U vraagt, wij draaien

Velen onder ons kennen het wel, of je nu enkel speler of ook verzamelaar bent. Als iemand jou om raad vraagt (iets in de aard van “ken jij nog een leuk spel?” of “ik zoek een familiespelletje als cadeau“), dan rolt er onmiddellijk een ellenlange lijst uit. “Stop, stop… genoeg!” is zelfs vaak het enige dat de spraakwaterval kan doen stoppen. En als je voor de kast (of voor de spellenmuur in de Spelfanaat) staat en iemand vraagt “wat spelen we?“, dan sta je daar vaak met je mond vol tanden. “Dit… of dit… en dat is ook leuk. Ooh, dat is ook al een eeuwigheid geleden. En die, die is niet heel gekend, maar echt goed. En die natuurlijk, een klassieker!” Maar kiezen, neen, dat wordt moeilijk.

Ook op spelavonden is het vaak moeilijk kiezen. Dat merken we bijvoorbeeld op Facebook. Het is niet omdat iemand een spel voorstelt of vraagt, dat het ook gespeeld wordt. Er is gewoon te veel leuks om te spelen. Bovendien komt er een gigantische hoeveelheid nieuwe spellen uit, elk jaar opnieuw. Cult of the new, die moet je dus allemaal snel uitproberen.

Daardoor blijven de gouwe ouwe vaak in de kast. Je wil ze wel spelen, heel graag zelfs, en je kan je nog al die leuke spelmomenten herinneren: de verschillende strategieën, de supercombo’s, de killermoves… Je wou ze per se in je verzameling, je zou ze nooit verkopen, voor geen geld ter wereld. En toch staan ze stof te vangen, weken, maanden, jaren.

Om dat tegen te gaan, organiseren spelverenigingen vaak thema-avonden. Wij zijn natuurlijk niet anders. De oudjes blijven immers leuk en nieuwe of jonge spelers kennen ze misschien nog niet. Op Facebook vroegen we een tijdje geleden naar jullie favoriete spellen, tofste mechanismen, lievelingsauteurs en tot de verbeelding sprekende thema’s. Met die resultaten gaan we nu aan de slag (jaja, geduld, tuurlijk doen we daar iets mee).

De vaste waarden

Mensen kicken op prijzen, ook in de spellenwereld, denk maar aan de vele prijzen (zoals Spiel des Jahres, As d’Or, Gouden Ludo en de Golden Geek Awards). Mensen kicken ook op lijstjes, ook in de spellenwereld. De enige muzieklijstjes die ik volg zijn de Tijdloze Honderd, de Album 500 en de Zwaarste lijst. In de spellenwereld doe ik er zelfs helemaal niet aan mee, daarvoor is mijn spellensmaak iets te afwijkend. Misschien verklaren al die verschillende smaken van al die verschillende spelers net het grote succes van en jullie sterke voorkeur voor klassiekers, de evergreens van de spellenwereld.

Op zaterdag 23 juni 2018 organiseren we een thema-avond waar we de grote klassiekers willen promoten. Niets is verplicht natuurlijk, maar het lijkt ons zeker leuk om ook eens de oudjes van de spellenwereld te promoten. Omdat we ergens een lijn moeten trekken, willen we spellen van minstens 10 jaar oud op tafel brengen. Daarmee beperken we niet eens zo heel veel, zoals je dra zal merken. 10 jaar oud wil zeggen, ten laatste in 2008 uitgebracht en dat zijn er echt wel heel wat. Maar zelfs al moesten we de grens op 18 jaar, “volwassen worden”, leggen, dan nog zou er keuze te over zijn.

Voor velen onder ons begon de hobby met (toen nog, Kolonisten van) Catan (1995) of Carcassonne (2000). 2000 geldt vaak als mijlpaal voor de nieuwe generatie spellen. Alles voor 2000 is voor vele spelers dan ook de prehistorie, toen we nog met zijn allen in het duister tastten, al is niets minder waar. In de jaren ’90 zijn er al pareltjes uitgebracht die de tand des tijds hebben doorstaan, denk maar aan El Grande (1995), Eufraat & Tigris (1997), Ra (1999), Tikal en Torres (beide 1999) en twee fantastische kaartspelletjes van 1997, For Sale en Bohnanza. Elk spel uit dit lijstje mag bij mij zeker en vast op tafel komen, ik schuif graag aan. Ook de klassieker van Fantasy Flight Games, Twilight Imperium (1997), werd meer dan 20 jaar geleden op de markt gebracht en werd vorig jaar, in de vierde editie verder geperfectioneerd. De klepper 1830, zowat de maatstaf voor latere 18xx-spellen, werd zelfs meer dan 30 jaar geleden gepresenteerd (1986), naar Treshams eerste ontwerp, 1829, ondertussen al meer dan 40 jaar oud (1974).

Maar zoals reeds gezegd, in 2000 begon de grote doorbraak. Naast Carcassonne bracht 2000 nog meer moois: Vorsten van Florence, Taj Mahal, Java, Machiavelli en het fantastische racespelletje Cartagena. In 2001 kwam een van mijn persoonlijke favorieten, San Marco, uit met het leuke “I split, you choose“-mechanisme, maar ook Hoogspanning zag het levenslicht. 2002 bracht een van de grootste toppers aller tijden, Puerto Rico, dat jarenlang op Boardgamegeek op nummer één stond. En daarmee was de spellenwereld voorgoed vertrokken, met familie- en expertspellen. Een heel selectief (en persoonlijk gekleurd) overzicht van klassiekers:

2004: Ticket to Ride (USA), Goa, Sint-Petersburg en Genius
2005: Caylus
2006: Imperial, De kathedraal, Thurn & Taxis
2007: Agricola (de lancering van Uwe Rosenberg), Brass, Race for the Galaxy, Galaxy Trucker, Kingsburg, Wikinger, Notre Dame en Im Jahre des Drachen (de lancering van Stefan Feld)
2008: Dominion (de start van het deckbuilden), Pandemie (de opkomst van de coöperatieve spellen), Stenen Tijdperk (worker placement voor het grote publiek).

Je kan dus best meer dan één spelavond vullen met deze klassiekers. Als die cult of the new niet zo knaagde, zou je misschien een veel kleinere spellenkast hebben… en minder keuzestress… en een hogere H-index.

