De Tijdloze 50

We hadden het al gezegd, op 23 juni organiseren we een spelavond in thema en starten doen we meteen goed met klassiekers. Klassiekers noemen we spellen die we nog steeds graag spelen, die nooit uit onze collectie zullen verdwijnen en die toch al de respectable leeftijd hebben van 10, 15 misschien wel 20 jaar (of nog meer). Voor onze spelavond leggen we de leeftijdsgrens op 10 jaar (publicatie 2008 of vroeger). Een volgende keer zal het misschien wat ouder zijn.

Om ons al een beetje op te warmen willen we natuurlijk graag weten welke klassiekers bij jullie nog steeds bovenaan de hitlijsten staan. Omdat we momenteel exact 50 leden hebben, beperken we ons tot De Tijdloze 50.

Om te stemmen stuur je ons via het contactformulier van deze website jouw top 5 van favoriete spellen van minstens 10 jaar oud (eerste editie in 2008 of eerder, referentie Boardgamegeek bij twijfel) door. Veel klassiekers worden immers -van zodra de licentie vervalt- heruitgebracht, denk maar aan Tikal, Torres en Lost Cities. Of ze krijgen een jubileumeditie, zoals Catan, Ticket to Ride, Carcassonne en El Grande. Stemmen kan trouwens tot woensdag 20 juni 2018, zodat we nog voor de spelavond onze Tijdloze 50 kunnen presenteren.

Zelf heb ik al even gekeken naar leuke spellen van voor 2000 (uitgave 1999 of vroeger, dus strenger dan onze Tijdloze 50) en deze leuke 36 haalden de shortlist (voor zover je die nog short kan noemen).

tijdloze-collage

 

Gloomhaven Ep. 5: Plane of Elemental Power (#10)

Episode 5, Scenario 10: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Veel tijd om op krachten te komen, gunt het viertal zich niet. De smaak van de overwinning is zoet en smaakt vooral naar meer. In al zijn impulsiviteit duikt Brute door de immateriële sluier van het zwarte gat. De andere drie volgen op de voet, doorheen de poort naar een andere dimensie, the Plane of Elemental Power.

Alles draait voor hun ogen, de wereld vervaagt. Gehuil en gekrijs laten hun oren tuiten. Het lijkt wel alsof ook hun lichamen tot het uiterste uitgerekt worden, al waren ze een touw in het getouwtrek tussen twee dimensies. Interdimensionaal reizen, het is niet echt comfortabel. Maar plots is alles voorbij. Een nieuwe ruimte concretiseert en ze voelen terug vaste grond onder hun voeten. De lucht zelf blijft echter nog een vage mengeling van kleuren, een wervelwind van vuur en ijs. Hoe makkelijk het daarnet nog was om op adem te komen, zo moeilijk is het nu naar adem te happen. Achter hen zien ze, als enige summiere geruststelling, eenzelfde zwarte gat als een gapende muil, hopelijk naar de vorige dimensie en dus naar Gloomhaven.

De geruststelling is echter pover, want een bonkende stem dreunt krakend door de zware en doodse lucht. “Wie zijn jullie, die mijn trouwe dienaren hebben afgeslacht? Wie zijn jullie, die zomaar mijn rijk binnendringen? Wij zijn jullie, die onwetend jullie dood tegemoet lopen?” Cragheart kan zijn lach niet bedwingen en begint smalend te jennen. “Moeten we nu echt schrik krijgen? Of krijgt het al schrik?” De spanning is te snijden, vonken knetteren door de ruimte en vullen de crypte met een ongekende energie. Dit wordt een aardig stukje moeilijker dan in de vorige dimensie!

