Moord & brand… en veel natuurgeweld

Sinds 1 januari zijn rookmelders in alle woningen verplicht en dat is een zeer goede zaak. Brand is immers een gemene vijand: de verzengende hitte van het vuur, de versmachtende kracht van de rook, zeker ’s nachts nemen ze je vliegensvlug te grazen. Twee keer ben ik in mijn leven geconfronteerd geweest met een brand, de laatste keer was mijn residentie in Parijs. Toen ik aankwam was het een flauw flikkerend licht achter een van de ramen op de vijfde verdieping, de bovenste verdieping ook en dan nog net onder het dak en helemaal op het einde van een van de vleugels van het gebouw. Toch mocht niemand nog binnen, iets wat ons op dat moment ridicuul en totaal overdreven leek. En toch…

De brandweer was er op minder dan vijf minuten, de kazerne lag immers op minder dan 500 meter. Niet veel later zagen we aan de schaduwen en schimmen in de bewuste kamer dat de brand snel geblust zou zijn. Zou, dat zeg ik er alvast bij. Want toen, toen iedereen eigenlijk dacht dat het allemaal voorbij was, vatte het dak vuur en in enkele seconden verspreidde het vuur zich door de nok van het dak over het hele gebouw. Het vlampunt van het dakgebinte was bereikt en de hele bovenste verdieping werd een inferno. Het vlampunt, ik zal het nooit meer vergeten. Iets wat voordien nog een abstract begrip leek uit mijn lessen thermodynamica werd toen een voorbeeld om nooit te vergeten…

Parijs 2011, brand op de bovenste verdieping. 10 minuten na de uitbraak ging het dak in vlammen op.

Sindsdien kijk ik anders naar vuur. Op reis zie ik af en toe bossen branden, in Kroatië, op Cyprus, in Griekenland… om de zoveel tijd kan (moet) ik nog eens een bosbrand aanschouwen… gelukkig steeds vanop een veilige afstand. En dat zijn maar kleine branden, toch in vergelijking met wat er zich de afgelopen maanden in Australië mocht afspelen.

Bosbranden en woningbranden, het is een thema geworden dat ook bij kinderen begint te leven en nog meer bij leerkrachten en begeleiders. Niet verwonderlijk dus dat ik onlangs een vraag kreeg om mee een didactische en pedagogische spelnamiddag uit te werken voor scholieren.

Onmiddellijk denk je dan aan Flash Point: Fire Rescue, een spel dat ook in mijn kast staat te pronken en een van de weinige coöperatieve spellen is dat ik graag speel. Ik heb het nooit zo gehad met Pandemie (hoewel dat nu, met het corona-virus ook wel voer zou zijn voor een educatieve spelnamiddag), maar Flash Point scoort hoog bij mijn persoonlijke favorieten. Het basisspel is haalbaar, de eerste uitbreidingen zijn al behoorlijk pittig en de laatste uitbreidingen (Dangerous Water en Extreme Danger) zijn wat ze beloven: extreem en gevaarlijk. Ik heb ze dus nog nooit gewonnen. Flash Point vind ik zelfs zo goed, dat ik het zonder al te veel aarzelen op Steam heb gekocht en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Daar komt Flash Point immers helemaal als solospel tot zijn recht. Geen gedoe met opzetten, maar onmiddellijk aan de slag. Twaalf verschillende huisjes krijg je en daar ben je echt wel een tijdje zoet mee.