Ach, wat maakt het uit. Maar op 23 juni halen wij de oudjes van onder het stof.

Samen sterk

Zoals ik net zei, zette Pandemie exact 10 jaar geleden de spellenwereld op zijn kop. Natuurlijk speelden we daarvoor ook al coöperatieve spellen. Als kind speelden we al Heroquest en later Dungeons & Dragons. Veel kinderspellen van Haba zijn trouwens ook coöperatief. Maar Pandemie bracht een kentering. Coöperatieve spellen traden uit hun nichemarkt en trokken een groot publiek. Pandemie zorgde dat ook families en occasionele spelers samen tegen het spel ten strijde trokken. Een gezellige babbel, overleg tijdens het spel en samen winnen of verliezen, het was in 2008 de magische cocktail voor succes.

Coöperatieve spellen heb je in alle maten en kleuren, in alle vormen en gewichten. Beenhard of met de vingers in de neus, onverbiddelijk of juist vergevend. Sommige werken met een spelleider, een soort dungeon master, andere hebben een uitgekiend spelmechanisme, waarbij je volledig tegen het spel speelt. Dat alles wordt gekruid met een speciale twist: een verrader, een tikkende klok, wisselende informatie…

Momenteel is Gloomhaven ongetwijfeld de onbetwiste nummer één van coöperatieve spellen (en volgens Boardgamegeek zelfs de onbetwiste nummer één tout court). Ameritrashers hebben vast meerdere partijtjes Arkham Horror, Eldritch Horror of Descent gespeeld. Zombiefans kunnen hun hartje ophalen met Dark, Darker, Darkest, Zombicide en Ghost Stories. Samen ten strijde trekken kan je in Shadows over Camelot of de recente hit This War of Mine. Families halen tegenwoordig hun hartje op met de Legenden van Andor, Pandemie (Legacy), Flash Point en Verboden Eiland. Zelf hou ik enorm van escape rooms (Unlock, Escape Room: The Game en EXIT), het geweldige (en frustrerende) FUSE en, zoals velen ondertussen ook al wel weten, misschien nog het meeste van Living Card Games.

Ook op reis kan je je samen optimaal vermaken. Er zijn immers fijne en verfijnde coöperatieve spellen in een kleine doos, zoals Hanabi, The Game (Extreme) en The Grizzled. Ook The Ravens of Thri Sahashri is een coöperatief kuitenbijtertje voor twee.

Kortom, elk spelersaantal (zeker ook solo), elk mechanisme (deckbuilding, worker placement, action selection etc.) en elk thema kent momenteel meerdere coöperatieve spellen. Voor elk wat wils dus en wij brengen ze graag (allemaal?) op tafel op zaterdag 7 juli 2018.

Een thema-avond per maand dus. Voor augustus is dat dan een 18xx-themadag op 18 augustus, al denk (en vrees) ik dat dat niet voor elk wat wils zal zijn.

Gloomhaven Ep. 4: Ruinous Crypt (#05)

Episode 4, Scenario 5: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Aangekomen in Gloomhaven wordt het viertal overdonderd: hun magen knorren, demonen, skeletten en cultists spoken door hun hoofd en in Gloomhaven zelf is het een drukte van jewelste: muziek, geroep, gelach… een groot feest. De stemming hier is helemaal het tegenovergestelde van de Crypt of the Damned. Een of andere edelman trekt plots aan de mouw van Spellweaver… of ze geen zin heeft om hem te vergezellen op de huwelijksfestiviteiten van een of andere edelman. Maar Spellweaver reageert niet en zit duidelijk met haar gedachten nog elders. Brute en Cragheart daarentegen zien een feestje wel zitten. Never underestimate the power of free food! Of het viertal wel even voor een huwelijksgeschenk kan zorgen, want met lege handen aankomen, dat doe je niet. Tinkerer en Spellweaver (bij het horen van “cadeautje” direct terug bij de les) fronsen hun wenkbrauwen… hun zuurverdiende geld meteen uitgeven? En hoe moet het dan met die Ring of Skulls?

Maar de rommelende magen protesteren. Geld moet rollen en de magen moeten gevuld. Ze mogen dan wel huurlingen zijn, ze zijn geen onmensen (ze zijn ook geen mensen, maar goed). Een groot, duur en schitterend cadeau, daar gaan ze voor. Dat zal een rijke stinkerd zeker weten te appreciëren. Maar geld wordt schromelijk overschat. De rijkaards zwemmen in het geld, het cadeau valt niet eens op in de torenhoge berg geschenken. Waarom zou het koppel ook naar vier huurlingen met bedenkelijke reputatie omkijken? Terwijl het nieuwe paar over het stadsplein walst, grijpt Cragheart naar een gebraden speenvarken, rukt het in een beweging van het spit en vreet het in slechts enkele seconden volledig op. Ze hebben misschien een slechte reputatie en nog minder geld, ze zullen zeker geen honger hebben vandaag.

In het feestgedruis kunnen de vier even hun miserie vergeten. Maar dra flitsen herinneringen aan cultists en demonen weer voor hun ogen. Kiezen tussen cholera en de pest, dat is het. Gaan ze morgen een kijkje nemen naar de schrik van de cultists? Of gaan ze de cultists voor eens en voor altijd hun slechte manieren afleren? De nacht brengt raad… het wordt dat laatste!

Cultist

Vastberaden trekt de bende naar de Ruinous Crypt. Uitgerust en volgegeten, ze worden zowaar goedgeluimd. Niet ver buiten Gloomhaven vult een betoverend gezang de lucht. De optimale stemming en het wondermooie gezang laten Tinkerers stoppen volledig doorslaan. Zij begint te raaskallen over een oude Quatryl-traditie waarbij Orchids en Quatryls op een open plek in het bos onder het maanlicht dansen… In haar waanzin stormt ze tussen de bomen, brult iets onverstaanbaars naar Cragheart en verdwijnt het bos in. Brute, altijd iets simpeler van geest, heeft weer maar een half woord nodig… om de boodschap mis te verstaan. Vrouwen, dansen, maanlicht (ook al brandt de zon dan genadeloos), het trage en beperkte brein van de Inox raakt oververhit. Zijn stoppen slaan door, zijn hormonen wellicht op hol. Cragheart staart met open mond naar de totaal gedesinteresseerde Spellweaver, die haar schouders optrekt, maar toch schoorvoetend mee het bos in loopt.