Voor de ogen van het viertal materialiseren vuur- en gronddemonen, groter dan ze ooit zagen, krachtiger dan ze vreesden. Het immense krachtveld laat de huurlingen niet alleen baden in het zweet, het is geen sinecure om door te geraken. De piercing bow van Spellweaver zal redding moeten brengen. De Orchid aarzelt geen seconde en boort met een immense kracht pijlen door het energiepantser van de vuurdemonen, die terug hun immateriële vorm aannemen en oplossen in het niets. Ook de gronddemon krijgt een pijl in zijn aardse massa. Niettegenstaande de magische priem van Spellweaver het wezen overduidelijk hindert, lijkt de demon zelf het allerminst op te geven. De frêle Orchid is echter geen partij voor zulke kolos en ze besluit dus maar de benen te nemen en raast naar de deur. Tinkerer, als onderdeurtje van de bende, kiest ook eieren voor haar geld en volgt Spellweaver op voet. Cragheart en Brute zijn er echter als de kippen bij om de kolos letterlijk de grond in te werken. Klus geklaard en ook zij stuiven de verschroeiende hitte van de volgende gang in.

gloomhaven-ep5-sc10-1.jpg

Vlakbij de deur houden twee gronddemonen de wacht. Laat het duidelijk zijn dat wie of wat hier ook de plak zwaait, enorm op zijn privacy gesteld is en niet echt tuk is op een audiëntie. Achter de grondwachters gapen kolkende en stomende lavaputten. Vuurdemonen dansen tussen de putten rond een gigantische vuurbal. Geen van de vier had dan ooit al een zondemon gezien, wat iedereen altijd zei, is waar: je herkent ze wel, als je er ooit een ziet. Het felle licht verblindt, de zengende hitte verlamt, geen tijd te verliezen dus, voor ze hier volledig wegsmelten, verdampen of opbranden.

gloomhaven-ep5-sc10-2.jpg

De brute krachten van Brute en Cragheart zijn ideaal om barsten in de titanische massa van de gronddemonen te rammen. Spellweaver vuurt de ene spreuk en bezwering na de andere af, in de hoop zo het werk voor haar collega’s wat te verlichten. De slimme Tinkerer blijft in de hitte helemaal alert en beslist het veel te felle licht te counteren met een forse portie gitzwarte duisternis. Haar inktbom laat de temperatuur behoorlijk dalen, wanneer ze de vuurbal en ronddansende vlammen tot bedaren brengt. Brute en Cragheart verpulveren verder de gronddemonen en Spellweaver neemt vanop veilige afstand de laatste smeulende vuurtjes voor haar rekening. Door de deugddoende healing van Tinkerer blijft de schade al bij al beperkt.

 

Gloomhaven Ep5 Sc10 4

Wat extra hulp is altijd welkom, denkt Spellweaver, wanneer ze haar mystic ally uit het niets materialiseert. Brute schudt meewarig het hoofd. De Inox is na al die jaren nog steeds absoluut geen fan van dat abstracte energetische getover. Een krakende deur, een splijtende schedel, dat is waar de levende tank op kickt. Maar daar zal de vechtersbaas toch even op moeten wachten. Achter de deur wacht een immense zaal. Kolkende en borrelende lavaputten baden de grond in een donkerrode gloed. Het plafond wordt dan weer helwit verlicht door de immense vuurbal van een zondemon. Helemaal achterin de zaal laait een gigantisch hellevuur op, al zal gauw blijken dat het niet meer is dan een soort paringsdans van vuurdemonen. Maar voor de huurlingen deze levensgrote bakoven kunnen binnenlopen, zullen ze toch weer langs de twee aardse portiers moeten geraken. Deze gronddemonen zijn zo mogelijk nog groter dan de vorige, ze lijken ook extra kracht te putten uit de grond wanneer ze als een gigantische stofzuiger hun fenomenale massa nog wat verder aandikken.

Gloomhaven Ep5 Sc10 3

Tinkerer trekt bleek weg bij het zien van al dat geweld. De kleine Quatryl zit door haar krachten heen. Veel schade zal zij niet meer toebrengen, maar als het meezit kan ze wel de schade beperken. De uitstekende healer zal uiteindelijk een zegen blijken voor deze bende. Voor de derde keer doen Brute en Cragheart waar ze goed in zijn: kracht met kracht counteren. Met verenigde krachten beuken de twee als een uiterst efficiënte stormram in op de gronddemonen. Die zijn duidelijk niet voldoende gebakken in deze steenoven… of toch met een barst uit de oven gehaald. Aarde blijkt niet opgewassen tegen de stalen Inox. En ook de gebalde inwendige energie van de Savvas overtreft ruim de zuivere grondkrachten. “Tot stof zult gij weerkeren,” brult de Savvas. Hij heeft zelf geen idee hoe hij daarbij komt.

