Paaseieren rapen

Ja, het is druk. Een vereniging laten groeien en bloeien vraagt immers een stevig engagement. Een minimum aan discipline en correcte tijdsinschatting is nodig. De demonstratie van Fuji Koro voor volgende week, de 18xx conventie van het pinksterweekend, ons spellenweekend in december en natuurlijk onze familiespeldag, ze vragen allemaal een beetje voorbereiding.

welcome-ext1-front

Voor onze familiespeldag begint het assortiment spellen al wat vorm te krijgen. Ik kan nu al een tip van de sluier oplichten. De roll & write hit Welcome to (toegeven, niet echt roll, maar wel write) gaan we opnieuw als demo hebben. Belangrijker is dat we de eerste thematische uitbreiding ook zullen hebben. We zullen zelfs enkele (nederlandstalige) exemplaren te koop hebben. Deze uitbreiding heeft twee thematische wijken: in de ene ga je op zoek naar paaseieren, in de andere probeer je zoveel mogelijk buurtbewoners te redden op doemsdag. Mooi meegenomen is dat je deze uitbreiding ook alleen kan spelen. Een paasuitbreiding met Pasen, wat moet je nog meer hebben?

Jumping Turtle Games heeft enkele leuke partyspellen in hun assortiment. Spyfall is daar een mooi voorbeeld van. Zoals voor elk partyspel zijn de meningen verdeeld. De ene spelgroep vindt het maar niks, de andere vult er hele avonden mee. Ja, het hangt echt van de groep af. Zelf heb ik ook al enkele avondjes Spyfall achter de rug, stuk voor stuk memorabele momenten. Het stond dus in de sterren geschreven dat Spyfall een opvolger ging krijgen met de redelijke voorspelbare naam Spyfall 2. Ongetwijfeld zijn jullie tijdens het spelen ervan een pak creatiever.

Spyfall2-Cover

Ook hier geeft Jumping Turtle Games een paasei mee. Spyfall 2 zullen we ook in beperkte mate te koop kunnen aanbieden met de beurspromo erbij. Alweer twee redenen om langs te komen op paasmaandag.

Jumping Turtle Games

Fuji Koro by Game Brewer

Het zijn sympathieke gasten bij Game Brewer, dat wisten we al. Vorig jaar mochten we al een keertje kennismaken met Rafaël tijdens een spelavond Gugong, waarvan toen de Kickstarter-campagne liep. Ook Gentes kon toen uitgeprobeerd worden. Het werd een gezellige en geslaagde avond, niet alleen volgens de spelers, maar ook Rafaël was uiterst tevreden.

Dat Spellenclub Mechelen een goede indruk heeft gemaakt, werpt zijn vruchten af. Momenteel loopt er weer een Kickstarter-campagne van Game Brewer, Fuji Koro, en ook nu halen we een prototype naar onze club. Eigenlijk had dat prototype er al moeten zijn, maar een legertje virussen gooide aardig wat roet in het eten. Maar niet getreurd, uitstel is heus geen afstel. Rafaël en ik bekijken momenteel wanneer Spellenclub Mechelen een exemplaar kan lenen en voor hoe lang. In de loop van volgende week moet dat zeker lukken. Binnenkort zie je dus wel een Facebook-evenement verschijnen voor een eerste kennismaking met Fuji Koro, de laatste nieuwe van Game Brewer.

FujiKoro_Gamescene_Deluxe_VarCam3_01

 

En ja, dat moet snel gaan, want de Kickstarter-campagne van Fuji Koro Deluxe loopt tot en met vrijdag 19 april. Geïnteresseerden kunnen hem zeker komen uitproberen en indien overtuigd, alsnog op de Kickstarter-kar springen.

Maar waarom zijn we zo euforisch over Game Brewer? Waarom zijn we laaiend enthousiast over hun nieuwste spel? Zelf heb ik Gentes in luxe-uitvoering. Anderen in onze club hebben Gugong in luxe-uitvoering. En de luxe spat er gewoon af, het zijn stuk voor stuk esthetische kunstwerkjes, een streling voor het oog. Degelijk en kwalitatief materiaal, mooi grafisch vormgegeven. Het oog wil ook wat, dat geldt ook voor spelers en dat is bij deze spellen fantastisch goed gelukt. Fuji Koro lijkt, als we de foto’s van de eerste stalen en proefdrukken mogen geloven, dat nog te overtreffen. Je wordt al blij van er alleen nog maar naar te kijken.

FujiKoro_Gamescene_Deluxe_VarCam4_01

Maar ook het spelplezier lijkt goed te zitten. Fuji Koro lijkt totaal niet op Gentes, evenmin op Gugong. De Fuji-vulkaan staat op uitbarsten en de heilige tempels met alle waardevolle en zeldzame artefacten dreigen verzwolgen te worden door de lava. Er zit niets anders op dan de beste en dapperste samoerai op pad te sturen om te redden wat er te redden valt. Vulkanen zijn echter niet meteen de vriendelijkste en meest toegankelijke plaatsen. De samoerai zullen de kolkende lava, de verzengende hitte, verraderlijke rotsen en dodelijke kliffen moet trotseren en, hoe kan het ook anders, een hoop woedende draken. Het ziet er dus niet al te best uit. Maar wie gaat er nu een uitdaging uit de weg?

