Catch your train

Ik ben een spoorwegkind, zoals ze dat dan zeggen. Mijn vader heeft zowat zijn hele carrière bij de spoorwegen gewerkt, bij de Centrale Werkplaats in Mechelen, beter gekend als het Arsenaal. Een futiel detail, meer is dat niet, maar het heeft me mee gevormd tot wie ik nu ben. Vakantie, dat betekende voor mijn broer en mij met de trein reizen. Naar Spanje en Italië namen we de nachttrein (die die nu terugkomt, inderdaad) en toen in de jaren ’90 het TGV-netwerk werd uitgebreid, trokken we naar de Provence per TGV. In 1994, toen de Eurostar Brussel met Londen verbond, lag ook de weg naar het Verenigd Koninkrijk helemaal open. De trein is altijd een beetje reizen. Ooit was dat de slogan van de NMBS, voor ons was het echter een realiteit, voor ons wàs de trein reizen. Ik ben nooit, maar dan ook nooit, met mijn ouders met de auto op vakantie geweest.

Mijn broer is gefascineerd door treinen en ook nu nog gaat hij bij voorkeur met de trein overal naartoe. Zelf heb ik die periode achter mij gelaten. Toch zitten de spoorwegen diep in mij geworteld. Af en toe neem ik eens met mijn dochter de trein, zomaar. Vorig jaar zijn we samen naar Train World gegaan en tijdens de kerstvakantie stond het weer hoog op mijn lijstje met mogelijke uitstapjes. In het vijfde leerjaar gaf ik een spreekbeurt over treinen, als kind heb ik het treinmuseum De Mijlpaal (toen nog achter het station in Mechelen) ettelijke keren bezocht. Ik kende ook de hele geschiedenis, van James Watt en de stoommachine (ca. 1775) tot Stephenson die in 1829 met zijn Rocket wereldberoemd werd. Op 5 mei 1835 reed de allereerste stoomtrein buiten het Verenigd Koninkrijk en wel in België tussen Mechelen en Brussel. Drie treinen om precies te zijn, la Flèche (de Pijl), l’Eléphant (de Olifant) en de Stephenson. En zo verzekerde België haar prominente plaats in het spoornetwerk.

Union Pacific, bron up.com

Dat je geen spoorwegkind moet zijn om gefascineerd te zijn door treinen (en treintjes), bewijzen de vele verenigingen voor modeltreinen en modelspoor. Dat treinen spreken tot de verbeelding van kinderen zie je ook in de speelgoedwinkel, met treinen van Playmobil, Duplo en Lego. Maar dat treinen een geliefkoosd thema zijn bij de grote massa, komt vooral tot uiting in de spellenwereld. Treinen en sporen, iedereen heeft wel een treinspel in huis.

De grootste klassieker van treinspellen is ongetwijfeld Ticket to Ride. Hoewel dit vooral een abstract spelletje is waar je bepaalde routes moet leggen door (sets van) kaarten te verzamelen en waar je dus perfect om het even welk thema op kan plakken, koos Alan R. Moon in 2004 toch voor treinen. Het werd een succes en miljoenen exemplaren, talloze varianten, map packs en fan expansions later, blijft het een klassieker en een topper. Ik speel hem zelf ook ongelooflijk graag, al heb ik een zeer selectieve voorkeur voor bepaalde versies: USA met 1910 uitbreiding, Nordic Countries, Legendary Asia en Pennsylvania zal ik met veel plezier meespelen (en eigenlijk nooit afslaan). De andere laat ik liever aan mij voorbij gaan. Maar dat is kwestie van smaak en wat dat betreft is er bij Days of Wonder zeker voor ieder wat wils.

Een treinspel dat nog ouder is dan Ticket to Ride is Union Pacific (1999). Dit is net iets minder een familiespel dan Ticket to Ride, maar het is wel een klassieker die zich lange tijd kranig heeft geweerd. Toch heeft-ie uiteindelijk de duimen moeten leggen, al weet ik niet goed waarom. Union Pacific focuste niet op het spoornetwerk (en routes) die je bouwde, wel op de aandelen van de verschillende spoorbedrijven die je erdoor kreeg. Toch was het ook niet echt een aandelenspelletje, meer een meerderhedenspelletje. En daarop is het, jammer maar helaas, in waarde geklopt. Ticket to Ride heeft het mechanisme van Union Pacific meesterlijk geïmplementeerd in Ticket to Ride Pennsylvania. De heavy gamers die zichzelf te goed voelen voor Ticket to Ride moeten deze toch maar eens proberen. Ze zullen vast klagen en zagen over willekeur en geluksafhankelijkheid, maar dat zijn flauwe excuses. Ticket to Ride heeft een beperkte geluksfactor, die maakt dat ook een beginner het spel kan winnen. Maar vergis je niet, een doorwinterde speler zal dit zoveel vaker winnen. Probeer het eens online (op Steam bijvoorbeeld) en je zal versteld staan van de winstpercentages van “de groten“.

