Dag Sinterklaasje, daa-aag!

Nu Sinterklaas alweer het land uit is, overvolle laarsjes en uitpuilende schoentjes achterlatend, maakt het land zich op voor een nakende indigestie door speculoos en chocolade. Ook mandarijntjes komen mijn oren uit, maar ik ben dan ook geen al te grote fruiteter. De uittocht van Sint en Piet lost gelijk het officiële startschot voor de kerstperiode. In de meeste gezinnen zal dit weekend gegoocheld worden met bollen, slingers en lichtjes. O dennenboom, nu mag het immers.

De kerstperiode is de tijd van het jaar bij uitstek om gezellig met vrienden en familie door te brengen. Wanneer het buiten koud en guur is, de wind raast en de regen neerdaalt, maken we het binnen extra gezellig. De ene doet dat voor de televisie of gaat lekker Netflix bingewatchen, de ander heeft eindelijk tijd om zich ten volle aan zijn hobby te wijden. We merkten het dit najaar al aan de opkomst op onze spelavonden: vele bordspelers grijpen hun kans om nog wat extra gezelschapspelletjes te spelen, wie weet zelfs iemand nieuw te introduceren in de hobby (al gruwel ik eerlijk gezegd wel van die overenthousiaste spelmissionarissen die de hele wereld willen bekeren tot het spellendom).

Scholieren en leerlingen buigen zich momenteel over schoolboeken om het beste van zichzelf te geven. Studenten steken een extra tandje bij om verslagen en taken tijdig in te leveren en zijn al voorzichtig (of zenuwachtig) hun blokperiode aan het plannen. Maar iedereen kijkt toch weer uit naar de kerstvakantie, gedurende twee weken mag het allemaal wat rustiger aan: thuis, maar ook op het werk en ook wel even met de studies. In de kerstvakantie kunnen kinderen immers extra genieten van de sinterklaascadeautjes en kunnen wij onze (nog ongespeelde) Spiel-, Spellenspektakel- en Spelaanwinsten op tafel leggen.

En net daarom gaan wij als Spellenclub nog een laatste keer knallen in 2018. Het jaar loopt op zijn einde, nog vier spelavonden staan er op de kalender. En van de allerlaatste gaan wij het allerbeste maken. Op 29 december maken we de spelavond immers weer wat langer, want we beginnen er extra vroeg aan: om 13:00 openen we de speelzaal achter De Spelfanaat voor een Familiespeldag, waar iedereen welkom is om samen gezellig een spelletje te spelen, wat bij te praten en terug te blikken op een schitterend 2018. De focus leggen we op gezellig spelen en samenzijn. Geen grote demo’s, geen uitgevers, wel een hele spellenmuur vol leuke spellen en enthousiaste vrijwilligers om de regels piekfijn uit te leggen.

december_spellendag2018_web

Om jullie op weg te helpen en wat extra sfeer te brengen, brengen we wel enkele behendigheidspellen (dexterity games) onder de aandacht. (Crazy) Coconuts was een hit op de familiespeldag van september, dus ook nu willen we graag de kokosnoten in het rond zien vliegen. Fast shot is er ook zo eentje: uitgelegd op een minuutje en speelbaar op zowat elke tafel. Iets groter dan Fast shot, ook iets ouder dan Fast shot, is Pitch car, een racebaan die je toch ooit eens gespeeld moet hebben. Oefen alvast de vingerspieren, want daar gaat gevlamd worden. Oh ja, ik heb thuis ook nog een sjoelbak staan, die breng ik gelijk mee, altijd lachen geblazen.

Maar verder laten we de keuze aan jullie: een rondje rijden in Flamme Rouge, tegels leggen met Azul, je eigen Berenpark bouwen, de wereld rondrijden op de Ticket to Ride-trein… het kan allemaal. Even op adem komen na de overdaad van kerstmis, even uitblazen alvorens oudejaarsnacht in te gaan? Noteer maar met stip in je agenda: zaterdag 29 december 2018, van 13:00 tot 18:00 en weer vanaf 19:45 tot de vroege uurtjes.

 

Even rust… en dan weer door

Het was een ongelooflijk druk weekend, voor velen van onze vereniging. Zelf ben ik een halfuurtje geleden in de zetel geploft na drie lange en vermoeiende dagen. De goesting om ook maar iets te doen, moet ik ergens tussen het Sint-Romboutscollege en thuis verloren hebben. En toch… je moet het ijzer smeden als het heet is, je moet het nieuws brengen, heet van de naald. Dus dat doen we, daar gaan we voor.

Vorige week schreef ik al dat een hele delegatie van onze spelers zich geplaatst had voor de grote finale van FBJS op zondag 2 december, vandaag dus. En onze spelers hebben dat allemaal, stuk voor stuk, fantastisch gedaan. Johan sloeg zijn slag op het eiland van Catan, ten koste van niemand minder dan Wiebke, die dit seizoen maandenlang (ongeslagen?) het klassement aanvoerde. De aanval blijkt ook op Catan de beste verdediging en Johan promoveerde zichzelf tot Belgisch Kampioen Catan. Er kan -helaas- maar een iemand de winnaar zijn.