Thematisch zit Fuji Koro wel snor: de vulkaan verkennen, grondstoffen verzamelen, met die grondstoffen je eigen wapenuitrusting verbeteren en dan op zoek gaan naar artefacten en draken om zo -clichématig- de roemrijkste en succesvolste samoerai te worden. Het kan niet altijd last man standing zijn.

FujiKoro_Rules_Samurai_all

Met meer dan € 150.000 opgehaald, loopt de campagne alleszins behoorlijk goed. Misschien zit het Minecraft-gehalte van het spel daar voor wel iets tussen. Bovenop de trends die momenteel hot zijn op Kickstarter:

  • miniaturen van draken en samoerai
  • een prachtig groot spelbord, dat je ook als een neopreen playmat kan krijgen
  • coöperatieve en competitieve mode
  • ook solitair speelbaar
  • handige insert op maat
  • gelaagde spelersborden (momenteel nog niet vrij, maar komt vast wel)
  • en natuurlijk een algemene upgrade van het spelmateriaal in de luxeversie.

deluxeboard_F_20190127-RGB

Over de spelmechanismen kan ik nog niet veel zeggen. Daarvoor bekijk je best zelf maar de filmpjes, ik kan immers nu ook niet veel meer doen dan dat. Maar daar gaan we dus verandering in brengen, want volgende week komt Fuji Koro naar Spellenclub Mechelen. Wellicht zullen we werken met een intekenlijst, zodat iedereen de kans krijgt om het spel te testen. Eentje om in het oog te houden!

Fuji-Koro-3D-Box

Bron figuren: gamebrewer.com

Survival of the Fittest: Dominant Species

ds in de kijker

Spel in de kijker: Dominant Species – 2 februari 2019

Sinds Dolly, het allereerste gekloonde zoogdier (1996), de opkomst van genetisch-gemodificeerde organismen (van bacteriën over planten en insecten tot zelfs bepaalde zoogdieren) en recent genetisch-gemodificeerde baby’s (twee om juist te zijn, door de Chinese arts Jiankui He) wordt Darwins survival of the fittest steeds meer buitenspel gezet.

Toch is het die survival of the fittest waar menig bordspel op gebaseerd is. Ik geef toe, evolutie an sich wordt zelden gebruikt als spelthema. Origin (2013) schiet me meteen te binnen (een mooi uitgevoerd en aardig familiespel met pit) toont hoe de mensheid evolueerde en migreerde. Ursuppe (1997) was rond de eeuwwisseling razend populair, wellicht omdat het thema (als amoebe tracht je zo efficiënt mogelijk te migreren, te evolueren en te reproduceren) eens totaal anders was, een buitenbeentje dus. Het trage spelverloop en het gevaar op AP (je weet wel: analysis paralysis, waardoor de wachttijd richting oneindig schiet) hebben wellicht het spel de das omgedaan. Ook dat is survival of the fittest. Een andere leuke van die tijd is Evo (eerste editie: 2001; tweede editie: 2011), een van mijn toenmalige favorieten die ik aardig vaak heb gespeeld. In Evo tracht je jouw dino’s zo slim mogelijk te laten evolueren om hun dominantie op de planeet te verzekeren en hun overlevingskansen te maximaliseren. Tot de meteoriet inslaat natuurlijk, want dan gaat onherroepelijk het licht uit. Evo heeft mijn collectie in 2011 verlaten. Een van de schuldigen is Cyclades. Cyclades en Evo delen namelijk hetzelfde biedmechanisme, een biedmechanisme dat bij ons vooral bekend werd door de 999Games-versie van Amon-Ra (2003). In 2016 wist Evolution: Climate talloze spelers te charmeren. Het spel zelf doet haar naam alle eer aan, want Evolution: Climate is een herwerking van Evolution (2014), dat zelf al een herwerking was van Evolution: Origin of Species (2010). Het toont aan dat de ontwikkeling van een spel aardig wat testspelletjes, kritische spelers en schaafwerk vraagt. Evolution: Climate staat ook bij mij in de kast. Al bij het eerste spel was ik gecharmeerd, maar echt onverwacht was dat niet, ik hou wel van combo-kaartspellen, zeker van de stevigere soort (zoals Innovation, Omen en het onbekende Brawling Barons).

Om terug te komen op Evo, ik vond het geweldig: een venijnig biedmechanisme, aardig wat conflict op het spelbord en een leuk thema. Meer moest dat niet zijn. Althans, dat dacht ik toch. Cyclades combineerde net hetzelfde: bieden, conflict en een leuk -Oudgrieks- thema. Toch had ik een zwak voor het evolutie-thema en Evo kon en mocht perfect stof vangen in mijn kast, wie weet mocht het zelfs af en toe nog eens op tafel komen. Maar dan, nog geen jaar na Cyclades, kwam Dominant Species (2010). Alles wat Evo deed, deed Dominant Species echter beter. Het staat bij mij sindsdien op het hoogste schavot, broederlijk naast Cyclades.

ds

Algemene regels en principes

Dominant Species gaat over de komst van een ijstijd waardoor diersoorten moeten migreren en zich aanpassen om hun voortbestaan te garanderen. Tot 6 dierklassen kunnen het spel spelen, elk met hun eigen sterke eigenschap. Bovenaan de voedselketen staan de zoogdieren (één dier per ronde blijft gespaard van uitsterving), gevolgd door vogels (vliegen twee gebieden ver per verplaatsing), reptielen (zijn beschermd tegen één regressie per ronde), amfibieën (hebben één extra water-voedingspunt), spinachtigen (doden één extra dier per ronde) en insecten (brengen één extra dier per ronde voort). De voedselketen is enorm belangrijk, want die geldt als tiebreaker gedurende het hele spel. Zoogdieren hebben dus zeker een streepje voor. Ter compensatie begint men het spel in omgekeerde spelersvolgorde, dus insecten eerst. Dat klinkt misschien zwak, maar het is niet zo eenvoudig om het initiatief over te nemen. Die balans zit dus zeker goed.