Van een woningbrand naar het woeste natuurgeweld. Bosbranden in een spel, ik kon er niet zo direct eentje bedenken. Vulkaanuitbarstingen dan weer wel. Er is een leuk oudje, dat ondanks een heruitgave toch behoorlijk in het verdomhoekje is beland: (The Downfall of) Pompeii. Dat is een geniaal spel in twee grote fasen: voor de uitbarsting van de Vesuvius moet je burgers in Pompeii plaatsen, na de uitbarsting moet je die burgers dan laten vluchten en redden. Een gemeen spelletje, dat is het, want in de eerste fase keil je onverbiddelijk burgers van je tegenspelers in de vulkaan (dat kartonnen ding is dus niet zomaar een gimmick), in de tweede fase is het redden wie zich redden kan en dan laat je de andere burgers koelbloedig verzwelgen door de kolkende lava. Het klinkt ongelooflijk wreed (en in werkelijkheid zou het dat ook zijn natuurlijk), maar het is vooral ongelooflijk plezant.

Nog een ander vulkaanspelletje is Eruption. Dat dit spelletje nog geen heruitgave heeft gehad is triest, intriest. Dit is een geweldige afsluiter van de avond. Met zes spelers kan je aan de slag. Je hebt een dorpje op het strand van een vulkaaneiland en jammer, maar helaas, het is niet al peis en vree. De vulkaan barst uit en er zit maar één ding op, namelijk jouw dorpje beschermen door de kolkende en stomende lava af te leiden… naar je buren, uiteraard, want die moeten maar niet naast jou hun dorpje hebben. Eat this, take that… geen backstabbing, maar lekker in your face. Ja, ik geef het toe, ik vind het in het Engels net iets leuker klinken. In het Nederlands noem je dat gewoon een pestspelletje. Ander woord, maar wel krek hetzelfde.

Eruption en Pompeii zijn lachen, gieren en brullen. Het zijn spellen waar sfeer hangt aan tafel. Echte aanraders dus voor iedereen die tegen een stootje kan. Er is zelfs nog een ander vulkaanspelletje tot torenhoog scoort bij mij, Taluva, maar dat is minder gruwelijk. Ok, af en toe worden een paar hutjes verzwolgen door de lava, maar die kunnen je soms ook de overwinning opleveren. Zo lijkt een vulkaanuitbarsting soms een vredige bedoening, maar vergis je niet, ook Taluva is ongemeen hard, zoals een spel hoort te zijn dus… nu ja, ook dat is (maar) mijn mening.

Bron: Boardgamegeek.com

Maar toch nog even terug naar het begin: heb jij al je rookmelders opgehangen thuis? En weet jij overal de nooduitgangen zijn? Het zal bij mij wel een combinatie van ervaring en beroepsmisvorming zijn, maar weet dat een snelle en vlotte evacuatie letterlijk levens kan redden. Want Flash Point mag dan wel geweldig zijn, je wilt het niet meemaken in real life.

Bouwen aan de toekomst

Het is stil op onze website. Niet qua bezoekers, die komen immers regelmatig een kijkje nemen. Wel qua nieuws, maar dat ligt dan weer aan ons. Geen januarimoeheid, noch winterdepressie, geen blauwe maandagen, noch zwarte zondagen. Wij zijn gewoon heel druk bezig achter de schermen om van 2020 een topjaar te maken. Daar komt ook steeds meer bij kijken en vooraleer we dus weer vrolijk nieuws gaan rondstrooien, willen we eerst zekerheid.

Van zodra een datum helemaal vaststaat, dan zetten wij hem in onze agenda. Een kijkje op de onze kalender is voor jullie dus niet alleen een ideaal geheugensteuntje, het is ook handig om te weten waar wij zoal mee bezig zijn. Al kan je natuurlijk niet alles weten.

Vorig jaar lieten we al even in onze kaarten kijken in “Samen… vooral als het kan“. Toen werd Spellenclub Mechelen een eerste keer gecontacteerd door Top Vakantie om tijdens een van de vrijwilligersweekends een spelavond te organiseren. Ook dat is het doel van onze club en het staat zelfs zo in onze statuten, artikel 3: Doel van de vereniging:

De vereniging heeft als voornaamste betrachting een ontmoetingsforum te creëren om spelers van gezelschapsspelen samen te brengen en activiteiten ter promotie van gezelschapsspelen te organiseren, waaronder, maar niet beperkt tot, de inrichting van clubavonden waarop gezelschapspelen gespeeld worden, de deelname en organisatie van tornooien, competities, de aanwezigheid op spellenbeurzen en andere promotionele of andere activiteiten ter bevordering van de hobby.