Maar Wiebke is en blijft een straffe madam die niet bij de pakken blijft zitten. Een veldslag verloren, maar nog niet de oorlog verloren. Van Catan volgt Wiebke The Great Western Trail en mag die als overwinnaar afsluiten. Een tweede gouden medaille komt naar Mechelen met Wiebke als Belgisch Kampioen The Great Western Trail.

In de korte ronde wist Patrick K. het goud te grijpen en tilt daarmee Level 8 een niveau hoger. Belgisch Kampioen Level 8, er spoken meteen nog meer van die flauwe zinspelingen door mijn hoofd, maar ik zal dat maar laten. Puur respect, voor onze drie kampioenen, maar natuurlijk ook respect en een heel dikke dankjewel voor al onze tornooispelers! Hoeft het nog gezegd? Volmondig ja, het kan niet voldoende gezegd: proficiat!

In de zaal van De Spelfanaat voerde een andere kampioen zijn eigen gevecht. In het kader van de warmste week en met als doel geld in te zamelen voor de Vlaamse Liga voor Fibromyalgie-Patiënten vocht Bjorn tegen de vermoeidheid in een spellenmarathon van 24 uur Hart voor Fibro. Als het aan Bjorn had gelegen, had hij de lat op 36 uur gelegd (zo leert het krantenartikel me). Een uitputtingsslag werd het ook, maar Bjorn blikt zeer tevreden terug op een bewonderenswaardige prestatie. Hartverwarmend, Bjorn, geweldig goed gedaan!

In het centrum van Mechelen was het dan weer verzamelen geblazen voor 18xx-fans en wel van vrijdag 30 november tot en met zondag 2 december in het Sint-Romboutscollege voor de Tweede Belgische 18xx Conventie. Daar de eerste conventie, op 18 augustus 2018, al een succes was, trokken we nu resoluut de kaart van een weekendformule en dat werd duidelijk gesmaakt. Van Duitsland, Nederland, het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Italië, Denemarken en Polen, kwamen spelers afgezakt naar Mechelen voor drie dolle dagen aandelen kopen en verkopen, spoor leggen en treinen laten rijden. 18xx spellen zijn zware, moeilijke en lange spellen waar speculeren en verhandelen van aandelen centraal staat. Dat daar de nodige tijd in kruipt, spreekt voor zich, zes uur is geen uitzondering, al zijn er kortere, maar minstens evenveel langere. Bram Vermeulen zong al in 1988 “ik heb een steen verlegd in de rivier,” exact 30 jaar later doen wij hetzelfde in 18xx-land. We hebben een steen verlegd, we hebben Mechelen op de kaart gezet. De krant kijkt nog met grote verbaasde ogen, niet begrijpend waarom je zo ver zou reizen voor een spelletje. David en ik weten wel beter. Gevestigde waarden in de 18xx-wereld, zoals The Train Rush, zijn lovend en geven ons enkel de moed en de energie om verder te gaan, om onszelf te overtreffen en wel van 7 tot 9 juni 2019.

Maar voor één iemand zal 1 december 2018 voor altijd in het geheugen gegrift staan. Voor één iemand werd het een lange en onvergetelijke dag. Stijn, die onze kleuren niet kon verdedigen op de finale van FBJS had daar immers een immens goede reden voor. Stijn trouwde gisteren. Wij wensen Stijn en Els een spetterend, gelukkig en lang leven samen. Van heel het bestuur, van heel Spellenclub Mechelen van harte proficiat met jullie huwelijk!

 

 

Naampjes trekken

Ik weet niet hoe het bij jullie zit, maar bij mijn schoonfamilie werden dit weekend de namen getrokken. Je weet wel, jaren geleden werd het systeem “iedereen koopt een kerstcadeautje voor iedereen” afgeschaft omdat (i) iedereen simpelweg moedeloos werd in de zoektocht naar goedkope prullen en (ii) iedereen allang niet meer wist waar hij al die prullen moest wegbergen. Voor mij persoonlijk kwam daar nog bij dat ik (iii) het gewoon steeds moeilijker had geveinsd blij te zijn met het zoveelste banale cadeautje. Oprecht blij zijn was al helemaal een eeuwigheid geleden. Namen trekken dus.