Het ander treinspel dat in die tijd iets leuks deed met aandelen was Chicago Express (2007). Ik heb het een paar keer gespeeld en, helaas, het kon me niet bekoren. American Rails (2009), de remake (of is het make-over) door Quined Games, wist me dan wel over de streep te trekken (en niet alleen omdat het deel was van de Master Print-reeks). American Rails stroomlijnde wat Chicago Express had geprobeerd. American Rails loste alle verwachtingen in en was bij mij verfrissend en vernieuwend: je investeert in bedrijven, je koopt aandelen en je bouwt een spoornetwerk. Maar iedereen kan bouwen, elke aandeelhouder heeft iets te zeggen in de bedrijven en jij moet alleen maar de rijkste worden. American Rails heeft eenvoudige regels, speelt lekker vlot weg en is nog steeds een fenomenale aanrader. American Rails staat bij mij echter op de wip, want de laatste worp van Capstone Games, Irish Gauge, doet het weer net iets beter. Voor sommigen vast al iets te hard, maar zo is er weer voor elk wat wils.

Een ander familiespelletje, of beter introductiespelletje, is Trans America (2001) en de opvolger/variant Trans Europa. Dit spelletje kwam vroeger bij mij op tafel als er vrienden over de vloer kwamen die echt nooit speelden. Een ander voordeel was zeker dat het met zes speelbaar was en toch lekker vooruit ging (en niet lang duurde). De minimalistische uitbreiding Vexation (drie gekleurde staafjes per speler) die je makkelijk zelf koopt (bij pakweg Spielmaterial) brengen aardig meer diepgang in dit spel. Tegelijk moet dit zowat het allereerste spel zijn waarbij ik besefte dat de kaart een enorme impact had op het gevoel en de intensiteit. (Even op een zijspoor: dat is niet onbelangrijk, want vele spellen [zoals Ticket to Ride, Hamburgum, Concordia, Tramways en Age of Steam] dwingen je je strategie en tactiek totaal om te gooien door enkel en alleen de map). Onnodig dus te zeggen dat ik dolgelukkig ben dat Ravensburger dit pareltje terug op de markt heeft gebracht. Dat ze het net niet uitvoerig herspeeld hebben, getuigt het ontbreken van Vexation!

Waar Trans America de beginnende spelers wist te bekoren, richtte Railways of the World op het andere uiterste, de ervaren veelspelers. Railways of the World had alles om episch te worden: een gigantisch bord, degelijk materiaal, fijne regels en sublieme mechanismes en het was de mosterd gaan halen bij Age of Steam. Alle ingrediënten voor een legendarisch topper waren er. Ik vermoed dat er nog steeds spelers zijn die geloven dat Railways of the World een subliem spel is, maar niets is minder waar. Event decks, mini expansions en zelfs een uitbreiding/variant Railways of Europe konden het tij niet keren. Het (toen vooral) modieuze pickup & deliver gecombineerd met set collection en route building, wist Ticket to Ride met Age of Steam samen te brengen, maar de motor sputterde. Ook het kaartspel werd eentje om snel te vergeten. Nu ja, niet geschoten, altijd mis, ook voor Eagle Gryphon Games.

Eagle Gryphon Games erkende dus gauw zijn meerdere. Railways of the World zit nog steeds in hun gamma, maar het is Age of Steam (2002) dat in 2019 met een luxe-uitgave de spellenwereld (opnieuw) veroverde. Dat Martin Wallace eindelijk erkend wordt voor zijn werk (voor zij die even niet mee zijn: je hebt Steam en Age of Steam, je hebt Martin Wallace en John Bohrer) helpt natuurlijk ook. Eigenlijk is Steam het zweet van Martin Wallace en Age of Steam het verfijnde meesterwerk. Age of Steam is groot geworden, vooral door de kleine veranderingen, de kleine nuances door anderen. Een van die anderen is Alban Viard, die nieuwe maps ontwierp. Wie Viard niet kent, houdt vast niet van harde en venijnige spellen. Bij deze ben je gewaarschuwd.

Door het succes van Ticket to Ride en Age of Steam werd het treinthema door anderen snel opgepikt als passe-partout. Veel spellen, vaak eurogames, kregen een spoor- en treinthema opgeplakt, het ene al beter uitgewerkt dan het andere. Snowdonia (en het geïnspireerde Foothills), Russian (en German) Railroads, First Class, Railroad Revolution, de deckbuilder Trains, Whistlestop, Stephenson’s Rocket en vele andere. Ook andere spellen gebruiken een trein om sfeer te maken, bijvoorbeeld Colt Express en Orient Express.

Treinspellen overrompelen in sneltreinvaart de spellenwereld, laat dat duidelijk zijn. Treinen spreken tot de verbeelding, treinen laten ook nieuwe mechanismen toe. Er zijn er heel grappige, zoals String Railway (2009) en Paperclip Railways (2011) die iets leuks doen met respectievelijk koordjes en paperclips. En de huidige hype van roll & write zet Railroad Ink (2018) neer als ultieme treinspel. Als je fan bent van het genre, zeker eens proberen.