Ik geef het toe, dat is een lange en zware zin en we hebben er toen lang en diep over nagedacht. We willen inderdaad spelers samenbrengen, een ontmoetingsforum creëren en daar zijn spelavonden ideaal voor. Toch wilden we ons toen en zeker nu niet beperken tot die spelavonden, maar wilden we ons doel veel ruimer stellen. En daar zijn we nu volop mee bezig.

Terug naar Top Vakantie. Onze activiteiten daar werden zeker gesmaakt en het leidde algauw tot de idee om ook spellen op de verblijven te organiseren. Gezelschapsspelen doen het altijd goed bij kinderen, maar hoe pak je dat aan, hoe ga je kinderen nu een week lang boeien door “alleen maar” gezelschapsspelen? Daar slaag je alleen maar in als je de krachten bundelt. Tijdens de kerstvakantie testten we het concept al eens uit in kleine groep. Aan de vrolijke gezichten en de vele leuke reacties te zien, was het een succes.

Ticket to Ride: Mijn eerste reis – Top Vakantie Kerst 2019: spellen voor 6-10-jarigen

En dus sprong het licht resoluut op groen voor de paasvakantie (11-18 april) en zomervakantie (15-22 augustus). Ook dan organiseert Top Vakantie enkele verblijven waar menig speler vroeger alleen maar van kon dromen. Pagina 25 in de zomerbrochure ziet er zo uit:

Top Vakantie – zomerbrochure 2020, pagina 25

Neen, we kunnen niet alles ondersteunen. Enkel “De Spellenzolder” bouwen wij mee uit, maar het aanbod is wel iets om jaloers op te worden: Dungeons & Dragons, bordspellen, escape rooms… en dat is enkel het spellenaanbod. De zomerbrochure van Top Vakantie is meer dan 60 pagina’s dik, daar vindt elk kind vast wel een zomerkampje om zijn hart op te halen.

Ook dat is Spellenclub Mechelen, ook daar willen wij mee onze schouders onder zetten. En dat is maar een van onze vele projecten. Het zal dus nog even stil(ler) blijven op onze website. Maar niet getreurd: de spellenmarathon op 22 februari en onze verjaardag op 7 maart, die kunnen jullie wel alvast in jullie agenda noteren. Daar klinken we op!

Warmlopen

Eindelijk is het dan 2020. In naam van het bestuur wens ik ieder van jullie een gelukkig en gezond 2020 met natuurlijk heel veel liefde en vriendschap, vreugde en plezier. We gunnen iedereen zijn eigen speciale of eigenaardige speelwensen: de collectie uitdunnen tot 100, een ultiem out of print spel vinden, een collectie vervolledigen, een 10×10 of 100×1 challenge voltooien, (nog meer) beurzen bezoeken, (eindelijk een) 18xx spelen of een epic (war)game op tafel leggen.

2020 is een schrikkeljaar en dat belooft altijd veel goeds, behalve voor studenten, want daar verwacht ik weer een dip in examenresultaten. Een schrikkeljaar betekent immers een drukke sportieve zomer met de Olympische Spelen in Tokio en het Europees Kampioenschap voetbal, naast de gebruikelijke jaarlijkse sportevenementen zoals de grote wielerrondes, de grote tennistornooien en nog tal van andere belangrijke evenementen. Niet dat ik nu zo vaak gekluisterd voor mijn televisie zit (nooit eigenlijk), maar toch. Ik herinner me dat ik dat als student wel kon.