Een ronde in Dominant Species bestaat uit twee grote fasen: het plaatsen van de actiepionnen (fase 1) en het uitvoeren van alle acties (fase 2). Inderdaad, Dominant Species omarmt het worker placement-mechanisme als geen ander. Geen workers, maar actiepionnen hier, maar what’s in a name? In spelersvolgorde (dus de eerste ronde insecten eerst, zoogdieren laatst) zet je een actiepion op een vrije plaats. Als iedereen al zijn actiepionnen heeft gezet, start fase 2. Het aantal pionnen is trouwens ook fijn gebalanceerd: 3 als je met 6 speelt, 7 als je met 2 speelt. Zoals steeds, eerst is eerst en op is op. Het aantal acties is beperkt, het aantal plaatsen is beperkt. Het plaatsen van je actiepionnen zal gepaard gaan met gezucht en gekreun, gemompel en vooral gevloek.

img_20190120_2015437945280392886285773.jpg

De tweede fase, het terughalen van je actiepionnen en het uitvoeren van de acties, is uiteraard de essentie van het spel. Je merkt duidelijk de onmiskenbare invloed van Caylus (2005). De eerste actie is initiative, waarmee je niet alleen één plaatsje stijgt in spelersvolgorde, het is ook een wacht-actie, m.a.w. je mag je actiepion alsnog naar een vrije plaats verplaatsen. Het belang van iets achter de hand te houden, is zelden belangrijk (later [laatst] spelen is immers vaak nadelig), maar bij momenten kan deze subtiliteit toch een enorme deining veroorzaken. De volgende acties hangen samen: adaptation spreekt voor zich, hier kan je evolueren en je aanpassen aan het aanwezige voedselaanbod. De daaropvolgende regression doet net het omgekeerde: hier verlies je net een modificatie (zal wel een allergie zijn). Hier tonen de reptielen hun sterkte. De samenhang van adaptation en regression gaat nog verder, want elke ronde schuiven de voedselfiches door (wat dieren niet lusten bij adaptation, zal dus afsterven bij regression).

Daarna komt een cluster van 3 acties. Bij abundance mag je een voedselfiche op het bord leggen, op de kruising van 3 zeshoekige tegels, waardoor de aangrenzende gebieden extra voedsel leveren. Bij wasteland zal er net voedsel verdwijnen van het bord en wel alle voedsel aan de rand van de gletsjer. De opkomende ijstijd eist z’n tol. En als dat niet genoeg is, kan de meest gemene speler bij depletion nog een voedselfiche naar believen van het bord weghalen. De uitsterving dreigt, maar laten we eerst de andere acties overlopen.

De volgende actie is glaciation, waar het hele spel om draait. Het is meteen de enige actie waar je actiepion in de wachtrij kan gaan staan voor latere rondes. De speler die glaciation heeft, kiest welke tegel hij definitief laat dichtvriezen. Dat levert bonuspunten op, maar laat alle dieren op dat gebied, op een na per klasse, doodvriezen. Na de vrieskou volgt speciation, waar alle dieren gaan kweken, tenminste als je daarvoor kiest natuurlijk. Bij het zetten van je actiepion, kies je al rond welke grondstof je zal kweken, bij het uitvoeren van de actie kies je een voedselfiche van dat type en zet op de aangrenzende gebieden een aantal dieren bij (het aantal is afhankelijk van de het terreintype). En soms loopt dat wel eens mis. Insecten kweken altijd… eentje… op een gebied naar keuze. Daarmee zijn die irritante zespoters meteen extra lastig.

Tijdens wanderlust, het woord zegt het zelf, trekt jouw kudde erop uit: je kiest een van de openliggende terreintegels en legt deze aan waar het jou goed uitkomt (of net niet). Dat levert, net zoals bij glaciation, wat bonuspunten op. Het net ontdekte gebied kan gelijk bevolkt worden door dieren vanop de aangrenzende gebieden, waarbij je de volgorde van de voedselketen (zoogdieren eerst dus), respecteert. Dit is al een eerste manier van bewegen. Een goede inschatting en combinatie van wanderlust met migration laat je grote afstanden afleggen. Migration is immers eenvoudig, afhankelijk van je actiepion mag je 7 (als je als eerste speelt) tot maar 2 (als je als laatste speelt) dieren één gebied verplaatsen. Vogels mogen 2 gebieden ver vliegen. Dat vliegend ongedierte zie je soms dus niet aankomen.