En dan heb je nog dé treinspellen (uiteraard kan een stukje over treinen niet zonder) waar sommige treinen zelfs nooit zullen rijden, waar het eigenlijk niet draait om treinen, maar wel om de bedrijven, de aandelen en elkaar te slim af zijn; waar treinen slechts een middel zijn om jezelf te verrijken en anderen te verarmen; waar wargame en traingame elkaar ontmoeten, enkel te bereiken via een konijnenpijp (zoals Alice in Wonderland) met slechts een one-way ticket, dé 18xx.

Ik pendel nog elke dag: elke dag de trein op en ik heb er nog nooit spijt van gehad. Een spoorwegkind zal ik altijd blijven, een fervent treinreiziger ook. En met Trans America, Ticket to Ride en 18xx in mijn kast ook nog een fanatiek treinspeler.

Moord & brand… en veel natuurgeweld

Sinds 1 januari zijn rookmelders in alle woningen verplicht en dat is een zeer goede zaak. Brand is immers een gemene vijand: de verzengende hitte van het vuur, de versmachtende kracht van de rook, zeker ’s nachts nemen ze je vliegensvlug te grazen. Twee keer ben ik in mijn leven geconfronteerd geweest met een brand, de laatste keer was mijn residentie in Parijs. Toen ik aankwam was het een flauw flikkerend licht achter een van de ramen op de vijfde verdieping, de bovenste verdieping ook en dan nog net onder het dak en helemaal op het einde van een van de vleugels van het gebouw. Toch mocht niemand nog binnen, iets wat ons op dat moment ridicuul en totaal overdreven leek. En toch…

De brandweer was er op minder dan vijf minuten, de kazerne lag immers op minder dan 500 meter. Niet veel later zagen we aan de schaduwen en schimmen in de bewuste kamer dat de brand snel geblust zou zijn. Zou, dat zeg ik er alvast bij. Want toen, toen iedereen eigenlijk dacht dat het allemaal voorbij was, vatte het dak vuur en in enkele seconden verspreidde het vuur zich door de nok van het dak over het hele gebouw. Het vlampunt van het dakgebinte was bereikt en de hele bovenste verdieping werd een inferno. Het vlampunt, ik zal het nooit meer vergeten. Iets wat voordien nog een abstract begrip leek uit mijn lessen thermodynamica werd toen een voorbeeld om nooit te vergeten…

Parijs 2011, brand op de bovenste verdieping. 10 minuten na de uitbraak ging het dak in vlammen op.

Sindsdien kijk ik anders naar vuur. Op reis zie ik af en toe bossen branden, in Kroatië, op Cyprus, in Griekenland… om de zoveel tijd kan (moet) ik nog eens een bosbrand aanschouwen… gelukkig steeds vanop een veilige afstand. En dat zijn maar kleine branden, toch in vergelijking met wat er zich de afgelopen maanden in Australië mocht afspelen.

Bosbranden en woningbranden, het is een thema geworden dat ook bij kinderen begint te leven en nog meer bij leerkrachten en begeleiders. Niet verwonderlijk dus dat ik onlangs een vraag kreeg om mee een didactische en pedagogische spelnamiddag uit te werken voor scholieren.

Onmiddellijk denk je dan aan Flash Point: Fire Rescue, een spel dat ook in mijn kast staat te pronken en een van de weinige coöperatieve spellen is dat ik graag speel. Ik heb het nooit zo gehad met Pandemie (hoewel dat nu, met het corona-virus ook wel voer zou zijn voor een educatieve spelnamiddag), maar Flash Point scoort hoog bij mijn persoonlijke favorieten. Het basisspel is haalbaar, de eerste uitbreidingen zijn al behoorlijk pittig en de laatste uitbreidingen (Dangerous Water en Extreme Danger) zijn wat ze beloven: extreem en gevaarlijk. Ik heb ze dus nog nooit gewonnen. Flash Point vind ik zelfs zo goed, dat ik het zonder al te veel aarzelen op Steam heb gekocht en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Daar komt Flash Point immers helemaal als solospel tot zijn recht. Geen gedoe met opzetten, maar onmiddellijk aan de slag. Twaalf verschillende huisjes krijg je en daar ben je echt wel een tijdje zoet mee.

Van een woningbrand naar het woeste natuurgeweld. Bosbranden in een spel, ik kon er niet zo direct eentje bedenken. Vulkaanuitbarstingen dan weer wel. Er is een leuk oudje, dat ondanks een heruitgave toch behoorlijk in het verdomhoekje is beland: (The Downfall of) Pompeii. Dat is een geniaal spel in twee grote fasen: voor de uitbarsting van de Vesuvius moet je burgers in Pompeii plaatsen, na de uitbarsting moet je die burgers dan laten vluchten en redden. Een gemeen spelletje, dat is het, want in de eerste fase keil je onverbiddelijk burgers van je tegenspelers in de vulkaan (dat kartonnen ding is dus niet zomaar een gimmick), in de tweede fase is het redden wie zich redden kan en dan laat je de andere burgers koelbloedig verzwelgen door de kolkende lava. Het klinkt ongelooflijk wreed (en in werkelijkheid zou het dat ook zijn natuurlijk), maar het is vooral ongelooflijk plezant.