Ook als spellenclub maken we er een sportief jaar van. Ons eigen speltornooi op 11 oktober 2020 had ik al aangekondigd. En omdat onvoorbereid naar een tornooi gaan toch echt not done is, moeten we natuurlijk voldoende training inlassen om ons warm te lopen. En hoe kan dat beter dan met een aantal spelmarathons?

Dus noteer alvast in je agenda: 22 februari, 27 juni en 11 november 2020, telkens in Den Hangar. We gaan dus onverstoord verder op hetzelfde elan. Leg die zweetbandjes maar klaar.

Getting ready for another year like this

Ziezo, ik heb mijn laatste spelletje van het jaar er op zitten. Voor de geïnteresseerden, het was The Last Hundred Yards, de eerste keer en het smaakt ongelooflijk naar meer. Een squad war game, net wat het moet zijn. Maar goed, mijn laatste spelletje van 2019 dus, want inderdaad, op oudjaar wordt bij ons eigenlijk nooit gespeeld en ik verwacht niet dat dat dit jaar anders gaat zijn. Maar niet getreurd, in 2020 wordt dat zeker ruimschoots goed gemaakt.

2020, voor velen was het een mythisch jaar. In mijn studententijd was het een mijlpaal, de scheiding tussen nabije toekomst en verre toekomst. Alles voor 2020 was gevoelsmatig dringend, alles na 2020 kon nog wel even wachten. Maar de tijd haalt ons in, dat is wel duidelijk.

Op de laatste dag van het jaar is het goed even stil te staan, even achterom te kijken naar wat we allemaal bereikt hebben. Want ja, Spellenclub Mechelen wordt weldra twee jaar, maar is aardig gegroeid. We sluiten 2019 af met 107 aangesloten leden. Daar zijn we ongelooflijk blij mee en we willen jullie dan ook hartelijk bedanken voor alle steun en vertrouwen in onze club, voor de sfeer op de spelavonden, voor de deelname aan de activiteiten, de hartelijke sfeer, de vrijgevigheid om spellen ter beschikking te stellen… kortom, voor alles. Heb je je lidmaatschap ondertussen al verlengd (7 euro, daar kan je toch niet voor sukkelen)? Dankjewel en anders kan het met veel plezier op een volgende spelavond.

Binnenkort gaan we met het bestuur het afgelopen jaar ook eens tot in de puntjes bekijken om volgend jaar beter te doen, om onszelf te overtreffen, om jullie nog meer te kunnen aanbieden. En neen, dat was dit jaar zeker niet min, zoals zal blijken uit deze terugblik, een jaaroverzicht, een geheugensteuntje.

In 2019 hadden we twee speciale spelavonden waar we een bepaald spel in de kijker plaatsten: Dominant Species en Fuji Koro (toen nog op Kickstarter). Het succes van Fuji Koro, onder andere op Spiel en Spel, liegt er niet om: het was een pareltje om op een spelavond in prerelease te kunnen presenteren. Over Dominant Species is al veel gezegd en geschreven (ook door mij), een toppertje, een klassieker die 10 jaar wordt in 2020. De auteur, Chad Jensen, is helaas overleden in november 2019, niet de enige grote naam die de spellenwereld dit jaar heeft verloren. Een ander spel dat we ook heel graag in de kijker zetten, is Thunder Alley, een supertoffe implementatie van stock car racing. Op de spelmarathons kwam dit al meermaals op tafel en in december organiseerden we ons eerste tornooi. Dat krijgt in 2020 zeker een vervolg.