Ook dat namen trekken heeft me enkele jaren geleden flink uit mijn lood geslagen toen mijn liefste schoonzusje, die de drie jaren daarvoor heel toevallig ook al mijn naam uit de trekking wist te vissen, bij de vierde keer riep “ah nee, niet weer” en mijn naam ostentatief terug in het zakje smeet. Sindsdien sta ik bij de schoonfamilie bekend als “de moeilijke“. Vreemd, want ik vond mezelf nooit een lastige klant qua cadeautjes… en zij eigenlijk ook niet. Maar ja, op een bepaald moment was ik het beu om spellen te krijgen die er wel leuk uitzagen (en jaren later nog steeds ongespeeld in mijn kast stof stonden te vangen), was ik het beu om boeken te krijgen die anderen wel leuk vonden (en die ik na 50 pagina’s alweer aan de kant schoof), was ik het beu om een cd dubbel te krijgen (want ik koop nogal impulsief). Sindsdien heb ik een veto gesteld: geen spellen, geen boeken, geen cd’s en geen whisky. Sindsdien ben ik “de moeilijke“.

Kerstmis, dat was dus afgelopen weekend een van de gespreksonderwerpen. Kerstmis is immers de periode bij uitstek om wat meer tijd met familie en vrienden door te brengen. Het werk mag even on hold en de lange winteravonden mogen ten volle benut worden. Voor velen is dat, zoals zowat elke dag, gezellig voor tv. Voor velen onder ons is dat rond de tafel met een spelletje… of twee… of drie.

We herinneren ons nog levendig het succes van onze familiespeldag op 1 september. Het was een gezellige drukte in De Spelfanaat, tijd voor een praatje, tijd voor een hapje en een drankje en veel tijd voor spelletjes. Die succesformule willen we ook tijdens de kerstvakantie nog eens bovenhalen en wel op zaterdag 29 december. Zaterdag 29 december is immers de allerlaatste spelavond van 2019. Tussen al het feestgedruis willen wij ook, met al onze leden, die in ons geloofden en die ons steunden in ons allereerste levensjaar, gezellig samen zijn, gezellig een spelletje spelen en vooruitblikken op 2019. En daarom trekken we de spelavond open naar de namiddag en maken er een heuse familiespelnamiddag van.

Van 13:00 tot 18:00 is iedereen welkom in onze speelzaal achter De Spelfanaat. Geheel gratis, geen inkom te betalen en geen lidkaart nodig. Kom dus zeker eens langs om wat bij te praten of om je allernieuwste aanwinst van onder de kerstboom uit te proberen. Breng gerust familie en vrienden mee, het wordt vast en zeker een gezellige bedoening. De winkel is trouwens open, wat ook een meevaller is, mocht je toch nog op zoek zijn naar een cadeautje voor nieuwjaar.

Om 19:45 zijn we dan terug met onze reguliere spelavond, de laatste van 2018. De tijd gaat snel als je je amuseert.

 

Schiet naar de maan, beland tussen de sterren

Het was vreemd vorige week. Nog geen tien minuten had ik “de nieuwsbrief” op Facebook gepost of daar kwam Wiebke met het fantastische nieuws dat Stijn het tornooi van Meerhout op zijn naam geschreven had. Ja, dat is echt fantastisch nieuws. En neen, niet omdat we niet in Stijn geloofden, niet omdat we het voor onmogelijk hielden. In tegendeel, we wisten dat het er in zat. Stijn is immers een sterke en ervaren speler die er heus niet voor spek en bonen bij zit.

Ook het tornooi daarvoor speelde Spellenclub Mechelen een hoofdrol in een spannende eindstrijd. Wiebke moest in die eindstrijd helaas de duimen leggen met een eindscore van 357,94 tegen 358,97 en strandde op een schitterende tweede plaats. In onze club wisten we het al langer, Wiebke is een straffe madam met wie je rekening moet houden. Ook dat weten ze nu bij BFVS (FBJS).

Spellenclub Mechelen heeft dus naam én faam gemaakt in een spetterend eerste seizoen. Onze ploeg viel al op door samenhorigheid en sfeer (een 10 voor gezelligheid, mocht er iets bestaan als “Komen Spelen”) en natuurlijk zag je ze al van ver, in club-t-shirt of -trui. In het club-klassement strandden we op de vierde plaats, net naast het podium. Dat is spijtig, ja, maar het smaakt vooral naar meer en het geeft goesting, goesting om volgend jaar óp dat podium te staan. Maar er is ook een leuke kant, want die vierde plaats is wel een ticketje naar het Europees kampioenschap op Spiel in Essen waard.

Het is dus niet meer dan correct om al onze spelers hier zeer uitdrukkelijk te bedanken voor hun inzet en motivatie en ze te feliciteren met hun prestaties. Deelnemen aan tornooien moet in de eerste plaats, altijd en overal, plezant blijven. Een puike prestatie is dan mooi meegenomen. Niet elk spel is even makkelijk te winnen, niet voor elk spel zijn er evenveel finaleplaatsen, maar dat maakt niet uit. You win some, you lose some… als je maar blijft spelen, als je je maar blijft amuseren.