Maar dansende Orchids en Quatryls zijn nergens te bespeuren. Die open plek is er wel, maanlicht echter niet. (Op klaarlichte dag, wat had je nu gedacht?) In de schaduw van de bomen schuifelen cultists, spreuken prevelend. Het haalt vervelende herinneringen op aan de Crypt of the Damned. Enkele geesten zweven mistig boven hun hoofden. Het contrast kon weer niet groter: hun gezang is wondermooi, hun aanblik afgrijselijk. Cragheart verliest zijn geduld. De woede en frustratie wekken een overweldigende innerlijke kracht die iedereen tegen de vlakte slaat. De andere drie zien hun kans schoon om een definitief einde te maken aan het ritueel. Verbijsterd en toch wel lichtjes gehavend door de uitbarsting van Cragheart trekt het gezelschap verder. Tijd om die cultists voor eens en voor altijd te stoppen.

Aan de hand van de antieke runen die Tinkerer wist te ontcijferen, vinden de vier huurlingen vrij snel de Ruinous Crypt, zeer waarschijnlijk het laboratorium van deze verdoemde cultists. Een massieve eikenhouten deur is al grotendeels weggerot en hangt triest in de hengsels. Het viertal stapt meteen in de ijzige kilte van een ronde graftombe. Het ritueel waarin ze binnenvallen is nog vreemder en nog angstaanjagender. Cultists schuifelen rond in vreemde patronen, hun armen maken de meest bizarre bewegingen. Skeletten rijzen her en der op uit de grond. Gelijk wordt de crypte gevuld met een mengeling van gezang en gekrijs. En hoe het juist kan, weet niemand, maar het is er gelijk bitterkoud en gloeiend heet. Als haar eerste verbazing is overwonnen, ontwaart Tinkerer een klein massief stenen altaar in het midden van de ruimte. Net erboven gaapt een gigantisch zwart gat, een immens krachtveld golft als een sluier tussen de crypte en een andere werkelijkheid. Dat er niet veel goeds zal leven in de andere werkelijkheid is zeker, maar nu is er even geen tijd om daaraan te denken. Dit moet gestopt en als het lukt, moet dat gat ook gesloten. Maar eerst de cultists… altijd maar die cultists.

Brute wil naar voor stormen. Zijn benen voelen echter zwaar en lopen gaat moeizaam. Als hij wil uithalen naar een skelet vlakbij, werken zijn armen nog minder mee en als een dood gewicht hangen ze naast zijn lichaam. Spellweaver probeert een vuurbal te toveren, Tinkerer mompelt de ene spreuk na de andere… Geen enkele aanval werkt, niets werkt… Deze vijand is duidelijk van een ander kaliber. Grauwe gezichten staren de huurlingen aan, de cultists lachen hun rotte tanden bloot, de skeletten laten hun vingerkootjes kraken. De aanvallen blijven slechts schampschoten: de skeletten zijn duidelijk nog niet op volle kracht, de cultists zijn nog deels uitgeput van hun duivelse activiteiten. Tinkerer panikeert: “wat als ze iets later waren aangekomen?”

Gloomhaven Ep4 Sc5 1

De paniekaanval werkt heilzaam en Tinkerer schudt de verlamming van zich af. Ook Spellweaver breekt door de bezwering en schiet een vuurbal dwars door een rij cultists en skeletten. De ravage is verbluffend: een cultist brandt zelfs volledig op. Met een artificiële windstoot laait Tinkerer het vuur in het skelet naast haar op en de likkende vlammen reduceren de knoken tot een hoopje as. Brute ruikt bloed en molt het zootje zwaar gehavende cultists. Voor de arme Cragheart blijft er geen vijand meer over. De Savvas wil echter ook zijn deel en neemt een aanloop, springt over een val die iets te duidelijk onder vloertegels zat, en beukt een deur in. Zijn moed zinkt echter gauw in zijn schoenen. Een ijzige stormwind blaast hem bijna terug de deur uit. Drie sneeuwtornado’s razen door de kamer. De innerlijke kracht van Cragheart staat op het punt te bevriezen. Twee rammelende skeletten trekken een gigantische ijspegel van het plafond en keren zich tegen de Savvas.

Gloomhaven Ep4 Sc5 2.jpg

Brute en Spellweaver kiezen de andere deur. De situatie daar is niet veel beter. Drie demonische brandende toortsen baden de ruimte in een verzengende hitte. Ook hier grijnzen twee rammelende skeletten, die -in tegenstelling tot de eerdere knoken- overduidelijk vuurvast zijn. Met een roodgloeiend zwaard in de hand stappen ze op Brute af. Spellweaver weet in de hitte echter haar koelbloedigheid te behouden en boort haar diepe innerlijke winterkrachten aan. Als een gigantische lawine overspoelen haar krachten twee vuurdemonen, die onmiddellijk bevriezen. Over haar schouder kijkt ze door de deur, helemaal naar de andere kant van de crypte waar Cragheart het op zijn eentje tracht te rooien tegen de ijsdemonen. Nu het hier, letterlijk en figuurlijk, al wat minder warm is, kan ze misschien beter die wintergeesten wat gaan opwarmen.

Gloomhaven Ep4 Sc5 3

Nauwelijks heeft de Orchid haar rug gekeerd of de skeletten laten hun wapens kletteren op het harnas van Brute. Aan de andere kant, het lijkt wel telepathisch, deelt ook Cragheart in de klappen van de living bones. Het ziet er niet goed uit, het ziet er helemaal niet goed uit. En waar zit die Quatryl eigenlijk?

Maar Inox en Savvas blijken veel taaier dan Orchids. Brute krijgt er zowaar zin in: hij roept naar Spellweaver dat hij het wel in zijn eentje rooit, terwijl hij breed lachend met zijn rechtervuist enkele knoken uit een skelet boort en tegelijkertijd met de linker de schedel kraakt. Gesterkt door Spellweaver kan Cragheart eindelijk ook zijn innerlijke demonen loslaten. Een titanisch krachtspel wordt het, waarbij de gebundelde krachten van Savvas en Orchid uitendelijk de ijsdemonen laten wegsmelten. Zonder ijspegels en ijssperen zijn de skeletten al wat terughoudender en ook zij keren al snel terug naar het rijk de doden. Spellweaver snelt terug naar Brute, terwijl Cragheart een schatkist openbreekt en het goud in zijn zakken propt.