Nog een ander vulkaanspelletje is Eruption. Dat dit spelletje nog geen heruitgave heeft gehad is triest, intriest. Dit is een geweldige afsluiter van de avond. Met zes spelers kan je aan de slag. Je hebt een dorpje op het strand van een vulkaaneiland en jammer, maar helaas, het is niet al peis en vree. De vulkaan barst uit en er zit maar één ding op, namelijk jouw dorpje beschermen door de kolkende en stomende lava af te leiden… naar je buren, uiteraard, want die moeten maar niet naast jou hun dorpje hebben. Eat this, take that… geen backstabbing, maar lekker in your face. Ja, ik geef het toe, ik vind het in het Engels net iets leuker klinken. In het Nederlands noem je dat gewoon een pestspelletje. Ander woord, maar wel krek hetzelfde.

Eruption en Pompeii zijn lachen, gieren en brullen. Het zijn spellen waar sfeer hangt aan tafel. Echte aanraders dus voor iedereen die tegen een stootje kan. Er is zelfs nog een ander vulkaanspelletje tot torenhoog scoort bij mij, Taluva, maar dat is minder gruwelijk. Ok, af en toe worden een paar hutjes verzwolgen door de lava, maar die kunnen je soms ook de overwinning opleveren. Zo lijkt een vulkaanuitbarsting soms een vredige bedoening, maar vergis je niet, ook Taluva is ongemeen hard, zoals een spel hoort te zijn dus… nu ja, ook dat is (maar) mijn mening.

Bron: Boardgamegeek.com

Maar toch nog even terug naar het begin: heb jij al je rookmelders opgehangen thuis? En weet jij overal de nooduitgangen zijn? Het zal bij mij wel een combinatie van ervaring en beroepsmisvorming zijn, maar weet dat een snelle en vlotte evacuatie letterlijk levens kan redden. Want Flash Point mag dan wel geweldig zijn, je wilt het niet meemaken in real life.

Paaseieren rapen

Ja, het is druk. Een vereniging laten groeien en bloeien vraagt immers een stevig engagement. Een minimum aan discipline en correcte tijdsinschatting is nodig. De demonstratie van Fuji Koro voor volgende week, de 18xx conventie van het pinksterweekend, ons spellenweekend in december en natuurlijk onze familiespeldag, ze vragen allemaal een beetje voorbereiding.

welcome-ext1-front

Voor onze familiespeldag begint het assortiment spellen al wat vorm te krijgen. Ik kan nu al een tip van de sluier oplichten. De roll & write hit Welcome to (toegeven, niet echt roll, maar wel write) gaan we opnieuw als demo hebben. Belangrijker is dat we de eerste thematische uitbreiding ook zullen hebben. We zullen zelfs enkele (nederlandstalige) exemplaren te koop hebben. Deze uitbreiding heeft twee thematische wijken: in de ene ga je op zoek naar paaseieren, in de andere probeer je zoveel mogelijk buurtbewoners te redden op doemsdag. Mooi meegenomen is dat je deze uitbreiding ook alleen kan spelen. Een paasuitbreiding met Pasen, wat moet je nog meer hebben?

Jumping Turtle Games heeft enkele leuke partyspellen in hun assortiment. Spyfall is daar een mooi voorbeeld van. Zoals voor elk partyspel zijn de meningen verdeeld. De ene spelgroep vindt het maar niks, de andere vult er hele avonden mee. Ja, het hangt echt van de groep af. Zelf heb ik ook al enkele avondjes Spyfall achter de rug, stuk voor stuk memorabele momenten. Het stond dus in de sterren geschreven dat Spyfall een opvolger ging krijgen met de redelijke voorspelbare naam Spyfall 2. Ongetwijfeld zijn jullie tijdens het spelen ervan een pak creatiever.

Spyfall2-Cover

Ook hier geeft Jumping Turtle Games een paasei mee. Spyfall 2 zullen we ook in beperkte mate te koop kunnen aanbieden met de beurspromo erbij. Alweer twee redenen om langs te komen op paasmaandag.

