ik vind het tot vandaag nog altijd een steengoed spel dat nooit mijn collectie zal verlaten. Helaas heeft Queen Games deze Kickstarter-campagne serieus verpest en zo ook het spel: vertragingen, drukfouten en onverstaanbare spelregels. De herziene regels en de uitgebreide FAQ, allebei te vinden op Boardgamegeek, brengen een beetje eerherstel: een spannend gestroomlijnd coöperatief spel, dat door de vele kleine uitbreidingsmodules perfect aanpasbaar is qua moeilijkheidsgraad.

Sindsdien kom ik David Ausloos regelmatig tegen op beurzen en horen we elkaar zelfs nog iets vaker. Op Red Moon zit ik nog steeds te wachten (een uitgever vinden is niet altijd makkelijk) en ook andere spellen (recent nog Gatekeeper) laat hij regelmatig testen. Vorig jaar was hij bij ons op een spelavond op bezoek met Dreamscape, toen vooral om de Kickstarter-campagne wat te promoten, maar natuurlijk ook om jullie mening te horen en inspiratie op te doen. Niet alleen David Ausloos kwam vorig jaar langs, ook Jonas kwam zijn prototype van Transplanet testen en naar wat ik hoorde achteraf, was het heel waardevol. (Jonas, mocht je dit lezen, hoe staat het ermee?)

Een grote spellenclub met veel ervaren spelers en een brede interesse, dat is natuurlijk een gigantisch kapitaal waar spelontwerpers van dromen. Ook in het 18xx-wereldje zijn Spellenclub Mechelen en 18xx Belgium naam aan het maken om spellen te testen en zo te verbeteren. Met Lonny Orgler hebben we al een goede samenwerking, met Marflow Games zijn we recent in zee gegaan en hopelijk geraken we ook in het vaste testpanel van GMT Games voor 18xx.

Dat testen, daar draait het immers allemaal om. Een overvloed aan spelers laat immers de creativiteit de vrije loop in de hoop een nieuw verfrissend mechanisme te vinden. Een referentie worden in de spellenwereld, daar dromen velen van. Dominion maakte deck building razend populair, Pandemic zette de coöperatieve spellen duidelijk in de markt, Istanbul wist pick up & deliver weer in de schijnwerpers te plaatsen. Concordia was m.i. het eerste spel waar hand building geoptimaliseerd werd. Deck burning en deck deconstruction zijn twee mechanismen die al bestaan, maar die -in de eerste spellen- nog niet voldoende ontwikkeld zijn (voor mij althans). Ik zit echt te wachten tot deze twee opgepikt worden door een creatief genie, er zit zeker wel muziek in. En er zijn er veel meer natuurlijk: Patchwork was ook vernieuwend (en ondertussen alweer uitgemolken) en Agricola was een upgrade van het worker placement-mechanisme, populair gemaakt door Caylus. Friedeman Friese verkent ook steevast nieuwe horizonten, denk maar aan de fabelspellen en de fast forward-spellen. Maar ook naar minder bijzondere mechanismen verwijzen we graag met de naam van een spel: kaarten bijtrekken zoals in Ticket to Ride, bieden zoals in Hoogspanning, Ra of Amon-Ra (drie verschillende biedmechanismen, laat dat duidelijk zijn) en wat te denken van het “tappen” van kaarten zoals in Magic The Gathering?

Maar niet iedereen die hoopt, die droomt, die probeert het te maken, bereikt de top. Het is zoals meedoen met The Voice van Vlaanderen, dat mag je echt niet onbezonnen doen en je vraagt best aan meer dan één iemand een eerlijke mening. Dus neen, aan de bomma en het lief heb je helemaal niets. Vrienden zijn ook pas vrienden als ze eerlijk hun mening zeggen en daar wringt het schoentje wel eens.

Al te vaak gebeurt het dat een spelontwerper een spel maakt, met passie voorstelt op een spelavond en achteraf gretig vraagt wat de anderen ervan vonden. Het antwoord is helaas al te vaak positief, want ja, je wilt toch niemand kwetsen. Maar daar help je niemand mee. Het maakt alleen dat er iemand, met name de spelontwerper, vroeg of laat keihard met zijn hoofd tegen de muur zal knallen, doorgaans op het moment dat hij het spel aan een uitgever voorstelt of lanceert op Kickstarter. Als dat de allereerste keer is dat er echt kritisch naar het spel gekeken wordt, dan zijn er onnoemelijk veel werkuren verkwist. Spellen moeten dus uitvoerig, honderden keren, getest worden en als vereniging kunnen we daar, voor de spelontwerpers, zeker een meerwaarde bieden.

Iedereen die regelmatig op onze spelavonden komt, kent Sven vast wel. Sven bruist van inspiratie en creativiteit, Sven is graag bezig en spendeert uren, dagen, weken aan het bedenken en maken van prototypes. En die prototypes beginnen zich op te stapelen. Er is file ontstaan in het testproces, hoog tijd dus om daar iets aan te doen. In een volgend stukje (jaja, het is goed geweest voor nu) stel ik graag drie prototypes van Sven voor die hij graag op de spelavonden door jullie wilt laten testen, bij voorkeur zelfs zonder hem erbij (blind testen noemen we dat, zoals de blind auditions in The Voice), zodat je je zeker niet geremd voelt. Dus als er, naast Sven, nog lezers zijn die een prototype (of een spelidee) hebben, laat het weten en laat het testen.