Waar Thunder Alley nog ons eigen clubtornooi was, namen onze spelers ook deel aan de grote tornooien van BFVS-FBJS. Hun seizoen start traditiegetrouw op de Dag van de speler (Sint-Niklaas, 26 januari 2020), wanneer de tornooispellen van het nieuwe seizoen voorgesteld worden. Enkele weken later vindt het eerst tornooi dan plaats. Voor meer informatie kan je altijd bij onze voorzitter, Patrick, terecht of bij de vele andere tornooispelers. Je zal zien, er is geen enkele reden om niet deel te nemen. Onze ploeg doet het immers heel goed op die tornooien, maar liefst vijf Belgisch kampioenen brachten de titel naar Mechelen, onze ploeg mocht aantreden op de Europe Masters op Spiel in Essen, Duitsland en ook volgend jaar mogen we die prestatie nog eens over doen. Wie weet spelen we dan gelijk mee voor de knikkers. Weldra zetten we alle tornooidata op onze kalender, nu kan je alvast een kijkje gaan nemen bij de federatie.

De nieuwsgierige surfer, die lekker op de link doorklikte, zal zeker gemerkt hebben dat het tornooi van (provincie) Antwerpen in 2020 in Mechelen zal plaatsvinden en zal georganiseerd worden door Spellenclub Mechelen. Daar zijn wij natuurlijk trots op, ook een beetje zenuwachtig, maar het hoort er nu eenmaal bij. We vonden het onze plicht om ook een tornooi te organiseren, een plaatsje op de seizoenskalender, het heeft toch iets, nee?

Als spellenclub hebben we een doel, een missie, dat staat zelfs in ons huisreglement “2.1 De vereniging is een spellenclub en heeft tot doel het samenspelen van bord- en gezelschapsspellen in Mechelen en omstreken te stimuleren.” En hoe kunnen we dat beter doen dan spelavonden te organiseren, elke zaterdagavond, zonder fout en op dinsdag doet De Spelfanaat er nog eentje bij, ook elke week, behalve dan op kerstavond en oudjaar. Maar daar stopt het natuurlijk niet. De familiespeldagen kregen een make-over als spellenmarathon en dat is ongetwijfeld een succes. Die zullen dus zeker niet ontbreken op onze kalender.

Voor de echte die-hards is ook een spelmarathon niet voldoende meer. Echte die-hards gaan gewoon op spellenweekend en dat hebben we gemerkt. De vraag was groot, de sfeer was goed en de reacties achteraf waren lovend. Natuurlijk proberen wij om ook in 2020 zo’n weekendje te organiseren.

Neen, we mogen ook 18xx Belgium niet vergeten. Alle 18xx’ers stonden in oktober 2019 even stil bij het overlijden van Francis Tresham, de man die in 1974 (45 jaar geleden dus) met 1829 het vuur aan de lont stak en geleidelijk aan spelersharten wist te veroveren. Met Pinksteren organiseren we ondertussen al de vijfde editie van onze conventie. Net zoals in 2019 zullen we in de tussentijd nog wel een speciale introductiedag organiseren om ook nieuwe geïnteresseerden wegwijs te maken in de harde en onverbiddelijke wereld van stock rounds en operating rounds, van kopen en verkopen, overnemen en dumpen.

Het belooft dus een druk jaar te worden, bomvol leuke en ludieke activiteiten. Hou dus zeker onze kalender in de gaten (nu kan je er ook nog even al onze activiteiten van 2018 en 2019 bekijken), neem een kijkje op onze website of op onze Facebookpagina of kom gewoon langs op een spelavond, die is er binnenkort immers al, op zaterdag 4 januari om juist te zijn.

Voor ieder van jullie een warm en vreugdevol oudjaar, niet met vuurwerk (want dat is verboden tegenwoordig), maar je kan het altijd gezellig aan tafel laten knallen, bijvoorbeeld met een spelletje Hanabi.

Hanabi, Koreaanse uitgave – credits to Boardgamegeek

Sky & Limit

Met het Thunder Alley-tornooi zit onze laatste clubactiviteit van 2019 er ook op, op onze allerlaatste spelavond na natuurlijk. Op dinsdagen 24 en 31 december is het immers geen spelavond. Dat willen wij, De Spelfanaat en Spellenclub Mechelen, nog even uitdrukkelijk meegeven: geen spelavond op kerstavond en oudejaarsavond. Dat klinkt evident, maar met de echte spelfanaten weet je natuurlijk nooit.