Volgende spelers plaatsten zich voor de finale:

  • Catan: Wiebke en Johan
  • Level 8: Patrick en Patrick
  • Berenpark: Wiebke
  • Notre Dame: Stijn
  • First Class: Philippe
  • Torres: Balte
  • Het dorp: Patrick
  • Great Western Trail: Philippe
  • Castles of Burgundy: Johan
  • Chickwood Forest: Wiebke
  • Cartagena: Bianca en Patrick
  • Istanbul The Dice Game: Anja
  • 7 Wonders: Johan en Stijn

Dat is een indrukwekkend lijstje, inderdaad. En als jij nu zin krijgt om ook eens de tornooisfeer op te snuiven, spreek dan zeker Anja of Patrick eens aan op de spelavonden. Voor alle informatie omtrent inschrijvingen, carpoolen, spellen en ervaring kan je zeker bij hen terecht.

 

Navelstaarders & sterrenkijkers

Exact honderd jaar is het geleden dat in Flanders Fields, where poppies grow de Groote Oorlog tot een einde kwam. De wereldoorlogen zijn een onuitputtelijke bron van inspiratie gebleken voor tal van spelen, in het bijzonder Wereldoorlog II, met spellen als Axis & Allies, Memoir ’44 en Heroes of Normandy. Wereldoorlog I heeft altijd flink wat minder aandacht gekregen, al moet ik toch eerlijk toegeven dat de beste wargame in mijn kast toch maar Fields of Despair 1914-1918 is, een spel moet een ongelooflijke fog of war, een fenomenale diepgang en een fantastische herspeelbaarheid. In mijn ogen kan er geen enkel spel aan tippen. Het nadeel is wellicht de speelduur: 3 uur voor een kort scenario, 9 uur voor de volledige campagne. Voor velen meer dan een brug te ver (al stamt die uitdrukking dan weer van de Slag om Arnhem uit de Tweede Wereldoorlog).

Vandaag is ook de dag van het laatste FBJS tornooi van het seizoen. Deze dag zal zeker niet de wereldgeschiedenis ingaan, maar het is voor onze vereniging wel een belangrijke mijlpaal. Het is immers het eerste seizoen dat Spellenclub Mechelen meedraait in het tornooicircuit. En dat zullen ze bij FBJS geweten hebben! Niet alleen stonden we op elk tornooi met een stevige delegatie spelers, die spelers wisten zich ook te laten opmerken in hun prestaties en waren tegelijkertijd makkelijk te herkennen aan hun t-shirt of trui. Groepsgevoel en spelplezier, exact waar het -ook op tornooi- om draait. Nu is het alleen nog afwachten op de officiële seizoensuitslag en dan weten we wie er van onze club zich geplaatst heeft om onze kleuren te gaan verdedigen op de Belgische finale op zondag 2 december 2018. Kortom, vanaf het eerste seizoen al meedingen naar het hoogste schavot, je moet het maar doen.

Toen we in maart 2017 de hoofden bij elkaar staken, toen we in maart 2018 een vzw oprichtten, zagen we het groot, mikten we hoog en geloofden we er ten volle in. Onze spellenclub heeft echter al onze verwachtingen, ja zelfs onze dromen, overtroffen. Als bestuur moeten we dus een versnelling hoger schakelen. Deze vereniging is geen futiliteit meer, het wordt serious business. Het is daarom belangrijk dat we naar de toekomst kijken, dat we de juiste inschattingen maken en dat we onze bloeiende vereniging warm en familiaal houden, waar iedereen zich welkom voelt.

Nog elke week zien we nieuwe gezichten op onze spelavonden. Elke week lopen er mails binnen met vragen: geïnteresseerden die wel eens willen komen meespelen, maar niet goed weten hoe het er aan toe gaat, die vrezen alleen (of met z’n tweetjes) aan een tafeltje apart te belanden, die denken dat hun ervaring of kennis te beperkt is. En elke keer stel ik hen gerust, verzeker ik hen dat er in onze vereniging plaats is voor iedereen. Dat alles aan bod komt, lichte partyspellen en het zwaardere (nacht)werk. Dat er plaats is voor een gezellige babbel, dat we in de eerste plaatse een bruisende vereniging (willen) zijn. Als ik terugkijk naar de spellen van de spelavond gisteren, dan klopt die volledig: luchtige spellen als Isle of Skye en The Climbers, leuke eurogames als First Class en Coimbra, het venijnige The Estates en een prototype van Sven. Ze illustreren perfect wie we zijn en waar we voor staan. Voor volgende week staan er dan weer twee epische spellen op de agenda: Twilight Imperium 4th Edition en 18Ireland zullen in de namiddag al starten en laten ook onze meest fanatieke spelers niet op hun honger zitten. Om 19:45 start de gewone spelavond, waar hopelijk weer iedereen zijn of haar gading vindt.