De hele migratiestromen op de kleine planeet zorgen voor onrust, en onrust leidt tot conflict. De competition is hard en dieren die inzetten op competition mogen één dier van een andere klasse op drie gebieden waar ze samen aanwezig zijn (het terreintype wordt bepaald door de gekozen actie), elimineren. Dat is een mond vol, maar de ene vreet de andere op, zo simpel is het. En met één is het buikje vol, dus moet je maar een ronde wachten. Uitmoorden vraagt tijd, maar het lukt wel, geloof me vrij. De spinachtigen beginnen trouwens met opvreten, eentje naar keuze, of ze nu voor competition kiezen of niet. Arachnafobie moet ergens een reden hebben.

received_19504303852526945463226289379479564.jpeg

Tot slot is het tijd om punten te scoren tijdens domination. De speler die zijn actiepion bij domination heeft staan, mag kiezen welke terreintegel gescoord wordt en hier zit ook een flink stuk van de charme van Dominant Species. Als een tegel gescoord wordt, tel je de meerderheden op de tegel. De speler met de grootste kudde scoort de meeste punten (met de voedselketen als tiebreaker). De punten zijn afhankelijk van de tegel, zeeën scoren het meest, gevolgd door wetlands. De bergen en woestijnen scoren dan weer erbarmelijk laag. Bij zeeën scoren zelfs de beste 4, bij woestijnen slechts 2. Och ja, Een gletsjertegel scoort ook, 1 puntje voor de heerser. De moeite niet om je moe te maken (alhoewel, voor later misschien). Nadat het gebied gescoord werd, mag de dominante speler echter één van de 5 openliggende actiekaarten kiezen. Dominante speler? Inderdaad, en dat is niet noodzakelijk de houder van de meerderheid. Dominantie wordt berekend op basis van voedselfiches op het gebied en de genen die je hebt. Dat maakt de amfibieën in het water meteen zo goed. Dit mechanisme van een dubbele meerderheid (numerieke meerderheid vs. dominantie) creëert heel leuke dilemma’s.

Met domination is de ronde afgelopen. Dieren zonder voedsel komen om (van de honger, uiteraard), één zoogdier kan overleven. De klasse met de meeste dieren op de gletsjer scoort de survival-bonus en dan na wat geschuif met voedselfiches zijn we klaar voor een volgende ronde. En dat doen we tot de ice age-kaart genomen wordt. Dan is het onherroepelijk gedaan. Bij het begin van de ijstijd krijg je bonuspunten naar jouw dominantie, daarna worden op elke tegel nog eens de meerderheden gescoord. Gletsjerbonus, dominantiebonus en meerderheden, ze schudden de puntenstand eens goed door mekaar. Spannend tot het einde dus.

ds bord

Bespreking

Materiaal

Het materiaal is GMT-kwaliteit: stevig bord, stevige tegels en degelijke kaarten. Sleeven is geldverspilling, want ik ken niemand die sinds de release van Dominant Species het spel tot op de draad versleten heeft. Zowat alles staat op het spelbord en de compacte en toch overzichtelijke player aids. Ook de regelboek leest aangenaam, ook zoals we van GMT Games gewend zijn, al is Dominant Species wel leesbaar zonder enige voorkennis (denk ik). Ik vermoed dus dat vooral de speelduur en de harde en felle spelersinteractie het spel weghouden van het grote publiek.

Spelverloop

Dominant Species kan je indelen bij de 4x-spellen: explore, expand, exploit en exterminate en moet daardoor vaak de vergelijking met Twilight Imperium en Space Empires 4x doorstaan. Te begrijpen, maar niet helemaal correct. Alles in Dominant Species gaat traag, nog net niet gletsjer-traag, behalve dan het spelverloop en de spanning, die stijgt pijlsnel. Nieuw gebied ontdekken en innemen gaat traag. De gletsjer vriest maar traag aan en een tegenstander uitroeien gaat ook al tergend langzaam. Maar de aanhouder wint en plots is het eten op, plots sta je geïsoleerd op een ijsschots, plots ben je omsingeld en is er geen ontkomen meer aan.

De wachttijden in Dominant Species zijn bijzonder kort en net daardoor voelt het spel zo vlot en snel aan. Ok, er wordt wel eens gedacht waar je je actiepion wil zetten, maar dat is het zowat. En zoals gezegd kan een migratie van 7 diertjes ook wat tijd in beslag nemen, zeker als je twee migraties na elkaar mag doen, maar dat is eerder uitzondering dan regel. Je bent snel terug aan de beurt om je actiepion te plaatsen, je bent snel aan de beurt om je actie uit te voeren. Altijd iets te doen, altijd iets te beleven.

De leuke dilemma’s van worker placement komen tot hun volste recht in Dominant Species. Je kunt zo weinig, je wilt zoveel en daarbovenop wil je alles snel, hier en nu, terwijl je voor alles net tijd nodig hebt. Geduld is een mooie deugd. Het trage opbouwen naar suprematie en dominantie maakt het een pareltje voor strategen: op lange termijn plannen en nooit het ultieme doel uit het oog verliezen.

Tegelijkertijd blijft het een meerderhedenspel, met twee soorten meerderheden (zoals gezegd), waar de ene punten oplevert en de andere actiekaarten (die je absoluut niet wilt missen, laat staan afgeven aan een ander). Meerderheden dwingen je om opportunistisch te spelen, op korte termijn je toch steeds aan te passen om hier en daar een puntje mee te snoepen, om mee te liften of om een fenomenale slag te slaan, hopelijk niet te vroeg en al zeker niet te laat. En dat is dus tactiek, iets waar ik me helemaal goed bij voel.

Een mengeling van strategie en tactiek (maar toch veel tactiek), een combinatie van meerderheden en worker placement, onder een koepel van 4x met beperkte, maar duidelijke individuele sterktes van de spelers. Passieve interactie bij het blokkeren van acties, actieve interactie bij het veroveren van terrein en het uitmoorden van de ander. Terwijl ik het schrijf, vraag ik me vooral af wat men niet goed zou vinden aan Dominant Species.