Eén spelavond dus nog, zaterdag 28 december, ideaal om even de feestdrukte te ontvluchten en rustig, maar wel in goed gezelschap, nog eens een spelletje op tafel te leggen. Misschien dat nieuwe spel dat onder de kerstboom lag of dat kerstspel (Christmas Tree bijvoorbeeld), dat op elk ander moment van het jaar zo vreemd aanvoelt. Misschien ook wel dat spel dat je al zo lang eens wilt spelen of net dat ene spel om je 10×10-uitdaging te halen. Kortom, redenen genoeg om te spelen, redenen genoeg om een spelletje op tafel te leggen.

En daarna knallen we 2020 in. Ook het bestuur schuift dan de benen onder tafel, niet voor een spelletje, maar om alle ideeën en plannen voor het nieuwe jaar op een rijtje te zetten. En ja, dat zijn er heel wat, daarover binnenkort ongetwijfeld meer. We willen er wel al meteen bij vertellen dat we natuurlijk oor hebben voor al wat leeft bij jullie, dus als jullie ideeën hebben, hoe gek of onwaarschijnlijk ook, laat het ons zeker weten op onze Facebook-pagina, via het contactformulier, in een mailtje of gewoon persoonlijk. Het zijn immers die gekke ideeën die ervoor gezorgd hebben dat we samen op weekend gingen en dat we onze eigen 18xx-conventie hebben, om er maar even twee te noemen. Zoals iemand me onlangs zei: “the sky is the limit, but only if you are short-sighted.”

Voor elk van jullie, voor vrienden en familie, een zalig kerstfeest!

Spelen voor de knikkers

Tien dagen geleden was het de finale van BFVS-FBJS. Maar liefst vijf van onze leden wisten de Belgische titel in de wacht te slepen en mogen zich voor een jaartje Belgisch kampioen noemen. Ze stonden reeds op onze Facebookpagina te glunderen, maar ere wie ere toekomt, dus ik som ze nog even op: Bjorn (Honga), Ingrid (Carpe Diem), Patrick (The River), Balte (Orbis) en Wiebke (Cartagena). Dat is natuurlijk een schitterende prestatie, alleen is het jammer voor onze andere kandidaten, want die blijven uit de schijnwerpers, hoewel ze even hard hebben gestreden en vaak komt het maar op een puntje aan. Maar zoals Walter Hagen (een groot golfer uit vorige eeuw) al zei: “No one remembers who came in second.” En hij had een overschot van gelijk. Bij deze dus, voor al onze (tornooi)spelers, niet alleen zij die deelnamen aan de finale, maar aan eenieder die op een tornooi onze kleuren heeft verdedigd: respect!

Datzelfde weekend vond onze 18xx-conventie plaats, de vierde al en met meer dan 60 deelnemers weer groter dan de vorige. We groeien nog steeds, in aantal en in reputatie. Het belangrijkste is dat we ons daarmee definitief op de kaart zetten: als grootste 18xx-conventie in Europa en ondertussen een gevestigde waarde. Het zijn harde spelers, 18xx’ers en een plaats veroveren op de conventiekalender is mogelijk nog harder. Maar je moet er in geloven, je moet er voor gaan. “There is no such thing as a second place. Either you’re first or you’re nothing.” (Gabe Paul) En dat brengt me bij een discussie die op meerdere spelfora (o.a. Bordspelmania en Boardgamegeek) regelmatig opduikt: de strijd om de tweede plaats. Persoonlijk, vanuit mijn eigen spelvoorkeur, vind ik dat een loze discussie. Ik heb zelfs spellen in mijn kast waar het letterlijk in de regels staat: “There is no second place.” (The Profiteers)