Als bestuur zijn we blij met de massale opkomst (zes tafels op een spelavond is niet niks), maar tegelijk zijn we bezorgd. Bezorgd of  de nieuwelingen zich wel welkom voelen, of iedereen wel speelt wat-ie graag speelt, of we niet teveel met onszelf bezig zijn (ikke, ikke, ikke en de rest… je weet wel). Stof tot nadenken!
Dat de anciens, zij die er al van het begin bij waren (en al veel eerder op dinsdag in De Spelfanaat), nog de tijd vinden voor een losse babbel tussendoor, het de moeite vinden om “een nieuwe” te introduceren in de wondere spellenwereld.
Dat de nieuwelingen, zij die soms schuchter en verlegen eens komen kennis maken, zich niet geremd moeten voelen. Je wordt niet beoordeeld op je spelervaring of spelkennis, integendeel! Dus zeg gerust wat je wil spelen, wat je leuk vindt (en wat je juist niet leuk vindt), zo vind je het beste een speltafel die bij je past.

Met 75 leden zijn we intussen al. Dat is niet niks. Ik herhaal het zo vaak, omdat ik het zelf moeilijk kan geloven. Maar ik herhaal het ook zo vaak omdat een grote vereniging consequenties heeft. “Kleine kinderen, kleine problemen, grote kinderen, grote problemen” is een waarheid als een koe. Met verenigingen is het eigenlijk hetzelfde. We groeien en dat is goed. Een vereniging heeft immers een kritische massa (i.c. ledenaantal) nodig. Bij te weinig leden riskeer je immers dat leden het voor bekeken houden en ook al krijg je soms een nieuw lid bij, op termijn zullen er meer leden wegblijven dan dat er nieuwe bijkomen. Daar moeten wij, nu toch niet, voor vrezen. Ons probleem is dat we heel snel groeien, misschien te snel. Als vereniging moeten we ons daaraan aanpassen. Het is fijn dat veel mensen deel willen uitmaken van onze vereniging, maar als we die nieuwe leden niet verwelkomen, als we niet langer bezorgd zijn om het welbevinden van onze leden, dan riskeer je dat iemand met een wrang gevoel naar huis gaat, dat er iets op z’n lever ligt… en dat op termijn de bom barst. Het tij kan immers snel keren. Zoals wel vaker gezegd: it takes a lifetime to build a good reputation, but only seconds to ruin it.

En zo kom ik bij het eerste deel van mijn titel: de navelstaarders. We mogen niet langer op onszelf gericht zijn. Ja, het is allemaal fantastisch gelopen, een succesverhaal, een sprookje. Maar stilstaan is achteruit gaan. We moeten vooruit kijken, blijven bouwen aan onze vereniging en een plaats garanderen voor iedereen. Empathie, misschien moeten we dat in onze fundamenten betonneren!

Voor ons, als bestuur, zit 2018 er dan ook zo goed als op. David en Luk zijn nog volop bezig met de 18xx conventie die een bont internationaal gezelschap verwacht, maar dat is meteen ook het laatste wapenfeit van 2018. Wij kijken al veel verder vooruit. En dat zullen sommigen op de spelavond gisteren al gemerkt hebben. Geen lidkaarten van 2018 meer en dus ook geen Clans of Caledonia meer op de lidkaart. Sinds gisteren verkopen we aan nieuwe leden lidkaarten geldig tot en met 31 december 2019.

Voor het lidmaatschap van 2019 zijn er ook enkele wijzigingen:

  • Lidkaart: 7 euro
  • Combo lidkaart & club-t-shirt: 22 euro
  • Combo lidkaart & club-hoodie: 42 euro

Kleuren en maten zijn natuurlijk naar keuze (meer informatie bij Luk op de spelavond). T-shirts en hoodies blijven ook afzonderlijk te koop, nog steeds aan respectievelijk 18 en 38 euro.

Ik wil ook nog even terugkomen op onze 18xx Conventie, van 30 november tot en met 2 december 2018. Het gevolg is immers dat er op zaterdag 1 december 2018 geen gewone spelavond zal zijn. Iedereen die een spelletje wil spelen, kan echter nog steeds terecht in De Spelfanaat, en zelfs 24 uur lang, want dan houdt Bjorn van Board Game Brothers zijn spellenmarathon, van zaterdag 1 december 14:00 tot zondag 2 december 14:00, ten voordele van Hart voor Fibro in het kader van de Warmste week van Studio Brussel. Weet dat er die avond andere tarieven gelden voor de spellenmarathon.
Spelers die benieuwd zijn naar 18xx zijn dan weer welkom op de 18xx Conventie van vrijdag 30 november tot zondag 2 december in het Sint-Romboutscollege. Op vrijdag- en zaterdagavond voorzien wij gezellige introducties zoals 18Lilliput, Steam over Holland en 1846. Laat de speelduur van enkele uren je niet afschrikken, maar kom gewoon eens kijken. Inschrijven is hier wel verplicht.