Jumping Turtle Games

LFG: LCG

Lang geleden, in de tijd dat we nog in de Moonzone speelden, organiseerden we onze eerste LCG-spelavond. LCG staat voor Living Card Game en is een familie spellen van Fantasy Flight Games die allemaal focussen op deck construction (ik gebruik even de term deck construction om een duidelijk verschil te maken met deck building, zoals in Dominion, Star Realms en vele andere). Deck construction houdt in dat je voor het spel een deck samenstelt, met bepaalde restricties (aantal kaarten in je deck, aantal keer dezelfde kaart in je deck, kostprijs van de kaarten (vaak in punten of symbolen) enzovoort). Living betekent dat er nog steeds regelmatig nieuwe uitbreidingen uitkomen. In die zin lijken ze wat op CCG en TCG (collectible en trading card games), waar je booster packs koopt. Bij de boosters van een TCG weet je echter niet welke kaarten je koopt, bij de expansions van een LCG weet je dat wel. Je weet dus perfect welke kaartenset je moet kopen om een bepaalde kaart te hebben om uiteindelijk je deck te perfectioneren. Dat bespaart je veel zoekwerk en frustratie, het is helaas niet minder een melkkoe. De kassa moet immers blijven rinkelen, ook voor Fantasy Flight Games. Al beslis je nog steeds zelf hoe ver je in alles meegaat.

Maar goed, ik dwaal af. Zelf ben ik een grote fan van Warhammer Invasion, maar deze LCG is ondertussen al dood. Er komen geen nieuwe uitbreidingen uit en ook de algemene productie is stopgezet. Voor de ene een nadeel, voor de andere een voordeel, maar Warhammer Invasion was competitief, net zoals Star Wars LCG en A Game of Thrones LCG. Bij gebrek aan medespelers (en natuurlijk omdat ik fan ben van Tolkiens Middle Earth) sprong ik jaren geleden ook op de kar van Lord of the Rings LCG. Deze coöperatieve LCG speelt daarenboven heel goed solo en is nog steeds alive and kicking.

Op die fameuze thema-avond rond LCG kwamen enkele fans hun favoriete spellen voorstellen. Wat er gespeeld werd, is meer dan een jaar later niet zo belangrijk. Dat er gespeeld werd, des te meer. We raakten immers aan de praat en we leerden andere spellen kennen. Bart gaf toen een introductie van Arkham Horror LCG. Thomas, Kristof en ik waren er meteen weg van. Die avond nog maakten we een afspraak voor een tweede partijtje bij Bart thuis. En met een derde spelavond werd de campagne Night of the Zealot (uit de core set) afgerond. We besloten toen om de eerste cyclus The Dunwich Legacy (Fantasy Flight Games noemt de quest packs in eenzelfde campagne een cycle) te starten, een engagement van acht scenario’s (als ik me niet vergis). En ergens in die campagne zitten we nu.

AHLCG

Tot nu toe speelden we bij Bart thuis, om praktische redenen. Nu zaterdag, 15 september, spelen we in De Spelfanaat. Ben je benieuwd, wil je wat extra informatie of wil je eens een introductiespelletje, spreek ons zeker aan. De tafel ligt dan wel vol met ongure types en afstotelijke monsters, wij bijten zeker niet.

Kristof en Thomas zijn net zoals ik grote fan van Lord of the Rings LCG. Ook daar hebben we eens samen de invasie van Saurons troepen in Osgiliath proberen stoppen (in de print-on-demand The Massing at Osgiliath, een quest pack met een superieure moeilijkheidsgraad die speciaal voor een conventie werd uitgebracht). Het werd (meermaals) een maat voor niets.

In onze spellenclub zijn dus ook fanatieke spelers en grote liefhebbers van Living Card Games, alleen staat het niet meteen op het gezicht te lezen. Arkham Horror kan solo, Lord of the Rings kan solo, maar met meerdere spelers is het toch altijd leuker en komt het spel beter tot zijn recht, zeker door het samenspel van karakters en eigenschappen in het spel. Ben je dus geïnteresseerd, laat het even weten. Je kan gerust een startersdeck lenen voor een eerste spelletje.

En zo kom ik bij de titel (voor zij die niet echt thuis zijn in online gaming):
Looking for Group: Living Card Games!

Bron figuur: Fantasy Flight Games

18.08.18: A Wonderful 18xx Convention

header_facebook

The first Belgian 18xx Convention is over. And yes, we know many of you could not make it to Mechelen on that lovely and sunny day in August. So before looking back to the convention, we really like to express our gratitude and appreciation to all of you who replied, encouraged, supported and -most important- spread the news. Special thanks go to The Train Rush and Rails on Boards. We hope to see you on our next convention.

We are a very young gaming club, officially founded in March 2018, but up and running since March 2017. Indeed, not even 2 years old! But we are lucky and very happy to have a lot of gamers with a wide variety of interests. And one of these gamers is David, lover of all long and heavy games and a huge fan of Heavy Cardboard. And there it all started… on Heavy Cardboard… with the play-through of 1846: The Race for the Midwest. This play-through, in combination with the convincing and inspiring enthusiasm of David, kick-started the 18xx community in our gaming club. 1846 became 1830, 1830 became 18cz, 18cz became 1856… David’s 18xx collection grew and is still growing. And not only his, also Luk’s 18xx collection started to grow, and that of many others.