Ook dat weet ik hoor: de chaos en onvoorspelbaarheid als je met 5 of 6 speelt. De langere speelduur (een snedig spel kan makkelijk 4 uur duren, ook al voelt het zo niet) schrikt ook wel wat mensen af. En natuurlijk het totale gebrek aan willekeur en geluk. Je moet tegen een stootje kunnen, het is dan ook het recht van de sterkste. Vrienden maak je niet tijdens dit spel hoor, maar plezier des te meer. Het is even wennen, maar het is maar een kleine aanpassing. Ook dat is evolutie.

Dominant Species, GMT Games, 2-6 spelers, 2-4 uur

Bron foto’s: GMT Games & Boardgamegeek

Nagenieten

familiespeldag

Het gebeurt niet vaak, maar soms, heel soms, sta ook ik met mijn mond vol tanden. Toen we dolenthousiast, misschien ietwat overmoedig, zaterdag 1 september prikten als datum voor een familiespeldag in onze speelzaal achter De Spelfanaat zagen we het groots. Hoe dichter 1 september kwam, hoe kleiner ons hartje en hoe minder zelfzeker. Wat als? Wat als er niemand kwam, wat als de zaal leeg bleef?

Maar de zaal bleef niet leeg. Toen wij aankwamen, om 10:00, was er al een gezellige drukte in de winkel. En dan moesten we de zaal nog klaarzetten. Maar veel handen maken het werk licht en vanaf de eerste minuut zat de sfeer goed: bij onze vrijwilligers, bij Luc en Jonathan, bij onze sympathieke demonstranten Dominique en Vladimir, en misschien nog het meest bij onze eerste bezoekers.

Al in de voormiddag was er een aangename drukte. De toon werd meteen gezet door een reuzeneditie van Photosynthesis, een spel dat er prachtig uitziet (in het groot natuurlijk nog dat ietsje meer), maar dat toch een pittige kuitenbijter blijkt. Niet voor de allerkleinsten of allerjongsten dus, maar niet getreurd, want achteraan in de hoek stonden vier aapjes te glunderen bij Coconuts. Dit hilarische spelletje wist jong en oud te bekoren. Een hele dag vlogen de kokosnoten in het rond. Hilariteit alom, al heb ik nog steeds medelijden met en diep respect voor Dominique, die onvermoeibaar en met de glimlach de kokosnoten bleef oprapen en terughalen. Ook ik heb me (net voor 11:00) laten verleiden en werd onmiddellijk afgedroogd door Dominique. In een tweede spelletje kon ik mezelf toch bewijzen. Meer tijd had ik helaas niet, de plicht riep, want de bezoekers begonnen binnen te stromen.

Een middagdip hebben we niet gekend. Niet in bezoekers, niet in energie, want (en ik kan het weten, want ik heb ze gebakken) de croques verkochten als zoete broodjes. Een hapje en een drankje, een gezellige babbel en een spelletje, het was inderdaad de succesformule waar we op hoopten.

Maar de namiddag blies ons helemaal van onze sokken. De zaal zat vol, alle tafels waren bezet en er was geen stoel meer vrij (of op eentje na misschien). Het bleef gelukkig een gezellige drukte. Al waren enkele stoelen en tafels meer zeer welkom geweest. Maar daar werken we aan. De Spelfanaat zorgt immers voor extra tafels en stoelen!

Van achter de toog heb ik veel blije en stralende gezichten gezien, van kinderen, van tieners en van ouders. Ook veel leuks gehoord, zoals een hartelijke dankjewel, een bemoedigend woordje en een toffe babbel, het deed allemaal deugd.

Jullie massale opkomst vorige zaterdag toont gewoon aan dat Mechelen nood heeft aan een familiespeldag. Het is voor ons, voor Spellenclub Mechelen, dan ook een gigantische opsteker dat ons initiatief en inzet zo enthousiast en warm onthaald worden en dat we op een massale opkomst mogen rekenen. Jullie mogen erop rekenen dat het niet bij deze ene editie blijft, dit smaakt gewoon naar meer.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En net daarom willen we in de eerste plaats iedereen bedanken die is langsgekomen, die eens kwam kijken, even maar of ettelijke uren. Aan alle ouders die hun kinderen wisten te overtuigen, aan alle kinderen die hun ouders wisten te overtuigen, aan iedereen die ons een warm hart toedraagt, een welgemeende dankjewel.

Maar onze familiespeldag zou nooit een succes geworden zijn zonder de hulp van onze vrijwilligers voor het klaarzetten en opruimen van de zaal, voor de degelijke speluitleg, voor alle hulp voor en achter de toog en natuurlijk voor jullie enthousiasme en motivatie.

Dan natuurlijk nog Luc & Jonathan van De Spelfanaat die achter hun nieuwe winkel aan Pasbrug een heus spellencentrum hebben mogelijk gemaakt. De speelzaal is immers niet alleen onze thuis, maar telt nog vele andere verenigingen die ook allemaal prachtig werk leveren.

En natuurlijk nog een hartelijke dankjewel voor onze externe demonstratoren, Vladimir voor Geronimo Games en Dominique voor Jumping Turtle Games, voor Asmodee voor een koffer leuke demospellen en nogmaals, De Spelfanaat voor hun indrukwekkende spellenmuur.