Gloomhaven Ep5 Sc10 6

Spellweaver kijkt eerst geïntrigeerd naar de vurige paringsdans. Maar ook zij weet dat je geen olie op het vuur moet gooien. Doven die handel, voor het hier helemaal ontspoort. Samen met haar mystic ally probeert ze buiten het bereik van de likkende vlammen te blijven. Op slinkse wijze weet ze bovendien het energetisch vuurinfuus van de demonen te benutten om haar eigen aanvallen te versterken. De ene na de andere vlam wordt sissend gedoofd. Niet veel later keert de rust weer in de ondergrondse kamer. De temperatuur is draaglijk, eerder gewoon aangenaam warm. De donkerrode gloed van de lava wordt bijna als prettig ervaren. Wanneer Tinkerer uitgeput neerploft en Brute en Cragheart hun verkrampte spieren laten rusten, trekt Spellweaver naar de verste en donkerste uithoek van de crypte. De kist springt spontaan open. Spellweaver houdt de Wand of Darkness tussen duim en wijsvinger. Als er al energie en magie in zit, dan is die toch niet voor een Spellweaver. “Vreemde prul,” denkt ze, “misschien goed om ooit eens voor wat goud te verpatsen.”

Maar dan horen ze terug de initiële bonkende stem. Deze keer niet bulderend door de crypte, maar priemend in hun hoofd. Ze ontwaren een vreemde mengeling van lof en spot. “Interessant,” sist de stem, “zo uitzonderlijk krachtig, zo onverwacht sterk, ik zou jullie perfect kunnen gebruiken… als mijn dienaars in jullie eigen dimensie.” Een rode rots rommelt, barst en verpulvert voor hun ogen. “Welkom in mijn dimensie, laat ons praten,” grommelt de stem.

Spellweaver kijkt naar Tinkerer, Brute en Cragheart kijken naar elkaar. Wat maakt het allemaal nog uit? Ze zijn al eens in een zwarte duisternis gedoken vandaag, een uitstapje in een rode gloed kan er best nog bij. Voorzichtig tuimelen de huurlingen door een lange schacht naar beneden. De lucht rondom hen begint te wervelen en breekt hun val. Van de eerste verbazing bekomen, het stof van hun kleren geklopt, staren ze alle vier naar een mysterieuze onderaardse tempel. Voor hen staat een titanisch monster, gehoornd, gehoefd, maar bovenal afgrijselijk, dreigend met een drietand. Daar buldert de stem terug, bonkend en bonzend in hun hoofd: “Dapper en dom!” “Langs de Serpents’s Kiss River,” gaat de stem verder, “ligt een artefact met een magistrale oerkracht in een antieke vergeten tempel.” En dan de onafwendbare keuze: “haal het voor mij of sterf hier!”

Tinkerer vindt het maar niks. Brute vindt gewoon niks. Cragheart sluit zich aan bij Tinkerer. Wie wil er nu eigenlijk voor een zwavelstok werken? Spellweaver aarzelt, maar met een stem van 1 tegen 3 kan de Orchid haar gelijk toch niet halen. Een vierhoevig monster even gaan inmaken, dat gaat nog een lastige klus worden. Meer iets voor haar goede vriendin, Scoundrel. Maar die moest zonodig met een necromancer gaan afrekenen en zwerft nu over de Misty Sea op zoek naar groter goud en geluk. Ach, wat maakt het uit, op naar the Infernal Throne.

U vraagt, wij draaien

Velen onder ons kennen het wel, of je nu enkel speler of ook verzamelaar bent. Als iemand jou om raad vraagt (iets in de aard van “ken jij nog een leuk spel?” of “ik zoek een familiespelletje als cadeau“), dan rolt er onmiddellijk een ellenlange lijst uit. “Stop, stop… genoeg!” is zelfs vaak het enige dat de spraakwaterval kan doen stoppen. En als je voor de kast (of voor de spellenmuur in de Spelfanaat) staat en iemand vraagt “wat spelen we?“, dan sta je daar vaak met je mond vol tanden. “Dit… of dit… en dat is ook leuk. Ooh, dat is ook al een eeuwigheid geleden. En die, die is niet heel gekend, maar echt goed. En die natuurlijk, een klassieker!” Maar kiezen, neen, dat wordt moeilijk.