Ook Spellweaver ruikt geld. In de andere grafkamer had ze ook al een schatkist gezien. Nu Brute toch zijn handen vol heeft met de laatste vuurgeest en skelet, snelt zij naar de kist. Maar daar is de kleine Quatryl weer. Tinkerer voelt ook de goudkoorts. Brute wint het gevecht, waarmee de rust en stilte terugkeren in de crypte. Spellweaver wint de goudrace. Telkens het op geld aankomt, is het toch weer ieder voor zich. Tinkerer kijkt een beetje beteuterd. Geen geld… en weer overmoedig… en weer een gebrekkige communicatie. Nu ja, ze leven nog en het gapend zwart gat lonkt: een poort naar een andere wereld, de poort naar de Plane of Elemental Power.

Even rusten, even op krachten komen en dan in één ruk verder.

18XX-spelers aller landen, verenig u!

flyer 18xx

Een woordje uitleg

18XX is een reeks (BGG, BGG wiki, wikipedia) van -zware- economische bordspellen die het opstarten van spoorwegmaatschappijen en het uitbouwen van het  spoorwegnetwerk in de 19de eeuw simuleert. Francis Tresham bracht het allereerste spel, 1829, al uit in 1974, maar het is 1830: Railways & Robber Barons, uitgebracht in 1986, dat voor de grote doorbraak heeft gezorgd en de start van de 18XX-reeks betekende, met de vele varianten zoals we ze nu kennen.

Het doel in elk spel is hetzelfde: de rijkste speler worden. Om dat te bereiken, verhandelen de spelers aandelen (tijdens de stock rounds) en runnen daarna hun bedrijven (als ze de meerderheid van de aandelen hebben) door het spoorwegnetwerk uit te bouwen, treinen te kopen en te laten rijden (tijdens de operation rounds). Elke 18XX-variant heeft zijn eigenheid, zijn finesses en dus ook zijn eigen regeltjes. Geen twee spellen zijn gelijk, geen twee potjes verlopen hetzelfde.

18XX staat bekend om zijn lange speelduur en hoge complexiteit. De lange speelduur is nodig om het spel volledig tot zijn recht te laten komen. De complexiteit is vooral het gevolg van de hoge spelersinteractie: je moet elkaar goed inschatten en aanvoelen. Weten wanneer je moet kopen en verkopen, is dan ook essentieel in elke 18XX.

Op deze 18XX-speeldag willen wij in de eerste plaats 18XX-fans samenbrengen. Het is immers niet altijd makkelijk om liefhebbers te vinden voor een potje. Daarnaast willen we ook verschillende 18XX-spellen voorstellen en laten spelen. Heb je zelf ook een 18XX-spel liggen dat je graag zou spelen, laat het ons weten en breng het zeker mee. “Beginners” raden we ten zeerste 1846: The Race for the Midwest aan, in het bijzonder omwille van de kortere speelduur (maar reken toch makkelijk 4 à 5 uur).

 

Nog even praktisch

Wanneer

Zaterdag 18 augustus 2018
13:00 Speluitleg (niet verplicht als je het spel al kent)
14:00 Start 18XX (de spellen worden uitgespeeld, tenzij alle spelers het eens zijn om vroegtijdig te stoppen)

Waar

De Spelfanaat
Putsesteeweg 17
2800 Mechelen

Inschrijving

Verplicht via email, gebruik gerust het contactformulier op onze website. Vermeld zeker je voorkeur van 18XX (1830, 1844, 1846, 1854; 1856, 18CZ, Steam over Holland) of laat weten welke 18XX jij wil meebrengen.

Kostprijs

Gratis voor leden
€ 5 voor niet-leden

Gloomhaven Ep. 3: Crypt of the Damned (#04)

Episode 3, Scenario 4: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Jekserah is amper weg of Brute kijkt dreigend naar de andere drie huurlingen. De Inox vechtersbaas is terecht niet tuk op zijn eigen ras wat uitdunnen. Tinkerer haalt ongeïnteresseerd haar schouders op, Spellweaver is allang weer in gedachten verzonken. Zolang ze maar tijdig uit haar meditatieve roes ontwaakt, is alles dik in orde. Cragheart echter voelt de elementaire krachten in zijn borstkas groeien. Wat kan hem het schelen wie zijn tegenstanders zijn, hij haalt ze met hetzelfde gemak neer.

Een zonnestraal weerkaatst op een tinnen drinkbeker en raakt zo Tinkerers oog. Verblind door de gloed herinnert de Quatryl zich de vreemde gloed in de ogen van de roversbaas. Beelden van de knokpartij in The Barrow Lair schieten door haar hoofd. Lijken killen, je kan het maar moeilijk van je af schudden. In een soepele beweging tovert Tinkerer een landkaart, die het viertal nog al eens gezien heeft, tevoorschijn. De oude perkamentrollen zijn dan wel braafjes overhandigd aan Jekserah, de pientere Tinkerer had wel nog de tijd gevonden om enkele belangrijke zaken over te schrijven.

The Still RiverThe Crypt of the Damned… De stilte is te snijden. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Of beter, geen enkel, want zonder nog een woord te zeggen staat het viertal op en loopt The Sleeping Lion uit.

Gloomhaven Ep3 Sc4 X3

Op het pleintje voor The Sleeping Lion staat een Vermling-bandje wat folk-muziek te spelen. Muziek verzacht de zeden, ook in Gloomhaven. In een ooghoek merkt Brute een stel ongure types die klaarblijkelijk iets te verbergen hebben onder hun mantel. Het uitstekende ruikvermogen van Spellweaver leert haar dat het om bloed gaat… mens of Inox, daar is ze nog niet uit. Cragheart kan zich niet langer bedwingen en slaat het zootje ongeregeld buiten bewustzijn. De stadswacht moet het verder maar afhandelen.

Een paar uurtjes wandelen, zo had Tinkerer beloofd, om aan de bocht van The Still River te geraken. Het was wellicht ook zo geweest als Brute weer niet zijn eigen lompe zelf was geweest. Gestruikeld, in een put gevallen, doorgerold tot in een oud grottencomplex. Er zat voor de andere drie niets anders op dan ook in de put te springen. Vele omzwervingen later komt het viertal weer boven de grond. Veel heeft het niet opgeleverd: een beetje vermoeidheid, een beetje honger… Geen optimaal begin voor een knokpartij.