The Profiteers, La Mame Games, 2018

Dat is gelijk ook mijn principe: ik speel niet voor de kruimels, ik speel niet voor een tweede plaats. Ik speel dus resoluut om te winnen en ik doe dat soms berekend, soms roekeloos, maar steeds zonder schroom. Ik zal dus nooit een speler nekken om een tweede plaats te garanderen, ik zal altijd alles doen om toch maar op kop te geraken. Dat is een harde mentaliteit, zeer zwart-wit, en dat weet ik. Het is een filosofie en ik vermoed dat die wel gangbaar is voor wargamers. Neem het agressief pareltje Nexus Ops. Dat eindigt abrupt van zodra iemand 12 punten heeft, onmiddellijk! Geen gezever met rondes uitspelen of een mogelijk catch-up-mechanisme, gewoon gedaan. Voor wie het spelletje kent, wat heeft het voor zin om je punten te tellen? Als je het spelletje goed speelt, je kansen maximaliseert en je timing optimaliseert, dan kan je in één beurt algauw 7 of 8 punten sprokkelen. Dat maakt dat van zodra spelers een vijftal punten hebben gesprokkeld, iedereen kans maakt op de overwinning. Het is dus een kwestie van timing, kansen inschatten en risico’s nemen. Waarop zijn die tweede-derde-vierde plaats dan gebaseerd?

Ook Cyclades doet zoiets: je wint het spel met 2 metropolen en je kan er probleemloos 1 inpikken van een andere speler. Als alle spelers 1 metropool hebben, volstaat het dus dat een speler een metropool inpikt. Dat is de winnaar, makkelijk. En wat voor zin heeft het om dan nog tweede-derde-vierde plaats toe te kennen. Je wint of je verliest, hoe eenvoudig kan het zijn?

Toch vind ik de discussie interessant omdat je spelvoorkeur en spelervaring enorm je mening kleuren. Menig wargamer zal denken zoals ik, “there is no second place”. Maar zowat alle eurogamers spelen wel voor de punten, voor het klassement en dus ook voor de tweede plaats. En dat is goed, want juist door die redenering wist onze ploeg opnieuw een plaatsje te verzilveren voor de Europe Masters tijdens Spiel 2020. Exact door elk spel te optimaliseren, klim je hoger in het klassement. Afhankelijk van het tornooi, zal je dus soms wel een andere speler de loef afsteken als je daarmee je tweede plaats kunt verzilveren, want dan sprokkel je punten (poules en klassementen), en soms juist niet, bij rechtstreekse uitschakeling bijvoorbeeld, want dan gaat enkel de winnaar door. Ook in de sportwereld kent men dat verschil, denk maar aan de voorjaarsklassiekers en de grote rondes. Bij de eerste telt “alleen maar” de eerste plaats, bij de laatste gaat het toch om het klassement.

De discussies op fora zijn dus uitermate boeiend, vooral omdat spelers de gekste argumenten aandragen om anderen te overtuigen. Doorgaans ontbreekt hierbij elke vorm van empathie en de wil om zich in te leven in de ander. Gevangen in het eigen denkpatroon, gebonden aan vooroordelen, het zijn dooddoeners voor elke discussie, nefast voor een gemoedelijke sfeer. Maar dat is het internet, of je dat leest of niet, is je eigen keuze. Pijnlijker is het natuurlijk als spelers met sterk verschillende opvattingen samen aan tafel zitten (en er net iets te zwaar aan tillen). Frustratie, onbegrip en vooral… hup, weg sfeer!

Ik hoop dat het dit weekend (spellenweekend, weet je wel) niet zo ver komt, al zou het een fijn onderwerp zijn voor sociologisch onderzoek. Om het met de woorden van Greg LeMond te zeggen: “When you get second place, you say ‘I could have won it here, I could have won it here.’ When you win, you never say anything, it’s finished.”