Ook op spelavonden is het vaak moeilijk kiezen. Dat merken we bijvoorbeeld op Facebook. Het is niet omdat iemand een spel voorstelt of vraagt, dat het ook gespeeld wordt. Er is gewoon te veel leuks om te spelen. Bovendien komt er een gigantische hoeveelheid nieuwe spellen uit, elk jaar opnieuw. Cult of the new, die moet je dus allemaal snel uitproberen.

Daardoor blijven de gouwe ouwe vaak in de kast. Je wil ze wel spelen, heel graag zelfs, en je kan je nog al die leuke spelmomenten herinneren: de verschillende strategieën, de supercombo’s, de killermoves… Je wou ze per se in je verzameling, je zou ze nooit verkopen, voor geen geld ter wereld. En toch staan ze stof te vangen, weken, maanden, jaren.

Om dat tegen te gaan, organiseren spelverenigingen vaak thema-avonden. Wij zijn natuurlijk niet anders. De oudjes blijven immers leuk en nieuwe of jonge spelers kennen ze misschien nog niet. Op Facebook vroegen we een tijdje geleden naar jullie favoriete spellen, tofste mechanismen, lievelingsauteurs en tot de verbeelding sprekende thema’s. Met die resultaten gaan we nu aan de slag (jaja, geduld, tuurlijk doen we daar iets mee).

De vaste waarden

Mensen kicken op prijzen, ook in de spellenwereld, denk maar aan de vele prijzen (zoals Spiel des Jahres, As d’Or, Gouden Ludo en de Golden Geek Awards). Mensen kicken ook op lijstjes, ook in de spellenwereld. De enige muzieklijstjes die ik volg zijn de Tijdloze Honderd, de Album 500 en de Zwaarste lijst. In de spellenwereld doe ik er zelfs helemaal niet aan mee, daarvoor is mijn spellensmaak iets te afwijkend. Misschien verklaren al die verschillende smaken van al die verschillende spelers net het grote succes van en jullie sterke voorkeur voor klassiekers, de evergreens van de spellenwereld.

Op zaterdag 23 juni 2018 organiseren we een thema-avond waar we de grote klassiekers willen promoten. Niets is verplicht natuurlijk, maar het lijkt ons zeker leuk om ook eens de oudjes van de spellenwereld te promoten. Omdat we ergens een lijn moeten trekken, willen we spellen van minstens 10 jaar oud op tafel brengen. Daarmee beperken we niet eens zo heel veel, zoals je dra zal merken. 10 jaar oud wil zeggen, ten laatste in 2008 uitgebracht en dat zijn er echt wel heel wat. Maar zelfs al moesten we de grens op 18 jaar, “volwassen worden”, leggen, dan nog zou er keuze te over zijn.

Voor velen onder ons begon de hobby met (toen nog, Kolonisten van) Catan (1995) of Carcassonne (2000). 2000 geldt vaak als mijlpaal voor de nieuwe generatie spellen. Alles voor 2000 is voor vele spelers dan ook de prehistorie, toen we nog met zijn allen in het duister tastten, al is niets minder waar. In de jaren ’90 zijn er al pareltjes uitgebracht die de tand des tijds hebben doorstaan, denk maar aan El Grande (1995), Eufraat & Tigris (1997), Ra (1999), Tikal en Torres (beide 1999) en twee fantastische kaartspelletjes van 1997, For Sale en Bohnanza. Elk spel uit dit lijstje mag bij mij zeker en vast op tafel komen, ik schuif graag aan. Ook de klassieker van Fantasy Flight Games, Twilight Imperium (1997), werd meer dan 20 jaar geleden op de markt gebracht en werd vorig jaar, in de vierde editie verder geperfectioneerd. De klepper 1830, zowat de maatstaf voor latere 18xx-spellen, werd zelfs meer dan 30 jaar geleden gepresenteerd (1986), naar Treshams eerste ontwerp, 1829, ondertussen al meer dan 40 jaar oud (1974).