En zo kom ik aan het einde van een heel lang stuk. Het had een nieuwsbrief kunnen zijn, maar daar doen we niet aan mee. Jullie hebben ondertussen toch al allemaal de weg gevonden naar ons belangrijkste informatiekanaal. Maar hoe zit het nu met die sterrenkijkers? Ach, dat was een mooi uitgangspunt toen ik begon te schrijven, nu is het allemaal weer helemaal anders gedraaid. Sterrenkijkers kijken naar boven, net het tegenovergestelde van navelstaarders. Sterrenkijkers dromen, ze geloven in en dromen van iets onmetelijk groots, iets fantastisch onnatuurlijks. Misschien leven ze zelfs in een andere wereld. Ik gun ze het van harte, wellicht zijn ze gelukkiger dan ik. Maar je kan niet blijven dromen, je kan niet blijven staren, soms moet je de handen uit de mouwen steken, soms moet je aan de slag, soms moet iemand initiatief nemen. En dat initiatief werd onze vereniging, Spellenclub Mechelen.

(Bijna) op kruissnelheid

De herfstvakantie komt al in zicht, ook oktober zit er bijna op. Dat wilt al iets zeggen, dat wilt zelfs veel zeggen. Ik ben er de man niet naar om veel achterom te kijken of te blijven stilstaan, maar misschien, heel misschien, moeten we dat toch doen.

Het einde van de zomer, met onze spetterende familiespeldag, bracht iedereen terug naar de routine van het dagelijkse leven. Ook de spelavonden vielen gezellig in hun plooi en hebben een stevige bezetting van vier à vijf tafels op een doorsnee spelavond. Daar kunnen wij natuurlijk alleen maar blij mee zijn. Daarenboven zien we ook nog regelmatig nieuwe gezichten. En die nieuwe gezichten blijven komen en sluiten zich ook aan. Zo blijven we gestaag groeien, een goed teken voor een bloeiende vereniging. Dankjewel!

Er zijn nog meer tekenen van die bloeiende vereniging. Vorig weekend kwam Jonas zijn prototype van Transplanet testen. Ik was er niet bij, helaas, maar Jonas vroeg me wel om alle aanwezigen te bedanken voor de hartelijke ontvangst, voor de vele goede tips en opbouwende kritiek. Hij heeft er van genoten en hopelijk helpt jullie feedback om Transplanet naar een hoger niveau te tillen. Jonas, wij kijken zeker uit naar een volgende testsessie of -wie weet- naar de release.

Maar nog meer dan gezellige spelavonden en tevreden spelontwerpers is onze tornooiploeg het toonbeeld van spelplezier en samenhorigheid, niet toevallig twee waarden waar onze vereniging voor staat. Jullie zagen de foto’s al op Facebook passeren. Telkens een stevige delegatie van Spellenclub Mechelen op tornooi mét club-t-shirt, daar kan niemand nog naast kijken. Ook de prestaties van onze spelers worden opgemerkt, maar daarover vertel ik in een volgende post zeker meer. Wil je ook graag de sfeer opsnuiven op een tornooi, dan kan dat nog op het laatste van dit seizoen, 11 november in Meerhout. Plezier gegarandeerd.

44518058_10217751307434383_5974099036842491904_n

Ben je niet zo competitief ingesteld? Of ben je nog op zoek naar een leuke activiteit voor de (klein)kinderen in de herfstvakantie? Dan vertel ik graag even over de Strategische Spellenclub Kempense Wolven die op dinsdag 30 oktober, van 15:00 tot 18:00, een spelnamiddag organiseren in de bibliotheek van Leyland in Sint-Katelijne-Waver. Ze promoten er stratego als tornooispel (de Kempense wolven zijn immers in de eerste plaats een strategoclub), maar je kan er nog vele andere spellen uittesten. Ideale namiddagactiviteit, dan een hapje eten en -wie weet- naar de spelavond in De Spelfanaat. Het leven kan toch mooi zijn?

En verder maken velen zich overal ter wereld op voor de grootste spellenbeurs ter wereld, Spiel in Essen (Duitsland) van 25 tot 28 oktober. Iedereen heeft zowat zijn eigen agenda, de ene gaat om te spelen en uit te proberen, de andere gaat om de laatste nieuwtjes in primeur te kopen, sommigen gaan om in de bergen, torens en stapels (tweedehands) spellen hun heilige graal te zoeken, een enkeling gaat om te ontdekken wat bij velen onder de radar door vliegt. Ook ik ga met mijn eigen agenda, ook ik hoop weer wat aardige spellen buit te maken, maar nog meer hoop ik op een fantastische ervaring. Spiel, het blijft toch een beetje Sinterklaas voor volwassenen.

Vind je Duitsland net iets te ver rijden, dan kan je wellicht je hartje ophalen op Spellenspektakel (Eindhoven, Nederland) of op Spel (Antwerpen). Aan beurzen absoluut geen gebrek in het najaar. Aan geld of plaats in de spellenkast wellicht weer wel. Ook dat is een vereniging, of toch het voordeel van een vereniging: je vindt makkelijk mensen om samen te reizen of te rijden, om af te spreken (zodat niet iedereen alles moet kopen) en om nadien lekker samen uit te proberen. De cult of the new lonkt weer, de nog-te-spelen-spellen-lijst wordt nog maar eens wat langer.