The next problem to tackle was to find enough gamers to spend a day or even the weekend with, laying track, buying and selling shares. And then, suddenly, we do not even remember who mentioned it first, the idea came to us to organize a special “18xx day”, to gather all 18xx fans in our gaming club for a wonderful day of trains and stock manipulation.

Aim high, think big and shoot for the moon. After a long and heavy game session, while having a nice Belgian beer (or was it a Scotch whisky?), David and Luk started dreaming. To cut a long story short, they decided to call the event “The Belgian 18xx Convention”. Luk joked about making it the first of many, most likely the very first in Belgium, making it “The First Belgian 18xx Convention”, just to increase its status and to stimulate the fear of missed opportunity.

And so, a save-the-date was posted, the very first announcement of the First Belgian 18xx Convention on the symbolic date of 18.08.18. We had a hard time spreading the news: posts on Facebook, on some forums, but mainly on Boardgamegeek had to do the trick. So thank you, all of you, who have spread the news!

We dare say that the convention was a success. 17 gamers gathered in Mechelen on 18 August 2018 for the very first Belgian 18xx Convention. A warm welcome, a friendly atmosphere, home-made cake and coffee and some nice Belgian beers stood in strong contrast with the cutthroat games played. Two tables of 1846: The Race for the Midwest gave a lot of beginners a thrilling introduction to 18xx. One table of 1830: Railways and Robber Barons (classic) and one table of 1856: Railroading in Upper Canada accommodated our more experienced gamers.

Afterwards, the bravest (Horum omnium fortissimi sunt Belgae. [Julius Caesar, De Bello Gallico]) continued with some test plays of a prototype of 18Lilliput by Lonny Orgler (1854 & 18cz, among others), recently successfully funded on Kickstarter. This short (to 18xx standards, i.e. less than 2 hours) 18xx-inspired game seems like a lovely introduction to the genre, but (in my opinion) it is not! Do not let pretty graphics fool you, this is a difficult and unforgiving, though elegant game, based on 18xx concepts. A perfect start or finisher for any 18xx convention. And we love it.

To be honest, we did not start the convention with 18Lilliput. But we did play another 18xx, designed by Lonny Orgler. 18cz was our warming-up for the convention, so far my favourite 18xx game. We did not end the convention with 18Lilliput either, because on Sunday we decided to play Steam over Holland… maybe because it is Holland, maybe because it is short. It does not matter, it is 18xx.

We know that not everyone, not even all our club members, were aware of the “weekend formula” of our convention. We apologize, but for this first convention, we decided to promote only a one-day formula and we are extremely grateful to all 18xx fans who made it to Mechelen. So next time, in Winter, we will organize the Second Belgian 18xx Convention… as a weekend and we hope to see you all there.

for more info about future conventions please go to our dedicated site at http://www.18xxbelgium.com

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

At last, special thanks to GMT Games for their continuous support and to Lonny Orgler for providing a prototype of 18Lilliput.

 

Eerste Belgische 18xx Conventie – een terugblik

De Eerste Belgische 18xx Conventie zit er op. Toen David ergens in oktober vorig jaar op een spelavond kwam, dolenthousiast over een 18xx playthrough van Heavy Cardboard (die van 1846: Race for the Midwest om precies te zijn) werd menig wenkbrauw gefronst. Enkele dagen later waagden de dappersten (Julius Caesar zou oprecht zijn uitspraak herhalen en bevestigen) zich aan hun allereerste potje 1846. Een vuurdoop, zonder meer, maar wel eentje die overduidelijk naar meer smaakte. Veel leden sprongen op de trein en volgden het spoor naar langer, steviger en vooral harder. Na 1846 kwam 1830 en toen ging er echt een nieuwe wereld open, een van 18xx. Dankjewel, Francis Tresham.

Het groepje fanatieke 18xx-spelers binnen onze spellenclub groeide snel en ergens dit voorjaar kwam het idee om, binnen onze spellenclub, een 18xx-speeldag te organiseren. In een vlaag van grootheidswaanzin besloten we die “Belgian 18xx Convention” te noemen, in het Engels om een internationaal publiek aan te spreken. Prompt zetten we er ook een nummer bij, “the first”, want dat stimuleert zowel een mythische status als de fear of missed opportunity. Exclusiviteit, uniciteit, iets waar je bij moest zijn, iets wat je gezien moest hebben… we fantaseerden er op los. De datum werd geprikt 18 augustus 2018, of ook 18.08.18… de symboliek kon niet groter zijn.

header_facebook

Hoe groots we het ook droomden, het zijn de spelers die de conventie groot moesten maken. Promotie voeren was cruciaal, maar tegelijkertijd o zo moeilijk. Voorzichtig werden de ballonnetjes opgelaten: op Bordspelmania, op Boardgamegeek en via Bordspeler.nl (dankjewel, Erwin). Vooral op Boardgamegeek kwamen bemoedigende reacties. Ok, het was zomervakantie en ja, het was allemaal iets te kort op voorhand. Velen zouden vorige zaterdag niet halen, maar de goesting was er, het zaadje was geplant.