Bij The Still River ontdekken de huurlingen een oude crypte, hoewel overwoekerd door mos en klimop, die doet vermoeden dat die knokpartij er heel snel aankomt. De zon mag dan wel nog hoog aan de hemel staan, toch is het donker hier. En oud! Zelfs de lucht voelt oud en zwaar, moeilijk om in te ademen ook. De gloed die Tinkerer zag, wordt nu voelbaar. Cragheart snuift een laatste maal diep en daalt dan de verweerde stenen trap af. Botten kraken, schedels worden weggetrapt. De trap ligt bezaaid met skeletten. Geen idee hoeveel hier al het leven lieten!

gloomhaven-ep3-sc4-2-e1525948369462.jpg

Dit was een grove vergissing hier te komen,” sist een hese stem in Craghearts oor. De Savvas laat zijn vingers kraken, kraakt gelijk even zijn nek en hist: “in tegendeel, ik ben net waar ik zijn moet!” Nog voor de bandiet zijn wapen kan trekken, zakt hij zielloos op de grond. De living bones die door de kamer dolen, bezwijken onder de overweldigende kracht van de twee bloeddorstige tanks. Wanneer Spellweaver amper enkele seconden later ook de crypte binnenwandelt, staat er nog slechts een archer overeind, die zijn ogen niet kan geloven. Brute heeft de smaak te pakken en trapt de deur in naar de volgende gang. Cragheart en Tinkerer volgen hem op de voet. Spellweaver lacht nog even minzaam naar de arme archer, ramt haar dolk door zijn keel en haast zich naar de anderen.

Laat het duidelijk zijn, hier zijn dingen aan de gang die het daglicht niet mogen zien. Vier cultists schuifelen door de gang, drie archers dekken als echte sluipschutters de gang volledig af. Het viertal heeft gewoon geen keuze. Overleggen, afwachten, op adem komen of de situatie inschatten, het kost allemaal tijd en die is er gewoon niet. Een van de cultists strekt al zijn arm om een levenloos en uitgemergeld skelet terug tot leven te roepen. De vlucht vooruit dan maar en als een gigantische stormram banen Cragheart en Brute zich een weg doorheen de gang. De kleine Quatryl huppelt achter hen aan om de pijn te verzachten, om wonden te helen. De kleine decoy die ze heeft gesummond was niet eens nodig. De ravage is groot en na de orkaan van geweld ligt de gang algauw bezaaid met lijken.

Gloomhaven Ep3 Sc4 4.jpg

Wanneer Brute met zijn schouders reeds de volgende deur inbeukt, dartelt Spellweaver door de gang. De Orchid vindt het duidelijk allemaal maar flauwtjes. Uit verveling roept ze haar mystic ally op. Terwijl de mystic ally en de decoy dikke vriendjes worden en doorheen de gang walsen, gaat Spellweaver op verkenning. Niet ver van de deur waar ze binnenkwamen, ontwaart ze een massieve stenen deur, weerom nauwelijks zichtbaar in de ruwe muur. Haar lange fijne vingers raken amper de ijskoude stenen deur, wanneer die zonder enig geluid openzwaait. Twee reusachtige earth elementals vullen de kamer. Spellweaver deinst achteruit. Dit is te veel voor haar, zelfs met de decoy en haar ally nog in de buurt, zijn deze twee demonen meer dan een maatje te groot. Tijd om de anderen terug op te zoeken dus!

Gloomhaven Ep3 Sc4 6.jpg

Op dat moment horen de andere drie echter hun oren tuiten. De lucht in de laatste kamer trilt aan een duizelingwekkende frequentie, het zicht is belemmerd. Twee titanische wind elementals lanceren schokgolven en tornado’s. Twee cultists staan onverstoord en onverstaanbaar te prevelen, als waren ze mentaal in een ander universum. Cragheart en Brute gaan tot het uiterste om de winddemonen neer te halen. Maar beuken tegen de wind vraagt extra krachten, die ze vandaag nooit echt hebben gehad. Op het moment dat Tinkerer haar mes trekt om een cultist uit te schakelen hoort ze –boven het fluiten van de wind– Spellweaver roepen. Tinkerer kan er niet veel van maken, maar probeert nog iets terug te roepen. De wind blaast echter letterlijk haar woorden weg. Spellweaver staat er gelukkig niet helemaal alleen voor en vindt kracht bij haar ally en Tinkerers decoy.

Gloomhaven Ep3 Sc4 5.jpg

Cragheart, Brute en Tinkerer slagen er uiteindelijk toch in om de winddemonen neer te halen. Niet veel later zakken ook de cultists in elkaar. Nu de wind is gaan liggen, hoort het drietal terug het gestommel in de gang. Geheel buiten adem vuurt Spellweaver haar mystic ally aan die rond de gronddemonen dartelt. Als een zoemende mug slaagt de ally er in om de logge demonen al serieus te verzwakken. Met nog amper één schuifelende living bones in de kamer, aarzelen Cragheart en Tinkerer geen moment en snellen de uitgeputte Orchid ter hulp.

Gloomhaven Ep3 Sc4 7.jpg

Brutes opdracht kan niet simpeler zijn: een skelet terug naar het rijk der doden sturen. De concentratie van Brute is echter beperkt, de orkaan had duidelijk lelijk huis gehouden in zijn bovenkamer. De kist achter in de hoek blijkt aanlokkelijker dan de grauwe gebarsten schedel. Met een stalen vuist kraakt de inhalige Inox de kist, grist er één enkele perkamentrol uit en vlucht de kamer uit. Waarom dat skelet nog steeds ronddoolt, begrijpt niemand.

De vier huurlingen, terug verenigd in de gang, vinden bij elkaar nieuwe moed en vooral nieuwe kracht. Met een fenomenale uithaal vliegt het skelet tegen de muur en spat uiteen. De laatste earth demon, afgemat door Spellweaver en haar ally, kan niet meer op tegen de aardse krachten van Cragheart. Het monster moet zijn meerdere erkennen in de Savvas en verdwijnt in het niets.