Maar zoals reeds gezegd, in 2000 begon de grote doorbraak. Naast Carcassonne bracht 2000 nog meer moois: Vorsten van Florence, Taj Mahal, Java, Machiavelli en het fantastische racespelletje Cartagena. In 2001 kwam een van mijn persoonlijke favorieten, San Marco, uit met het leuke “I split, you choose“-mechanisme, maar ook Hoogspanning zag het levenslicht. 2002 bracht een van de grootste toppers aller tijden, Puerto Rico, dat jarenlang op Boardgamegeek op nummer één stond. En daarmee was de spellenwereld voorgoed vertrokken, met familie- en expertspellen. Een heel selectief (en persoonlijk gekleurd) overzicht van klassiekers:

2004: Ticket to Ride (USA), Goa, Sint-Petersburg en Genius
2005: Caylus
2006: Imperial, De kathedraal, Thurn & Taxis
2007: Agricola (de lancering van Uwe Rosenberg), Brass, Race for the Galaxy, Galaxy Trucker, Kingsburg, Wikinger, Notre Dame en Im Jahre des Drachen (de lancering van Stefan Feld)
2008: Dominion (de start van het deckbuilden), Pandemie (de opkomst van de coöperatieve spellen), Stenen Tijdperk (worker placement voor het grote publiek).

Je kan dus best meer dan één spelavond vullen met deze klassiekers. Als die cult of the new niet zo knaagde, zou je misschien een veel kleinere spellenkast hebben… en minder keuzestress… en een hogere H-index.

Ach, wat maakt het uit. Maar op 23 juni halen wij de oudjes van onder het stof.

Samen sterk

Zoals ik net zei, zette Pandemie exact 10 jaar geleden de spellenwereld op zijn kop. Natuurlijk speelden we daarvoor ook al coöperatieve spellen. Als kind speelden we al Heroquest en later Dungeons & Dragons. Veel kinderspellen van Haba zijn trouwens ook coöperatief. Maar Pandemie bracht een kentering. Coöperatieve spellen traden uit hun nichemarkt en trokken een groot publiek. Pandemie zorgde dat ook families en occasionele spelers samen tegen het spel ten strijde trokken. Een gezellige babbel, overleg tijdens het spel en samen winnen of verliezen, het was in 2008 de magische cocktail voor succes.

Coöperatieve spellen heb je in alle maten en kleuren, in alle vormen en gewichten. Beenhard of met de vingers in de neus, onverbiddelijk of juist vergevend. Sommige werken met een spelleider, een soort dungeon master, andere hebben een uitgekiend spelmechanisme, waarbij je volledig tegen het spel speelt. Dat alles wordt gekruid met een speciale twist: een verrader, een tikkende klok, wisselende informatie…

Momenteel is Gloomhaven ongetwijfeld de onbetwiste nummer één van coöperatieve spellen (en volgens Boardgamegeek zelfs de onbetwiste nummer één tout court). Ameritrashers hebben vast meerdere partijtjes Arkham Horror, Eldritch Horror of Descent gespeeld. Zombiefans kunnen hun hartje ophalen met Dark, Darker, Darkest, Zombicide en Ghost Stories. Samen ten strijde trekken kan je in Shadows over Camelot of de recente hit This War of Mine. Families halen tegenwoordig hun hartje op met de Legenden van Andor, Pandemie (Legacy), Flash Point en Verboden Eiland. Zelf hou ik enorm van escape rooms (Unlock, Escape Room: The Game en EXIT), het geweldige (en frustrerende) FUSE en, zoals velen ondertussen ook al wel weten, misschien nog het meeste van Living Card Games.

Ook op reis kan je je samen optimaal vermaken. Er zijn immers fijne en verfijnde coöperatieve spellen in een kleine doos, zoals Hanabi, The Game (Extreme) en The Grizzled. Ook The Ravens of Thri Sahashri is een coöperatief kuitenbijtertje voor twee.

Kortom, elk spelersaantal (zeker ook solo), elk mechanisme (deckbuilding, worker placement, action selection etc.) en elk thema kent momenteel meerdere coöperatieve spellen. Voor elk wat wils dus en wij brengen ze graag (allemaal?) op tafel op zaterdag 7 juli 2018.

Een thema-avond per maand dus. Voor augustus is dat dan een 18xx-themadag op 18 augustus, al denk (en vrees) ik dat dat niet voor elk wat wils zal zijn.