Samen… vooral als het kan

Ondertussen weten jullie al dat ik geen voorstander ben van (rollen)spelen op een sollicitatie en al helemaal niet op het werk. Evenmin ben ik fan van teambuildingsactiviteiten en als het dan toch moet, laat ons dan gewoon een babbel slaan op een zonnig terrasje. Ik geloof niet dat je een mens beter leert kennen als je aan een rotswand hangt of opgesloten zit in een escape room (al doe ik beide best wel graag). Laten we gezellig eens een dag elkaars taak overnemen, daar ben ik wel voorstander van… maar wie wilt er nu mijn job, zelfs maar voor één dag?

Als vereniging staan we dan weer wel open voor samenwerken, in het bijzonder met andere verenigingen, scholen en organisaties. Zo ben ik onlangs in de derde kleuterklas met enkele ouders een spelletjesnamiddag gaan begeleiden. Dat was een heel fijne ervaring: kleuters spelen graag, vaak en veel, ook gezelschapsspellen. Ook als volwassene kan je je daar kostelijk mee amuseren: niet alleen door te kijken naar het jeugdige enthousiasme en een stralende kinderlach, ook als je goede en mooie kinderspellen kiest, heb je er als volwassene zeker nog wat aan.

Nog steeds ben ik een grote fan van Dier op dier. We hebben thuis dan ook meerdere versies, gaande van de miniversie Klein maar dapper tot de gigantische doos van Het grote avontuur. Ook andere Haba-spellen komen regelmatig op tafel met de dochter. Funkelschatz is de laatste topper die we binnenhaalden. Ook Drakenschat, een Knizia-toppertje dat dochterlief bij haar geboorte al cadeau kreeg, zorgt tegenwoordig voor vele extra uurtjes vader-dochter-quality time. Bedenk daarbij dat ze nu al uitkijkt naar de dag dat ze mee mag spelen met papa’s spellen, dan kan ik me gelukkig prijzen met een spelende dochter.

Jeugdorganisaties en jeugdbewegingen zijn ook een zegen voor de spellenwereld. Ik speelde al Mafia (o.a. deze versie) op kamp nog voor er sprake was van dorpjes als Thiercelieux, Miller’s Hollow of Wakkerdam. Tot vandaag voelt het voor mij vreemd om te praten over weerwolven, heksen en zieners, eerder dan over maffiosi, undercovers en aanklagers. Als ik daar nu aan terugdenk, was het mijn allereerste print & play, in een tijd dat je nog moest inbellen om op het internet te geraken en een inkjetprinter nog niet te betalen was. Wellicht ligt die versie zelfs nog in mijn kast of in een van mijn spelkoffers. Ik zou het immers niet over mijn hart krijgen ze weg te gooien, daarvoor zit er net iets te veel sentiment en nostalgie in.

Jeugdverenigingen draaien op vrijwilligers, enthousiaste en gemotiveerde vrijwilligers. Vaak zitten daar ook spelliefhebbers tussen. Een jeugdvereniging is dan ook de ideale plaats om spellen te leren kennen. Perudo, Jungle Speed en Time’s Up zijn er drie die in menig kamprugzak zitten. Ook Saboteur en Bang!, Regenwormen en Kakkerlakkensalade kan ik me nog levendig herinneren van op kamp. De nieuwe lichting bestaat vooral uit Codenames en Spyfall. Tegenwoordig neemt de kaderploeg op kamp of op speelplein zelfs de grotere dozen mee: Ticket to Ride, Dominion, Carcassonne en Catan, ze horen min of meer bij de basiskennis van een goede jeugdleider, van een goede animator in het jeugdwerk (zoals dat dan heet).

Het is dan ook goed te horen dat jeugdorganisaties zorgen voor hun vrijwilligers. Top Vakantie is niet anders, of toch? Ze organiseren tal van interessante vormingen voor hun vrijwilligers, maar trekken ook resoluut de kaart van plezier en groepssfeer op hun verblijven. De boog kan immers niet altijd gespannen staan. Binnenkort slaan Top Vakantie en Spellenclub Mechelen dan ook een eerste keer de handen in elkaar om de blik van hun vrijwilligers te verruimen. Dat Top Vakantie bordspellen hoog in het vaandel draagt, staat buiten kijf, want ze organiseren al enkele jaren zomerkampen waar spellen centraal staan. Wat denk je van een Dungeons & Dragons-kamp voor 10-14-jarigen of het Board Games Unlimited kamp voor 12-18-jarigen?

Kinderen aan het spelen krijgen, dat is strijden voor een goede zaak, dat is bouwen aan de toekomst. Net daarom steken wij graag de handen uit de mouwen voor scholen en jeugdverenigingen. Net daarom organiseren we binnenkort vast en zeker nog eens een familiespeldag. En ook een beetje omdat het gewoon leuk is.