De stilte keert weer, de wind is gaan liggen en het stof dwarrelt neer. Dit was geen knokpartij, dit was een zootje. Het viertal is er niet alleen met de schrik vanaf gekomen, als ze nog lang samen verder willen, zullen ze toch beter moeten samenwerken. Ach, zorgen voor later. Brute toont de perkamentrol, maar kan er –misschien nog last van tocht in de bovenkamer– niets van maken. Tinkerer weet dan weer wel meteen raad. De perkamentrol beschrijft hoe de Ring of Skulls gesmeed moet worden. Dat kleinood laten maken wordt een dure grap, maar de kracht van de cultist, skeletten tot leven roepen, ligt dan voor het grijpen.

Alvorens de crypte te verlaten, gaat Tinkerer nog een laatste maal op prospectie. Spellweaver is alweer in gedachten verzonken. De demonen, de cultists, de living bones en bovenal het onverstaanbare geprevel, dit was geen toeval, dit was een duister ritueel om niet alleen doden, maar ook demonen uit een andere wereld, tot leven te wekken. Boven het altaar in de verste kamer vindt Tinkerer antieke runen. Veel kan ze er niet van maken, maar het weinige verstaanbare laat vermoeden dat de experimenten van de cultists niet altijd even vlot liepen. The Ruinous Crypt zou een soort laboratorium zijn om demonen op te roepen. The Decaying Crypt lijkt dan weer overrompeld door levende doden en demonen: de controle verloren, een mislukt experiment.

De goesting is weg, de sjwoeng is eruit. De huurlingen willen weg, weg uit de crypte. Terug naar Gloomhaven, om hun hongerige magen te vullen, om hun wonden te verzorgen en om terug op krachten te komen. En wie weet, om een edelsmid te vinden die een Ring of Skulls kan smeden. Daarna zien ze wel verder.

Opgeruimd staat netjes

pic_0199.jpg

Een speldoos is toch vaak een rommeltje: spelbord, spelregels, kaarten, pionnen, fiches… ze worden allemaal maar in de doos gepropt in de hoop dat die nog dichtgaat. Zolang het spel veilig in de kast blijft staan, maken we ons geen zorgen. Maar van zodra een doos, vaak op zijn kant dan nog, in een rugzak verdwijnt, breekt het koud zweet al uit. Zal al dat materiaal het wel overleven en welke chaos zullen we aantreffen eens de doos weer open gaat? Voor een spel kan beginnen moet heel dat zootje dan ook nog gesorteerd worden, waardoor de opzettijd van een spel algauw geruime tijd in beslag neemt. Ziplock-zakjes behoren tegenwoordig dan ook tot de standaarduitrusting van menig speler. Ook tuckboxes worden wel eens door een handige Harry snel in elkaar geknutseld om toch minstens de kaarten mooi te houden. Het opzetten van het spel gaat zo al iets vlotter, maar echt goed beschermd is het spelmateriaal nog niet en de doos rammelt luid in je rugzak.

Kleine bedrijfjes vulden dit gat in de markt. Broken Token, E-Raptor, Folded Space, om er maar enkelen te noemen, verkopen inserts & organizers uit hout (veelal berkenhout) en foamboard (schuimkarton in het Nederlands). De prijs loopt aardig op, vaak eenzelfde bedrag als het spel zelf. Bovendien moet je toch ook zelf de handen uit de mouwen steken om de hele organizer in elkaar te steken. Met een beetje handigheid en wat lijm lukt dat echter wel. Maar met een minieme extra investering kan je je eigen organizer zelf ontwerpen en maken. Zo spaar je niet alleen geld uit (waar je dan weer leuke spellen mee kan kopen), je kan de organizer ook volledig naar eigen wensen ontwerpen en achteraf kan je fier zijn op het resultaat. Mooi toch? Vergeet niet, wat je zelf doet, doe je beter!

En zo trokken enkele spelfanaten vorige zaterdag richting De Spelfanaat. Goedgemutst en met enkele spellen onder de arm. Niet om te spelen, neen. Wij toverden onze speelzaal voor een namiddag om tot een heus atelier. Veel licht, veel plaats en wat welgekomen hulp om in alle rust te kunnen werken.

Na een deskundige uitleg van David over materiaal (welke dikte van foamboard, welke soorten lijm kan je gebruiken, welke messen geven een haarscherp resultaat?) en veel handige tips hoe je een een bouwplan uitdenkt, opmeet en uittekent, uitsnijdt en in elkaar lijmt, ging iedereen aan de slag.

pic_0197.jpg

Hoe eenvoudig het ook lijkt, tekenen-snijden-lijmen, in realiteit blijkt het toch allemaal niet zo evident. Net daarom is het fijn dat je samen aan de slag kunt, om tips te geven, om raad te geven, om stoom af te laten, om elkaar moed in te spreken. Ook leuk is dat je de verschillende soorten lijm en messen ter plaatse kunt uitproberen. Zo weet je wat je zelf wel (of juist niet) moet kopen van materiaal. Weet wel, Rome is ook niet op een dag gebouwd en een eerste poging trekt misschien wat krom of bewijst de volkswijsheid “schoon scheef is ook goed”. Dochterlief zou zeggen “van proberen kan je leren” en klinkt daarmee net als oma. Gelijk hebben ze, allebei.

De eerste insert is dan ook de moeilijkste. Daarna heb je het zeker in de vingers en met de kersverse oefening en ervaring kan je meteen aan de slag voor de volgende… en nog een… en nog een.

Je spellenkast en -tafel zullen nooit meer hetzelfde zijn. Korte opzettijd, orde en rust aan de speltafel en vooral geen angstzweet meer dat het materiaal rammelt en beschadigd geraakt. Opgeruimd staat netjes.

 

Belangrijk!
We zullen deze workshop op regelmatige basis herhalen. De volgende is waarschijnlijk in september. Kon je er nu niet bij zijn of vond je het juist leuk in groep te werken, hou dan zeker onze website en/of onze Facebookpagina in het oog.

Even alle remmen los

flammerouge 2

Out of the ratrace

Laat het geen verrassing zijn, ik heb een zwak voor racespelletjes. Racen en koersen, het is immers zo oud als de straat. Sinds mensenheugenis dagen mensen elkaar uit om de snelste te zijn. Ik hoef maar naar mijn eigen dochtertje te kijken om daar telkens weer aan herinnerd te worden. “Om het eerst…” roept ze dan en spurt vooruit. Waarheen? De plaats die volgt kan je zo gek niet bedenken. Soms is het de hoek van de straat, dan weer boven op zolder… Lopen, fietsen, zwemmen, alles is goed om te koersen. En later vast ook autorijden.