Vreugde en ongeloof toen we merkten dat we opgepikt werden door websites, fora en podcasts (zoals Rails on Boards en The Train Rush). We hadden een publiek, een internationaal publiek, een hartverwarmend publiek. Neen, ze zouden Mechelen niet in de zomer zien, maar kijken alvast uit naar een gezellige 18xx in kerstsfeer. Zo hoog we mikten, zo groots we droomden, ergens begon het te dagen dat het misschien toch allemaal binnen handbereik lag. Ontgoochelen noch falen, het was gewoon geen optie.

En dus tekenden vorige zaterdag, 18 augustus 2018, 17 deelnemers present voor de allereerste Belgische 18xx Conventie. Na een voorzichtige kennismaking en een motiverend welkomstwoordje, werden de tafels verdeeld en de regels toegelicht: twee tafels 1846: Race for the Midwest (GMT Games), een tafel 1830: Railways and Robber Barons (999 Games, classic mode) en een tafel 1856: Railroading in Upper Canada (Mayfair Games). Om 14:00 startte de marathonsessie. Huisgebakken cake en versgezette koffie verzachtten het zware denkwerk. Croqueskes (tosti’s voor onze Nederlandse vrienden) hielpen om de latere honger te stillen. Na ongeveer 5 uur spelen kenden we de winnaars (Wiebke en Karl) van de 1846-sessies. Na 7 uur mocht Pieter 1830 als rijkste magnaat afsluiten en omstreeks middernacht, na 10 uur spelen, rekende David finaal af met de concurrentie in 1856.

Voor velen was het een eerste kennismaking, voor enkele ervaren rotten een (soms niet zo) voorzichtig aftasten van een nieuwe 18xx, maar -naar wat ik hoorde- smaakte het vooral naar meer. De sfeer zat goed, intens, maar vriendschappelijk, net zoals een goede 18xx moet zijn: hard op het speelbord, gemoedelijk onder elkaar. Ik hoop vele gezichten terug te zien op de wintereditie, ik denk het wel.

Natuurlijk zou een conventie geen conventie zijn als het ging om maar een spelletje 18xx. Voor leden van onze spellenclub was het allemaal al iets groter: een stevige 18cz kwam nog op tafel en ook Steam over Holland werd gesmaakt. Daarnaast werd het prototype van 18Lilliput meerdere malen getest en goed bevonden. We kijken dan ook al uit naar de finale editie van Kickstarter die later dit jaar het levenslicht ziet.

We willen nog hartelijk alle aanwezigen bedanken voor de aangename sfeer en het spelplezier op onze conventie, alsook iedereen die feedback heeft gegeven op deze dag. Natuurlijk ook Rebecca en dochters voor de catering en Karl voor het meedenken bij de praktische uitwerking. Verder nog Benjamin, Erwin en Karl voor tekst en uitleg voor en/of tijdens de spellen en uiteraard iedereen die spellen en/of pokerfiches (uit persoonlijke collectie) ter beschikking heeft gesteld.

Tot slot ook nog iedereen die mee hielp het nieuws te verspreiden, in het bijzonder Bordspeler, The Train Rush en Rails on Boards en natuurlijk ook GMT Games voor hun sympathie en steun en Lonny Orgler voor het ter beschikking stellen van een prototype van 18Lilliput.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Tot op de Second Belgian 18xx Convention!

David & Luk

De Tijdloze 50

De stemmen zijn geteld. Laat één ding duidelijk zijn, dit is niet het zoveelste doorslagje van een top 50. Dit is onze top 50 van tijdloze spellen, van klassiekers. Spellen die al minstens 10 jaar op de teller hebben en die, ondanks hun leeftijd, kunnen blijven boeien, kunnen blijven opboksen tegen al het nieuwe en jonge geweld dat blijft uitkomen.

Deze lijst moet vooral een herinnering zijn, zowel voor ouwe rotten als voor nieuwe spelers. De cult of the new mag dan wel de bovenhand halen tegenwoordig (crowdfunding en spellenbeurzen spelen daar handig op in), af en toe is het leuk om eens terug te kijken, om te (her)ontdekken hoeveel steengoede spellen er meer dan een decennium geleden al op de markt waren. Net daarom stemmen we een top 50, net daarom organiseren we een spelavond vol klassiekers.

Een kleine kanttekening: om een tijdloze 50 te stemmen, zijn wij een kleine vereniging. De lijst is dus duidelijk getekend door onze spelers en toont zichtbaar de persoonlijke voorkeuren van onze spellenclub. Dat mag, dat is goed, want net op die manier is de lijst leuk en onvoorspelbaar en komen ook minder bekende spellen onder de aandacht. Geen Puerto Rico op kop dus, dat tipje van de sluier kan ik al oplichten. Maar wat staat er nu eigenlijk allemaal in onze Tijdloze 50?