Een nieuwe rage

We zitten in de laatste rechte lijn. Dit weekend is het immers weer onze 18xx winterconventie. Eigenlijk gaat dit stukje daar helemaal niet over en we hebben net 18xx Belgium opgericht om jullie niet al te veel lastig te vallen met alle 18xx. Maar nu zijn we wel een beetje heel enthousiast. Vandaag hebben we immers de kaap van 60 deelnemers gerond. Toen we tweeënhalf jaar geleden besloten om een spellenclub op te richten, durfden we amper dromen van 60 leden. Toen we tijdens de zomer van 2018 een 18xx-speeldag organiseerden waren 60 deelnemers al helemaal een utopie. Nu is het een bont internationaal gezelschap vanuit zowat heel Europa. Dat doet deugd. Maar we hebben altijd gezegd: stukje bij beetje, met kleine stapjes en langzaam blijven groeien, zonder ons op te jagen. Echt kleine stapjes zijn het niet gebleven, rasse schreden des te meer. En zo staan we op de wereldkaart, Mechelen boven, ook al is dat dan in 18xx-land.

Goed, dat moest er even uit. Ik wou het helemaal niet over 18xx hebben. Want voor velen zijn 18xx moeilijke spellen, lange spellen ook en als je grafische vormgeving laat primeren over spelplezier, dan wellicht ook heel lelijke spellen. Er bestaat echter nog moeilijker dan 18xx, jawel.

Nu 11 jaar geleden kwam Pandemie uit en daarmee raakten de coöperatieve spellen helemaal gelanceerd. Daarvoor was het vooral In de ban van de ring (2000) van R. Knizia en Heroquest (1989) die de eer van de coöperatieve spellen moesten hooghouden of een of andere RPG, maar die waren toen nog vooral voor geeks en freaks. Sinds Pandemie denk en vrees ik dat er meer liefhebbers zijn van coöperatieve dan van competitieve spellen. Maar er is een beter coöperatief spelletje dan Pandemie… moeilijker ook, dat véél meer voldoening geeft.

En sinds EXIT: The Game (2016), Unlock! (2017) en Escape Room: The Game (2016) zijn puzzel- en escape room-spellen helemaal hot. Een uitdaging, stuk voor stuk, net zoals een echte escape room. Maar ook hier bestaat er een betere, een véél betere.

Nu ben je vast nieuwsgierig. Zeker als ik zeg dat dat spelletje helemaal gratis is, gewoon een pdf’je, een print & play dus. Een ander groot voordeel is dat je het ook solo kan spelen. Dan heb je wellicht veel plezier en enorm veel voldoening als je enkele hordes haalt, maar het is altijd leuker in groep. Die groep is niet eens in grootte beperkt, je kan dus met zoveel spelers als je maar wilt aan de slag en die spelers moeten niet eens allemaal tegelijk in dezelfde ruimte zitten. Ideaal wissel je zelfs af: soms eens ieder voor zich (en wie weet, lichtjes competitief), soms eens gezellig samen zitten zwoegen. Leuk toch? En de speelduur, die valt reuze mee, want voor de volledige campagne mag je toch wel een dikke maand rekenden.

Het spelletje wordt uitgeven door de Algemene Dienst Inlichting & Veiligheid (ADIV) van het Ministerie van Defensie en is simpelweg te downloaden van hun website. Wie dat niet kan, bekijkt de rest maar beter niet.

Je weet dus wat je kan verwachten: een coöperatief spel, ook solo speelbaar en in grote groep met een speelduur van enkele minuten tot meerdere uren voor één sessie en een totale campagne van meer dan een maand (tot 14 januari 2020 om juist te zijn, al kan je daarna ook nog wel je hersens blijven pijnigen). Meesurfend op alle hypes: escape rooms, solitaire en coöperatieve spellen… wie had ooit gedacht dat Defensie zo hip was.

En je zal zien, na dit spelletje is niets meer hetzelfde: een escape room wordt een filler, een 18xx een licht en ontspannend spelletje. En neen, het leger denkt deze keer niet voor u.