Tot op onze volgende Familiespeldag, tot op een van onze clubactiviteiten (hou zeker onze kalender in het oog) of gewoon tot op onze spelavond (elke zaterdag vanaf 19:45).

Smaakmaker

familiespeldag

Het zijn drukke tijden, ook voor Spellenclub Mechelen. Dat merken we vooral aan de opkomst op de wekelijkse spelavonden. Nu de meesten al teruggekeerd zijn van een welverdiende en deugddoende vakantie, zijn er beduidend meer tafels bezet en bespeeld. Wat leuk is: hoe meer zielen, hoe meer vreugd! Maar natuurlijk ook meer spelers, meer spellen en dus meer keuze… voor elk wat wils, ook voor jou!

Maar je hoort het ook aan de gespreksonderwerpen. Het begin van het nieuwe schooljaar, het uitkijken naar een nieuwe baan en het hervatten van het wekelijkse ritme waar school, werk, huishouden en hobby’s weer minutieus gecombineerd en in elkaar gepuzzeld moeten worden.

En het begint het ook te kriebelen bij onze spelfanaten. Het najaar brengt immers ook de grote spellenbeurzen: Spiel in Essen (Duitsland), Spellenspektakel in Eindhoven (Nederland) en Spel in Antwerpen. Ook wij doen graag onze duit in het zakje, we geven zelfs het goede voorbeeld en doen dat als eerste met onze familiespeldag, nu zaterdag 1 september 2018.

Hoor je het nu in Keulen donderen, dan heb je vast genoten van een multi- en sociale-media-vrije vakantie. Speciaal voor jou en alle vergeetachtigen herhalen we het nog even.

  • Wanneer?Zaterdag 1 september 2018 van 11:00 tot 18:00 (of tot einde spelavond).
  • Wat? Familiespeldag, waar we focussen op (familie)spellen voor kinderen én volwassenen, met aansluitend onze spelavond (al vóór 19:45 dus).
  • Waar? – In onze speelzaal, de zaal achter De Spelfanaat.
  • Iets leuks? – Demonstraties door Geronimo Games en Jumping Turtle Games.
  • Nog leuker? – Uiteraard alle spellen uit onze spellenmuur, wij maken alvast een mooie selectie.
  • Het leukst? – Je kan alles spelen, maar ook gelijk meenemen naar huis want de winkel is de hele dag open.
  • Prijs? – Nada, niks, noppes. Helemaal gratis!
  • Enkel spellen?Tuurlijk niet, neem gerust de tijd om rond te kijken in de winkel, een babbeltje te slaan, een stukje taart of een croqueske te eten en te genieten.

Een voorproefje van onze selectie

Geronimo Games is een verdeler voor kleinere spellenuitgeverijen en heeft daardoor echte pareltjes in het assortiment die vaak onder de radar doorvliegen (bij het grote publiek en bij de grote uitgeverijen).

Voor de allerkleinsten (vanaf 4 (vier!) jaar) hebben we Mr Wolf, een leuk spannend geheugenspelletje, en Happy Bunny, een grappig coöperatief spelletje.

Vanaf 5 jaar (misschien lukt 4 toch al voor sommigen) brengt Geronimo Magic Maze mee, maar wel de speciale kinderversie. Ik zou het eens moeten nakijken, maar ik denk dat Magic Maze (gewone versie dan) zelfs in onze spellenmuur zit. Zo wordt het helemaal voor jong en oud! Ook Cookies (koekjes bakken door dobbelstenen te rollen, wie houdt daar nu niet van?) en Panic Mansion (een behendigheidsspelletje, niet voor bevende handen) zijn speelbaar voor stevige kleuters vanaf 5 jaar.

Vanaf 6 jaar en ouder, gaat een hele wereld open, te beginnen met Who dit it? (6+). Celestia (8+, een toppertje van Spiel 2015) en Kiwara (8+) zet Geronimo graag in de kijker. Photosynthesis (10+) in XXL-formaat moet je ook eens proberen, want die haal je zomaar niet in huis. En wat dacht je van Steamrollers (10+, een treinspelletje mocht in onze spellenclub toch niet ontbreken?)? Vladimir is er helemaal klaar voor.

geronimoJumping Turtle Games is een uitgever die zich focust op familiespellen. Hun paradepaardje is ongetwijfeld de baby-reeks met Baby Blues (wereldwijd verkocht), Baby Clues (beide worden gedemonstreerd op onze familiespeldag) en de jongste baby-telg, Baby Cruise. Echte aanraders, en heus niet alleen op de babyborrel!

Het begon echter met Blockers!, een abstract legspel dat misschien iets te gewoontjes oogt, maar schijn bedriegt. Dit is een gemeen hard spelletje dat smaakt naar meer. Veel van onze spelers lachen wel eens dat ze minstens 30 spellen in hun persoonlijke top 5 hebben, dit is er net zo eentje: Blockers! zal bij velen de echte top 5 wellicht nooit halen, maar het is een steengoed spel, het proberen waard.

Is abstract toch niet jouw ding? Niet getreurd, want met Coconuts en Fast Shot brengt Jumping Turtle Games twee zalige behendigheidsspelletjes mee. (Je kan nu bij mij inzetten op wie wanneer Pitch Car bovenhaalt!) Ik weet nu al dat de kokosnoten me om de oren gaan fluiten en dat menig speler gelijk ook de aap zal uithangen. Maar let op, aan Dominique heb je een beruchte tegenstander!