Gloomhaven Ep. 4: Ruinous Crypt (#05)

Episode 4, Scenario 5: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Aangekomen in Gloomhaven wordt het viertal overdonderd: hun magen knorren, demonen, skeletten en cultists spoken door hun hoofd en in Gloomhaven zelf is het een drukte van jewelste: muziek, geroep, gelach… een groot feest. De stemming hier is helemaal het tegenovergestelde van de Crypt of the Damned. Een of andere edelman trekt plots aan de mouw van Spellweaver… of ze geen zin heeft om hem te vergezellen op de huwelijksfestiviteiten van een of andere edelman. Maar Spellweaver reageert niet en zit duidelijk met haar gedachten nog elders. Brute en Cragheart daarentegen zien een feestje wel zitten. Never underestimate the power of free food! Of het viertal wel even voor een huwelijksgeschenk kan zorgen, want met lege handen aankomen, dat doe je niet. Tinkerer en Spellweaver (bij het horen van “cadeautje” direct terug bij de les) fronsen hun wenkbrauwen… hun zuurverdiende geld meteen uitgeven? En hoe moet het dan met die Ring of Skulls?

Maar de rommelende magen protesteren. Geld moet rollen en de magen moeten gevuld. Ze mogen dan wel huurlingen zijn, ze zijn geen onmensen (ze zijn ook geen mensen, maar goed). Een groot, duur en schitterend cadeau, daar gaan ze voor. Dat zal een rijke stinkerd zeker weten te appreciëren. Maar geld wordt schromelijk overschat. De rijkaards zwemmen in het geld, het cadeau valt niet eens op in de torenhoge berg geschenken. Waarom zou het koppel ook naar vier huurlingen met bedenkelijke reputatie omkijken? Terwijl het nieuwe paar over het stadsplein walst, grijpt Cragheart naar een gebraden speenvarken, rukt het in een beweging van het spit en vreet het in slechts enkele seconden volledig op. Ze hebben misschien een slechte reputatie en nog minder geld, ze zullen zeker geen honger hebben vandaag.

In het feestgedruis kunnen de vier even hun miserie vergeten. Maar dra flitsen herinneringen aan cultists en demonen weer voor hun ogen. Kiezen tussen cholera en de pest, dat is het. Gaan ze morgen een kijkje nemen naar de schrik van de cultists? Of gaan ze de cultists voor eens en voor altijd hun slechte manieren afleren? De nacht brengt raad… het wordt dat laatste!

Cultist

Vastberaden trekt de bende naar de Ruinous Crypt. Uitgerust en volgegeten, ze worden zowaar goedgeluimd. Niet ver buiten Gloomhaven vult een betoverend gezang de lucht. De optimale stemming en het wondermooie gezang laten Tinkerers stoppen volledig doorslaan. Zij begint te raaskallen over een oude Quatryl-traditie waarbij Orchids en Quatryls op een open plek in het bos onder het maanlicht dansen… In haar waanzin stormt ze tussen de bomen, brult iets onverstaanbaars naar Cragheart en verdwijnt het bos in. Brute, altijd iets simpeler van geest, heeft weer maar een half woord nodig… om de boodschap mis te verstaan. Vrouwen, dansen, maanlicht (ook al brandt de zon dan genadeloos), het trage en beperkte brein van de Inox raakt oververhit. Zijn stoppen slaan door, zijn hormonen wellicht op hol. Cragheart staart met open mond naar de totaal gedesinteresseerde Spellweaver, die haar schouders optrekt, maar toch schoorvoetend mee het bos in loopt.

Maar dansende Orchids en Quatryls zijn nergens te bespeuren. Die open plek is er wel, maanlicht echter niet. (Op klaarlichte dag, wat had je nu gedacht?) In de schaduw van de bomen schuifelen cultists, spreuken prevelend. Het haalt vervelende herinneringen op aan de Crypt of the Damned. Enkele geesten zweven mistig boven hun hoofden. Het contrast kon weer niet groter: hun gezang is wondermooi, hun aanblik afgrijselijk. Cragheart verliest zijn geduld. De woede en frustratie wekken een overweldigende innerlijke kracht die iedereen tegen de vlakte slaat. De andere drie zien hun kans schoon om een definitief einde te maken aan het ritueel. Verbijsterd en toch wel lichtjes gehavend door de uitbarsting van Cragheart trekt het gezelschap verder. Tijd om die cultists voor eens en voor altijd te stoppen.