Zelf ben ik geen haar beter hoor. Ik heb indertijd nog een Nintendo Wii gekocht, speciaal om Mario Kart te kunnen spelen en af en toe grijp ik nog nostalgisch naar een oude Need for Speed die ik voor een symbolische euro op Steam heb gekocht. Ook het succes van Gran Turismo en Grand Theft Auto bewijst keer op keer dat racen nog steeds razend populair is. Oh ja, de vele sportfans bewijzen dat ook.

Dus ook in de bordspelwereld, waar geen enkel thema te gek noch te vergezocht is, kan je racen. En bij mij is dat zeker een soft spot. Mensen die me kennen, weten dat maar al te goed. Als er in de regels iets staat als “the first to“, dan scoort het spel sowieso al beter. “Om het eerst” om de winnaar aan te duiden, enkel een eerste plaats, dus geen gezever over tweede, derde, laatste plaats. Ik ben onmiddellijk fan!

Through Thunder Alley

Een tijdje geleden stelden we Welcome to Centerville van GMT Games voor. Een toppertje in wording dat vorige dinsdag op de spelavond enorm gesmaakt werd. (En zaterdag brengen we het weer mee.) Een andere leuke die we binnen hebben is Thunder Alley, ook van GMT Games. En dit pareltje -voor wat het waard is- 540 algemene ranking op Boardgamegeek, een 10de plaats in de “racing” top 10, willen we zeker ook aan jullie voorstellen.

racingtop10

Thunder Alley is een stock car race. Inderdaad, geen gewone race, zoals Formula D, waar je de juiste versnelling en de juiste baan moet kiezen, maar een race met beduidend meer tactische beslissingen. Elke speler heeft een team van wagens, speel je maar met z’n tweetjes dan heb je er zes, speel je met vijf (mogelijk tot zeven), dan heb je er maar drie. In die zin is Thunder Alley al iets subtieler dan “de eerste over de finish“, want aangezien je een team aanstuurt, gaat het ook over de teamprestatie en wordt er een globale score voor je team bepaald. Wie daar het hoogste scoort, wint de race.

En die race is meer dan gewoon een aantal rondjes rijden op het circuit en ondoordacht crossen. Velen rijden hun auto simpelweg de vernieling in. Pit stops zijn niet alleen bittere ernst, maar ook een harde noodzaak om je wagen op de baan te houden. Daarnaast moet je zorgen dat je niet te ver achter raakt, want gedubbelde wagens gaan onherroepelijk uit de race. Een race vol tactische beslissingen dus, waar je wisselt tussen solo movements (om weg te rijden van het pak), draft en pursuit movements (om je team samen in het pak te houden of anderen te verhinderen weg te rijden) en lead movements (om het pak te herschikken… misschien toch).

thunderalley 2

Je auto’s sturen doe je met kaarten (geen gedoe met dobbelstenen zoals bij Formula D dus), wat leuke dilemma’s creëert, maar toch weer niet voor AP met een hatelijke wachttijd zorgt. In dit spel kan je toch niet alles voorzien, het blijft immers georkestreerde chaos. Thunder Alley speelt lekker vlot weg, zoals we van GMT Games gewoon zijn. Wij brengen het weldra naar de spelavond. Aan jullie om het uit te proberen.

Into the race

Vorige herfst werd ik op Spel in Antwerpen geïntroduceerd in Flamme Rouge. Ik ben geen wielerfan, al heb ik vroeger natuurlijk wel wat voorjaarsklassiekers en de Tour de France gekeken op televisie. Maar nee, ik ben geen wielerfan. Spellen als Leader 1 konden me nooit echt bekoren. Wat de coureurs van Leader 1 niet konden, konden de coureurs van Flamme Rouge wel. Ik sla geen spelletje af.

Hetzelfde gevoel had ik toen Snow Tails voor het eerst probeerde in 2009. De honden die trekken aan je slee en de zenuwen om toch als eerste de bocht in te gaan, om te slalommen tussen de dennenbomen, het zat meteen goed.

En zo komen we terug bij Thunder Alley. Ook dat gevoel zat meteen goed. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat iedereen Thunder Alley geweldig zal vinden, dat iedereen het fantastisch moet vinden… het is zelfs niet zeker dat iedereen het überhaupt goed zal vinden, maar zo gaat dat, smaken verschillen nu eenmaal.

 

Wat we als spellenclub wel willen en kunnen doen, is een stap verder gaan dan spellen spelen en spellen voorstellen. Net zoals her en der, op de spelavonden en thuis, Gloomhaven campagnes opgestart worden (omdat metagames toch een extra dimensie geven), willen we iets gelijkaardigs doen voor racespelletjes: onze eigen clubcompetitie.

In september lanceren we, afhankelijk van de geïntereseerden natuurlijk, onze eigen grote koerscompetitie. Om het onszelf makkelijk te maken, starten we met (een van) bovenstaande spellen (Flamme Rouge, Snow Tails, Thunder Alley), maar wij staan altijd open voor andere suggesties. Daarbij kunnen we ons inspireren op bestaande tracks, maar even goed kunnen we ons eigen parcours samenstellen. Ook het aantal ritten is variabel, van een drietal als afspreken moeilijk wordt, tot een volledig seizoen of een volledige Tour de France. Heb je interesse of heb je ideeën, spreek ons er zeker over aan.

Wij denken ondertussen nog even na over de concrete uitwerking, jullie kunnen alvast beginnen oefenen op de spelavonden. Laat het wel even weten, want niet alle spellen staan in de spellenmuur.

Bron foto’s: GMT Games & Boardgamegeek

Gloomhaven Ep. 2: The Barrow Lair (#02)

Episode 2, Scenario 2: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Brute zucht diep en trapt moedeloos een steen tegen een boom een paar meter verderop. Cragheart verpulvert een kluit aarde en kijkt hoe de zandkorrels tussen zijn vingers heen glippen, als tracht hij kracht te putten uit de grond. Spellweaver sluit de ogen en draait haar gezicht naar de zon om nog even te genieten van haar warme stralen. Tot Tinkerer rechtveert en haar lange haren nog even laat wapperen in de wind. Geen reden om nog langer te dralen, de vier huurlingen moeten verder, terug de grafheuvel in… op zoek naar de roversbaas.