En eens dat dat allemaal achter de rug is, dan staat december alweer voor de deur, met Sinterklaas, een spellenmarathon voor het goede doel en onze eigen 18xx conventie. En zo is er altijd wel iets om naar uit te kijken.

In the box, out of the box… en maar hokjesdenken

Mensen houden van lijstjes, van grafiekjes ook, eigenlijk van zowat alles dat ook maar neigt naar een min of meer statistische analyse, want dan kunnen we weer een naam geven, stempels zetten, etiketten kleven en in hokjes steken. Dat is daarom niet eens discriminerend, denigrerend of stigmatiserend bedoeld, het is voor velen gewoon leuk om te doen. We betrappen ons er zelf toch ook vaak op? Als je jezelf voorstelt, dan deel je je al graag in een bepaalde categorie in, denk maar aan voetbalfanaten en voetbalhaters, met daar tussenin de voetballiefhebbers die enkel naar de Rode Duivels kijken… als ze winnen. Ook de spellenwereld is doorspekt met aardig wat rivaliteit tussen eurogamers en ameritrashers, strategie en tactiek, willekeur en planning, abstract en thematiek en ga zo maar door.

Data is big business, dat weten we ondertussen allemaal wel. Sinds Cambridge Analytica weten we bovendien ook dat big data en big business het slechtste in de mens losmaken. Op het internet wemelt het logischerwijs van de kleine bedrijfjes die data verzamelen. Quantic Foundry is zo eentje, dat gelukkig haar bedoeling niet onder stoelen of banken steekt. Zij verzamelen data, in het bijzonder spelersprofielen, zowel van videospellen als bordspellen. Uiteraard verkopen ze die (aan spelontwikkelaars), ze moeten toch ergens hun boterham mee verdienen. Op het eerste zicht willen ze vooral een beeld krijgen van wat er allemaal reilt en zeilt, welke spelersprofielen nu in meerdere of mindere mate aanwezig zijn. Hebben de eurogamers nu echt de bovenhand of kunnen ze nog steeds niet tegen dat immense leger ameritrashers van over de oceaan op?

En zo ben ik gelijk bij mijn startpunt: lijstjes, grafiekjes en wat statistische analyses om jezelf weer in een hokje te wringen. Ik vond de link op Bordspelmania, waar menig speler meteen zijn spelersprofiel deelde. Eigenlijk was dat interessant om zien, zo interessant (vond ik) dat ik geheel uit nieuwsgierigheid toch ook eens ging kijken. De vragenlijst vind je hier (bij take the survey). GDPR-gewijs voel ik me verplicht te zeggen dat er wel hier en daar een cookie zal verschijnen (hoewel ik er geen melding van kreeg) en ja, je krijgt de kans om een profiel aan te maken (alsof ik dat zou willen) of de resultaten naar je emailadres te laten sturen (kassa, kassa, denken ze dan). Ook kan je je Boardgamegeek profiel ingeven (voor zogezegd een meer accurate analyse), wat ik wel gedaan heb (kan mij het schelen dat ze weten welke spellen ik heb). Maar goed, dat moet ieder maar voor zich beslissen.

Maar wat is dat spelersprofiel eigenlijk? Aan de hand van je antwoorden maken ze een grafiekje met jouw score op 4 grote domeinen met 4 bijhorende subdomeinen. De 4 grote domeinen zijn conflict, strategie, sociaal plezier en immersie (conflict, strategy, social fun, immersion), de 4 subdomeinen zijn respectievelijk sociale manipulatie, ontdekking, samenwerken en esthetiek (social manipulation, discovery, cooperation, aesthetics). Op de website staat in meer of mindere mate uitleg bij elk domein en een paar typische spellen (al zijn ze voor Europeanen niet allemaal heel typisch).

Ik geef het toe, ik heb jullie lang genoeg in spanning laten wachten. Zo ziet het er bij mij uit:

chart

Immersion & Aesthetics

Wat meteen opvalt is natuurlijk de immens lage score op esthetiek. Volgens Quantic Foundry geef ik bitter weinig om hoog-kwalitatieve spelonderdelen en val ik echt niet voor een verbluffend grafisch ontwerp. Het tactiele, de uitstraling en vormgeving, miniatuurtjes (of niet)… eigenlijk maal ik er niet om, want (zo zeggen ze) focus ik op het spelverloop en de mechanismen. En daar kan ik me ook wel in vinden. Niet voor niks lach ik soms met de categorie “mottig, maar goed” en heb ik me nog nooit gestoord aan het rudimentaire design van een 18xx. Maar ik kan het wel appreciëren hoor, mijn Lord of the Rings spellen zijn allemaal pareltjes, al is het daar toch weer het spelmechanisme en de sfeerschepping die het hem doet.