Aan de hand van de antieke runen die Tinkerer wist te ontcijferen, vinden de vier huurlingen vrij snel de Ruinous Crypt, zeer waarschijnlijk het laboratorium van deze verdoemde cultists. Een massieve eikenhouten deur is al grotendeels weggerot en hangt triest in de hengsels. Het viertal stapt meteen in de ijzige kilte van een ronde graftombe. Het ritueel waarin ze binnenvallen is nog vreemder en nog angstaanjagender. Cultists schuifelen rond in vreemde patronen, hun armen maken de meest bizarre bewegingen. Skeletten rijzen her en der op uit de grond. Gelijk wordt de crypte gevuld met een mengeling van gezang en gekrijs. En hoe het juist kan, weet niemand, maar het is er gelijk bitterkoud en gloeiend heet. Als haar eerste verbazing is overwonnen, ontwaart Tinkerer een klein massief stenen altaar in het midden van de ruimte. Net erboven gaapt een gigantisch zwart gat, een immens krachtveld golft als een sluier tussen de crypte en een andere werkelijkheid. Dat er niet veel goeds zal leven in de andere werkelijkheid is zeker, maar nu is er even geen tijd om daaraan te denken. Dit moet gestopt en als het lukt, moet dat gat ook gesloten. Maar eerst de cultists… altijd maar die cultists.

Brute wil naar voor stormen. Zijn benen voelen echter zwaar en lopen gaat moeizaam. Als hij wil uithalen naar een skelet vlakbij, werken zijn armen nog minder mee en als een dood gewicht hangen ze naast zijn lichaam. Spellweaver probeert een vuurbal te toveren, Tinkerer mompelt de ene spreuk na de andere… Geen enkele aanval werkt, niets werkt… Deze vijand is duidelijk van een ander kaliber. Grauwe gezichten staren de huurlingen aan, de cultists lachen hun rotte tanden bloot, de skeletten laten hun vingerkootjes kraken. De aanvallen blijven slechts schampschoten: de skeletten zijn duidelijk nog niet op volle kracht, de cultists zijn nog deels uitgeput van hun duivelse activiteiten. Tinkerer panikeert: “wat als ze iets later waren aangekomen?”

Gloomhaven Ep4 Sc5 1

De paniekaanval werkt heilzaam en Tinkerer schudt de verlamming van zich af. Ook Spellweaver breekt door de bezwering en schiet een vuurbal dwars door een rij cultists en skeletten. De ravage is verbluffend: een cultist brandt zelfs volledig op. Met een artificiële windstoot laait Tinkerer het vuur in het skelet naast haar op en de likkende vlammen reduceren de knoken tot een hoopje as. Brute ruikt bloed en molt het zootje zwaar gehavende cultists. Voor de arme Cragheart blijft er geen vijand meer over. De Savvas wil echter ook zijn deel en neemt een aanloop, springt over een val die iets te duidelijk onder vloertegels zat, en beukt een deur in. Zijn moed zinkt echter gauw in zijn schoenen. Een ijzige stormwind blaast hem bijna terug de deur uit. Drie sneeuwtornado’s razen door de kamer. De innerlijke kracht van Cragheart staat op het punt te bevriezen. Twee rammelende skeletten trekken een gigantische ijspegel van het plafond en keren zich tegen de Savvas.

Gloomhaven Ep4 Sc5 2.jpg

Brute en Spellweaver kiezen de andere deur. De situatie daar is niet veel beter. Drie demonische brandende toortsen baden de ruimte in een verzengende hitte. Ook hier grijnzen twee rammelende skeletten, die -in tegenstelling tot de eerdere knoken- overduidelijk vuurvast zijn. Met een roodgloeiend zwaard in de hand stappen ze op Brute af. Spellweaver weet in de hitte echter haar koelbloedigheid te behouden en boort haar diepe innerlijke winterkrachten aan. Als een gigantische lawine overspoelen haar krachten twee vuurdemonen, die onmiddellijk bevriezen. Over haar schouder kijkt ze door de deur, helemaal naar de andere kant van de crypte waar Cragheart het op zijn eentje tracht te rooien tegen de ijsdemonen. Nu het hier, letterlijk en figuurlijk, al wat minder warm is, kan ze misschien beter die wintergeesten wat gaan opwarmen.