50. Brass
49. Get Bit
48. Formula Dé
47. Pitchcar
46. Puerto Rico
45. El Grande
44. (Kolonisten van) Catan
43. Puerto Rico: Het kaartspel (San Juan)
42. Australia
41. Le Havre

Brass bengelt onderaan, maar haalt wel vlotjes de Tijdloze 50. Daar is de nieuwe deluxe-versie, aangekondigd op Kickstarter, wellicht een van de onderliggende redenen. Mochten we eenzelfde stemming houden net na de levering, dan vermoed ik dat Brass gelijk een stuk hoger zou eindigen.

We hebben meteen enkele grote klassiekers tussen 50 en 41: Puerto Rico in zowel bord- als kaartspel, El Grande, Catan en Le Havre. Deze kleppers scoren zowat overal goed en zijn allerminst een verrassing. Wat misschien wel verrast is dat ze toch wat onderaan bengelen.

Leuk is dat een partyspelletje als Get Bit de tijdloze 50 haalt. Misschien is het lugubere thema en de gimmick van de haai wel de oorzaak. Ook verrassend (voor mij dan toch) is het succes van twee racespellen: Formula Dé en Pitchcar. Dat opent helemaal perspectieven voor een clubcompetitie die we in het najaar willen opstarten.

40. Bang!
39. Betrayal at House on the Hill
38. Risk
37. Shadows over Camelot
36. Torres
35. Java
34. Ave Caesar
33. Twilight Imperium
32. Wizard
31. Colosseum

Het eerste jeugdsentiment duikt op: Risk! Het zal niet de laatste keer zijn dat nostalgie en sentiment spellen in de Tijdloze 50 krijgen. Ook hier blijven nieuwe edities spellen fris in het geheugen houden: Twilight Imperium, dat alweer aan zijn vierde editie toe is; Torres, recent door de Goblins heruitgebracht; Java, aangekondigd onder de nieuwe naam Cuzco en Colosseum, na een succesvolle Kickstarter-campagne (al vond ik persoonlijk de Days of Wonder-uitgave stukken mooier).

30. Gloom
29. 1846: Race for the Midwest
28. Mare Nostrum
27. Lost Cities
26. Pueblo
25. Dungeon Twister
24. San Marco
23. Hoogspanning
22. Vorsten van Florence
21. Notre Dame

In dit tiental vallen meteen Lost Cities en Dungeon Twister op. Veel spelers spelen immers ook vaak met twee. Geen wonder dus dat tweepersoonsspellen een klasse apart zijn. Leuk om te zien dat specifieke tweespelersspellen ook de Tijdloze 50 halen. Er zullen er zeker nog volgen.

Ook de hoge plaats van 1846: Race for the Midwest hoeft niet te verwonderen. In onze spellenclub is er een groep die geniet van lange en zware spellen. Maar dat is juist het charmante aan onze vereniging: alle spellen komen aan bod: licht, kort en luchtig, maar evenzeer lang, zwaar en hard. Voor elk wat wils, zodat iedereen zich thuis voelt.

20. YINSH
19. Stenen Tijdperk
18. Cartagena
17. Dominion
16. Vegas Showdown
15. Conquest of the Empire
14. Maharadja
13. Kaiser
12. For Sale
11. Survive: Escape from Atlantis

Spellen naar mijn hart in dit lijstje: eenvoudige regels, makkelijk en snel (ok, met uitzondering van Conquest of the Empire misschien) speelbaar, maar pittig en uitdagend. Let ook op de sterke plaats van Kaiser, een groot spel in een kleine doos, vaak miskend… al zit daar de grafische vormgeving misschien ook voor iets tussen. Het uitproberen waard, zeker als je ziet voor welke prijzen het al van eigenaar wisselt.

En dan onze top 10. Ik denk niet dat iemand deze had kunnen voorspellen. Verrassend, dat is het minste dat je kan zeggen.

10. Die Macher
9. Race for the Galaxy
8. Heroquest
7. Goa
6. Caylus
5. 1830: Railways & Robber Barons
4. Red Dragon Inn
3. Ticket to Ride
2. Agricola

Ja, ook hier zien we jeugdsentiment onder de vorm van Heroquest. Leuk dat we nog plezier kunnen beleven aan spellen uit onze jeugd. Verder ook weer veel toffe spellen: Ticket to Ride, als snel en vlot gateway-spel, Caylus en Agricola als ultieme worker placement-spellen, Goa met zijn onverbiddelijke biedsysteem, Race for the Galaxy als gevorderde San Juan (die we al eerder tegenkwamen) en twee harde (en lange) kleppers: Die Macher en 1830: Railways & Robber Barons. Dat deze 10 spellen broederlijk in een top 10 kunnen staan is leuk, dat die broederlijk naast elkaar op een spelavond gespeeld worden is nog leuker.

En dan het huidige nummer 1, de ultieme aanvoerder van onze allereerste Tijdloze 50. Deze zagen we regelmatig op spelavonden, al is-ie zeker niet voor iedereen weggelegd. Ik ben al benieuwd welk spel deze van de troon zal kunnen stoten.

1. Indonesia