Die sfeerschepping brengt me immers bij het bijhorende domein, immersie. Immersie, voor velen een niet al te alledaags woord, betekent dat je ondergedompeld wordt in het spel, dat je meegezogen wordt in het verhaal, dat je je helemaal kan laten gaan in het thema. Voor roleplayers (RPG’ers) is dit cruciaal, voor LCG’ers ook. Zeker bij de typische pencil & paper RPG’s is het duidelijk dat esthetiek en immersie niet noodzakelijk hand in hand gaan. Je kan geen zier geven om uitzicht, maar wel volledig opgaan in het verhaal.

Social Fun & Cooperation

Het tweede dat opvalt, is dat ik zogezegd niet veel geef om sociaal plezier (of vermaak, zoals je het wil noemen). Neen, dat wil niet zeggen dat het me niet kan schelen dat iemand anders zich niet amuseert (dat zou niet echt goed zijn voor een spellenvereniging), wel dat een spel voor mij echt niets grappigs, hilarisch of leuk moet hebben. Partyspellen zien niet aan mij besteedt, want spelen is bittere ernst, zo zou je het kunnen zien. Dus als je nog eens raar naar een tafel kijkt waar je spelers in alle ernst gewoon kan horen denken (tijdens Food Chain Magnate bijvoorbeeld), dan hoef je echt niet te denken dat die zich niet amuseren, masochisten amuseren zich op hun eigen manier (nietwaar, David).

Dat samenwerken dan wel weer hoog scoort, was ook voor mij een verrassing. Ok, mijn verzameling Lord of the Rings is dan wel coöperatief en ik heb nog wel enkele andere coöperatieve spellen, maar Quantic Foundry kwam met een veel duidelijkere en betere verklaring: coöperatief wil ook zeggen dat je geniet van samenwerken met spelers tegen andere spelers, zoals allianties sluiten en samenwerken tijdens een spelletje. En laat dat nu net zijn wat menig 18xx, 4x en wargame voor mij nu net zo goed maakt.

Strategy & Discovery

Over strategie kan je boeken schrijven, dat ga ik dus niet doen. De website omschrijft het als een intellectuele uitdaging, met aardig wat denkwerk, moeilijke beslissingen en lange-termijnplanning, waar geluk en willekeur geminimaliseerd worden. Ook in elkaar klikkende spelmechanismen staan op het lijstje, samen met een langere spelduur om de strategie optimaal te kunnen ontwikkelen.

En net dat laatste verklaart waarom ik toch niet denderend hoog scoor op strategie. Voor mij mag het inderdaad allemaal wat steviger, maar het temperen van de willekeur van kaarten trekken en het inschatten van een dobbelsteenworp, charmeren me uitermate. Ook die langere spelduur hoeft voor mij niet per se. Een spel mag alle tijd nemen, meerdere uren, maar als puntje bij paaltje komt, doe ik toch steeds wat ik het liefste doe: racen!

Zo kort ik wou zijn (nee, het is niet helemaal gelukt), nog korter kan ik zijn over het ontdekken. De website omschrijft het als een brede interesse voor nieuwe spellen, nieuwe regels en nieuwe spelmechanismen. Cult of the new dus, maar dan in een wetenschappelijke terminologie. Wat ik wel flatterend vind is dat ze ook de tijd om alle strategieën en mechanismen te ontdekken eraan toevoegen, iets nieuws durven proberen met andere woorden, en niet elke keer dezelfde strategie volgen. En net dat is een beetje mijn collectie: een verzameling bekende en minder bekende pareltjes, waar ik telkens weer iets nieuws ga proberen.

Conflict & Social Manipulation

Hoeft het nog gezegd? Al geef ik toe dat ik er ook zelf van verschoot hoe hard ik een wargamer ben. Gezien de percentages percentielen zijn (ik scoor 92% op conflict, dat wil dus zeggen dat ik hoger scoor op conflict dan 92% van alle spelers, ofwel dat er maar 8% spelers nog fanatieker zijn dan ik). Conflict is dus duidelijk wat ik zoek in een spelletje. Dat mag direct en of indirect, dat mag met twee of met meerdere, maar laat mij alsjeblief niet in een hoekje zitten krabben. Multiplayer solitaire, nee bedankt! Dat is tenminste duidelijk.

En wat die manipulatie betreft, bieden is een andere rode draad doorheen mijn collectie. De ander inschatten, een beetje bluffen en een beetje provoceren. Dat is voor mij sociaal plezier!


Ik wil niemand dwingen, maar als je ook jouw profiel laat analyseren, bewaar je grafiekje dan als figuur (kan handig via de menu-knop op de figuur) en stuur ze door. Dan stellen we onze leden voor op onze website, niet met een foto, maar met hun profiel. Lekker hokjesdenken.