Brute leidt het viertal door de drie grafkamers. Tinkerer kijkt met afschuw naar de vele lijken, maar kan een glimlach toch niet onderdrukken, blij dat ze het nog kan navertellen. In de derde grafkamer aangekomen, wijst Brute naar het mysterieuze lichtschijnsel dat de massieve stenen deur verraadt. Cragheart trapt de deur open en staart naar een wenteltrap die de duistere diepte indraait. De doordringende stank van de dood kringelt in hun neusgaten. Spellweaver kokhalst en knikt naar Brute. De roekeloze stommiteit van daarnet gaan ze niet nog eens uithalen. De twee tanks gaan voorop, op de voet gevolgd door de Orchid, klaar om met een welgemikte ranged attack mogelijke tegenstanders te snel af te zijn. De kleine Quatryl vormt de achterhoede, voortdurend healing spells mompelend… Je kan niet voorzichtig genoeg zijn.

De trap leidt naar een donker labyrint van gangen en cryptes. Uit een van de gangen komen flarden van een gesprek. Met gespitste oren lopen de huurlingen op het geluid af. In een kleine voorkamer houden Brute en Cragheart plots halt. Tinkerer en Spellweaver wringen zich erbij. De vier archers zijn duidelijk verrast dat iemand het levend tot hier heeft gebracht. Van die verwarring maakt Spellweaver dankbaar gebruik om met een triple shot meteen drie archers te verzwakken. Om de chaos bij de archers helemaal compleet te maken summont ze ook haar mystic ally. Overhaastig grabbelen de archers naar pijlen en lossen er elk twee. Cragheart maakt zich groot, zelfverzekerd Spellweaver en Tinkerer te beschermen. De Savvas krijgt de pijlenregen over hem. Zijn maliënkolder doet uitstekend werk, Tinkerer healt deels de opgelopen schade. Brute en Cragheart putten moed uit de veel te zwakke aanval en halen samen twee archers neer.

Gloomhaven Ep 2 Sc 2 -1

Met twee archers dood en twee verzwakt wordt Cragheart ongeduldig, misschien zelfs overmoedig. Hij stormt naar voor en trapt de deur open. Terwijl Cragheart de deur kraakt, kraakt Spellweaver een archer, die levenloos in elkaar stuikt. “Brute moet het maar afmaken,” denkt ze en inhalig als ze is, propt ze wat goudstukken die her en der verspreid lagen in haar zakken. Brute ruikt de overwinning en slaat de boog uit de archer zijn handen. De arme drommel blijft als versteend staan. Brute lacht hem gewoon vierkant uit.

Spellweaver staart door het deurgat naar een grote ronde crypte, bezaaid met doodskisten en knoken. In het midden staat de roversbaas, geflankeerd door twee immense lijfwachten, elk met een gigantische boog. Laat het duidelijk zijn dat die moeiteloos een harnas doorboren. “Ieder voor zich” wordt plots weer het motto van de Orchid. Met haar superieure lenigheid en snelheid vliegt Spellweaver tot achter de drie rovers, knalt een pijl in de rug van de roversbaas en lost dan op in de duisternis. Haar cloak of invisibility creëert wat welgekomen chaos.

Gloomhaven Ep 2 Sc 2 -2

De baas wordt razend. Hij strekt zijn arm naar een skelet in een van de doodskisten. De living bones staat op en loopt op Cragheart af. Pas dan merkt Tinkerer de vreemde gloed, als van een onaardse dofheid, in de roversbaas zijn ogen op. Dit wordt een potje lijken killen!

Terwijl de huurlingen komaf maken met de twee bodyguards, draait de baas zich ongeïnteresseerd weg en opent de deur van een zijcrypte. Drie rottende lijken komen plots tot leven en schuifelen richting crypte. Ook een volgende zijcrypte wordt geopend. De ronde grafkamer loopt aardig vol met levende doden.

Gloomhaven Ep 2 Sc 2 -3.jpg

Tijd voor actie dus. Het viertal bundelt hun krachten en lanceren de ene aanval na de andere op de roversbaas. Hoewel amper onder de indruk, begint ook zijn kracht te tanen. Brute doet gelijk zijn reputatie van dommekracht alle eer aan en met een fenomenale kopstoot ramt hij de snoodaard in een opengesperde val. De kleine Tinkerer ploft haar dolk in de nek van de rover. Alweer een levende minder… nu dat legertje doden nog.

Gloomhaven Ep 2 Sc 2 -4

Cragheart blijft er volledig voor gaan. Hij tankt voor de groep dat het een lieve lust is. De kleine Tinkerer kan gewoon niet volgen met healen en Cragheart is de uitputting nabij. Terwijl Spellweaver de aandacht van de levende lijken afleidt, neemt Brute wraak. Geld rapen kan immers iedereen. Hij ontvlucht het gevecht en opent een schatkist. Spellweaver kan haar ogen niet geloven. Geamuseerd en zelfvoldaan komt Brute terug de crypte ingelopen. Spellweaver springt snel buiten het bereik van de laatste living corpse. “Even rust nemen en ook even wat goud meenemen,” denkt ze. Ze neemt nog eens diep adem en hakt het laatste lijk in stukken.

Achter in de crypte ontdekt Tinkerer een geheime bergruimte. Ze haalt er enkele perkamentrollen uit, maar veel wijzer wordt ze er niet uit. Het archaïsche geschrift is immers onleesbaar. Op een landkaart staat wel een merkteken in een bocht van The Still River. Crypt of the Damned staat erbij gekribbeld. Ach, misschien gaan ze er laten wel eens op prospectie.

Gloomhaven Ep 2 Sc 2 -5.jpg

Met de perkamenten als kostbaar goed, keren de huurlingen terug naar Gloomhaven. In The Sleeping Lion betaalt Jekserah hen tot op de laatste stuiver uit. “Als jullie willen,” voegt ze eraan toe, “dan heb ik nog een opdracht.” Een Inox-stam in The Dagger Forest heeft een van haar transporten overvallen. “Tijd voor vergelding,” zegt Jekserah alvorens het viertal sprakeloos achter te laten.

Gloomhaven Ep 2 Sc 2 -6.jpg

Wil je meer weten over de verschillende rassen en hun eigenschappen in de wondere wereld van Gloomhaven, neem dan zeker een kijkje op Cephalofair Games.