Jumping Turtle Games

En ook wij serveren met plezier onze toppers: Istanboel, de klassieker in wording bijvoorbeeld of Berenpark. Ook voor echte klassiekers is er natuurlijk plaats: Catan, Carcassonne en het hele universum van Ticket to Ride. En dan hebben we nog geen kaartspelletjes gehad. Een oude Boonanza, liever een klassieke Qwixx of toch maar het gloednieuwe Origami? Kortom, zo veel keuze en dat is goed, want smaken blijken soms toch te verschillen. En dat is maar goed ook!

 

 

18.08.18: A Wonderful 18xx Convention

header_facebook

The first Belgian 18xx Convention is over. And yes, we know many of you could not make it to Mechelen on that lovely and sunny day in August. So before looking back to the convention, we really like to express our gratitude and appreciation to all of you who replied, encouraged, supported and -most important- spread the news. Special thanks go to The Train Rush and Rails on Boards. We hope to see you on our next convention.

We are a very young gaming club, officially founded in March 2018, but up and running since March 2017. Indeed, not even 2 years old! But we are lucky and very happy to have a lot of gamers with a wide variety of interests. And one of these gamers is David, lover of all long and heavy games and a huge fan of Heavy Cardboard. And there it all started… on Heavy Cardboard… with the play-through of 1846: The Race for the Midwest. This play-through, in combination with the convincing and inspiring enthusiasm of David, kick-started the 18xx community in our gaming club. 1846 became 1830, 1830 became 18cz, 18cz became 1856… David’s 18xx collection grew and is still growing. And not only his, also Luk’s 18xx collection started to grow, and that of many others.

The next problem to tackle was to find enough gamers to spend a day or even the weekend with, laying track, buying and selling shares. And then, suddenly, we do not even remember who mentioned it first, the idea came to us to organize a special “18xx day”, to gather all 18xx fans in our gaming club for a wonderful day of trains and stock manipulation.

Aim high, think big and shoot for the moon. After a long and heavy game session, while having a nice Belgian beer (or was it a Scotch whisky?), David and Luk started dreaming. To cut a long story short, they decided to call the event “The Belgian 18xx Convention”. Luk joked about making it the first of many, most likely the very first in Belgium, making it “The First Belgian 18xx Convention”, just to increase its status and to stimulate the fear of missed opportunity.

And so, a save-the-date was posted, the very first announcement of the First Belgian 18xx Convention on the symbolic date of 18.08.18. We had a hard time spreading the news: posts on Facebook, on some forums, but mainly on Boardgamegeek had to do the trick. So thank you, all of you, who have spread the news!

We dare say that the convention was a success. 17 gamers gathered in Mechelen on 18 August 2018 for the very first Belgian 18xx Convention. A warm welcome, a friendly atmosphere, home-made cake and coffee and some nice Belgian beers stood in strong contrast with the cutthroat games played. Two tables of 1846: The Race for the Midwest gave a lot of beginners a thrilling introduction to 18xx. One table of 1830: Railways and Robber Barons (classic) and one table of 1856: Railroading in Upper Canada accommodated our more experienced gamers.

Afterwards, the bravest (Horum omnium fortissimi sunt Belgae. [Julius Caesar, De Bello Gallico]) continued with some test plays of a prototype of 18Lilliput by Lonny Orgler (1854 & 18cz, among others), recently successfully funded on Kickstarter. This short (to 18xx standards, i.e. less than 2 hours) 18xx-inspired game seems like a lovely introduction to the genre, but (in my opinion) it is not! Do not let pretty graphics fool you, this is a difficult and unforgiving, though elegant game, based on 18xx concepts. A perfect start or finisher for any 18xx convention. And we love it.

To be honest, we did not start the convention with 18Lilliput. But we did play another 18xx, designed by Lonny Orgler. 18cz was our warming-up for the convention, so far my favourite 18xx game. We did not end the convention with 18Lilliput either, because on Sunday we decided to play Steam over Holland… maybe because it is Holland, maybe because it is short. It does not matter, it is 18xx.

We know that not everyone, not even all our club members, were aware of the “weekend formula” of our convention. We apologize, but for this first convention, we decided to promote only a one-day formula and we are extremely grateful to all 18xx fans who made it to Mechelen. So next time, in Winter, we will organize the Second Belgian 18xx Convention… as a weekend and we hope to see you all there.

for more info about future conventions please go to our dedicated site at http://www.18xxbelgium.com

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

At last, special thanks to GMT Games for their continuous support and to Lonny Orgler for providing a prototype of 18Lilliput.

 

Even alle remmen los

flammerouge 2

Out of the ratrace

Laat het geen verrassing zijn, ik heb een zwak voor racespelletjes. Racen en koersen, het is immers zo oud als de straat. Sinds mensenheugenis dagen mensen elkaar uit om de snelste te zijn. Ik hoef maar naar mijn eigen dochtertje te kijken om daar telkens weer aan herinnerd te worden. “Om het eerst…” roept ze dan en spurt vooruit. Waarheen? De plaats die volgt kan je zo gek niet bedenken. Soms is het de hoek van de straat, dan weer boven op zolder… Lopen, fietsen, zwemmen, alles is goed om te koersen. En later vast ook autorijden.

Zelf ben ik geen haar beter hoor. Ik heb indertijd nog een Nintendo Wii gekocht, speciaal om Mario Kart te kunnen spelen en af en toe grijp ik nog nostalgisch naar een oude Need for Speed die ik voor een symbolische euro op Steam heb gekocht. Ook het succes van Gran Turismo en Grand Theft Auto bewijst keer op keer dat racen nog steeds razend populair is. Oh ja, de vele sportfans bewijzen dat ook.

Dus ook in de bordspelwereld, waar geen enkel thema te gek noch te vergezocht is, kan je racen. En bij mij is dat zeker een soft spot. Mensen die me kennen, weten dat maar al te goed. Als er in de regels iets staat als “the first to“, dan scoort het spel sowieso al beter. “Om het eerst” om de winnaar aan te duiden, enkel een eerste plaats, dus geen gezever over tweede, derde, laatste plaats. Ik ben onmiddellijk fan!

Through Thunder Alley

Een tijdje geleden stelden we Welcome to Centerville van GMT Games voor. Een toppertje in wording dat vorige dinsdag op de spelavond enorm gesmaakt werd. (En zaterdag brengen we het weer mee.) Een andere leuke die we binnen hebben is Thunder Alley, ook van GMT Games. En dit pareltje -voor wat het waard is- 540 algemene ranking op Boardgamegeek, een 10de plaats in de “racing” top 10, willen we zeker ook aan jullie voorstellen.

racingtop10

Thunder Alley is een stock car race. Inderdaad, geen gewone race, zoals Formula D, waar je de juiste versnelling en de juiste baan moet kiezen, maar een race met beduidend meer tactische beslissingen. Elke speler heeft een team van wagens, speel je maar met z’n tweetjes dan heb je er zes, speel je met vijf (mogelijk tot zeven), dan heb je er maar drie. In die zin is Thunder Alley al iets subtieler dan “de eerste over de finish“, want aangezien je een team aanstuurt, gaat het ook over de teamprestatie en wordt er een globale score voor je team bepaald. Wie daar het hoogste scoort, wint de race.

En die race is meer dan gewoon een aantal rondjes rijden op het circuit en ondoordacht crossen. Velen rijden hun auto simpelweg de vernieling in. Pit stops zijn niet alleen bittere ernst, maar ook een harde noodzaak om je wagen op de baan te houden. Daarnaast moet je zorgen dat je niet te ver achter raakt, want gedubbelde wagens gaan onherroepelijk uit de race. Een race vol tactische beslissingen dus, waar je wisselt tussen solo movements (om weg te rijden van het pak), draft en pursuit movements (om je team samen in het pak te houden of anderen te verhinderen weg te rijden) en lead movements (om het pak te herschikken… misschien toch).

thunderalley 2

Je auto’s sturen doe je met kaarten (geen gedoe met dobbelstenen zoals bij Formula D dus), wat leuke dilemma’s creëert, maar toch weer niet voor AP met een hatelijke wachttijd zorgt. In dit spel kan je toch niet alles voorzien, het blijft immers georkestreerde chaos. Thunder Alley speelt lekker vlot weg, zoals we van GMT Games gewoon zijn. Wij brengen het weldra naar de spelavond. Aan jullie om het uit te proberen.

Into the race

Vorige herfst werd ik op Spel in Antwerpen geïntroduceerd in Flamme Rouge. Ik ben geen wielerfan, al heb ik vroeger natuurlijk wel wat voorjaarsklassiekers en de Tour de France gekeken op televisie. Maar nee, ik ben geen wielerfan. Spellen als Leader 1 konden me nooit echt bekoren. Wat de coureurs van Leader 1 niet konden, konden de coureurs van Flamme Rouge wel. Ik sla geen spelletje af.

Hetzelfde gevoel had ik toen Snow Tails voor het eerst probeerde in 2009. De honden die trekken aan je slee en de zenuwen om toch als eerste de bocht in te gaan, om te slalommen tussen de dennenbomen, het zat meteen goed.

En zo komen we terug bij Thunder Alley. Ook dat gevoel zat meteen goed. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat iedereen Thunder Alley geweldig zal vinden, dat iedereen het fantastisch moet vinden… het is zelfs niet zeker dat iedereen het überhaupt goed zal vinden, maar zo gaat dat, smaken verschillen nu eenmaal.

 

Wat we als spellenclub wel willen en kunnen doen, is een stap verder gaan dan spellen spelen en spellen voorstellen. Net zoals her en der, op de spelavonden en thuis, Gloomhaven campagnes opgestart worden (omdat metagames toch een extra dimensie geven), willen we iets gelijkaardigs doen voor racespelletjes: onze eigen clubcompetitie.

In september lanceren we, afhankelijk van de geïntereseerden natuurlijk, onze eigen grote koerscompetitie. Om het onszelf makkelijk te maken, starten we met (een van) bovenstaande spellen (Flamme Rouge, Snow Tails, Thunder Alley), maar wij staan altijd open voor andere suggesties. Daarbij kunnen we ons inspireren op bestaande tracks, maar even goed kunnen we ons eigen parcours samenstellen. Ook het aantal ritten is variabel, van een drietal als afspreken moeilijk wordt, tot een volledig seizoen of een volledige Tour de France. Heb je interesse of heb je ideeën, spreek ons er zeker over aan.

Wij denken ondertussen nog even na over de concrete uitwerking, jullie kunnen alvast beginnen oefenen op de spelavonden. Laat het wel even weten, want niet alle spellen staan in de spellenmuur.

Bron foto’s: GMT Games & Boardgamegeek