Gloomhaven Ep4 Sc5 3

Nauwelijks heeft de Orchid haar rug gekeerd of de skeletten laten hun wapens kletteren op het harnas van Brute. Aan de andere kant, het lijkt wel telepathisch, deelt ook Cragheart in de klappen van de living bones. Het ziet er niet goed uit, het ziet er helemaal niet goed uit. En waar zit die Quatryl eigenlijk?

Maar Inox en Savvas blijken veel taaier dan Orchids. Brute krijgt er zowaar zin in: hij roept naar Spellweaver dat hij het wel in zijn eentje rooit, terwijl hij breed lachend met zijn rechtervuist enkele knoken uit een skelet boort en tegelijkertijd met de linker de schedel kraakt. Gesterkt door Spellweaver kan Cragheart eindelijk ook zijn innerlijke demonen loslaten. Een titanisch krachtspel wordt het, waarbij de gebundelde krachten van Savvas en Orchid uitendelijk de ijsdemonen laten wegsmelten. Zonder ijspegels en ijssperen zijn de skeletten al wat terughoudender en ook zij keren al snel terug naar het rijk de doden. Spellweaver snelt terug naar Brute, terwijl Cragheart een schatkist openbreekt en het goud in zijn zakken propt.

Ook Spellweaver ruikt geld. In de andere grafkamer had ze ook al een schatkist gezien. Nu Brute toch zijn handen vol heeft met de laatste vuurgeest en skelet, snelt zij naar de kist. Maar daar is de kleine Quatryl weer. Tinkerer voelt ook de goudkoorts. Brute wint het gevecht, waarmee de rust en stilte terugkeren in de crypte. Spellweaver wint de goudrace. Telkens het op geld aankomt, is het toch weer ieder voor zich. Tinkerer kijkt een beetje beteuterd. Geen geld… en weer overmoedig… en weer een gebrekkige communicatie. Nu ja, ze leven nog en het gapend zwart gat lonkt: een poort naar een andere wereld, de poort naar de Plane of Elemental Power.

Even rusten, even op krachten komen en dan in één ruk verder.

18XX-spelers aller landen, verenig u!

flyer 18xx

Een woordje uitleg

18XX is een reeks (BGG, BGG wiki, wikipedia) van -zware- economische bordspellen die het opstarten van spoorwegmaatschappijen en het uitbouwen van het  spoorwegnetwerk in de 19de eeuw simuleert. Francis Tresham bracht het allereerste spel, 1829, al uit in 1974, maar het is 1830: Railways & Robber Barons, uitgebracht in 1986, dat voor de grote doorbraak heeft gezorgd en de start van de 18XX-reeks betekende, met de vele varianten zoals we ze nu kennen.

Het doel in elk spel is hetzelfde: de rijkste speler worden. Om dat te bereiken, verhandelen de spelers aandelen (tijdens de stock rounds) en runnen daarna hun bedrijven (als ze de meerderheid van de aandelen hebben) door het spoorwegnetwerk uit te bouwen, treinen te kopen en te laten rijden (tijdens de operation rounds). Elke 18XX-variant heeft zijn eigenheid, zijn finesses en dus ook zijn eigen regeltjes. Geen twee spellen zijn gelijk, geen twee potjes verlopen hetzelfde.

18XX staat bekend om zijn lange speelduur en hoge complexiteit. De lange speelduur is nodig om het spel volledig tot zijn recht te laten komen. De complexiteit is vooral het gevolg van de hoge spelersinteractie: je moet elkaar goed inschatten en aanvoelen. Weten wanneer je moet kopen en verkopen, is dan ook essentieel in elke 18XX.

Op deze 18XX-speeldag willen wij in de eerste plaats 18XX-fans samenbrengen. Het is immers niet altijd makkelijk om liefhebbers te vinden voor een potje. Daarnaast willen we ook verschillende 18XX-spellen voorstellen en laten spelen. Heb je zelf ook een 18XX-spel liggen dat je graag zou spelen, laat het ons weten en breng het zeker mee. “Beginners” raden we ten zeerste 1846: The Race for the Midwest aan, in het bijzonder omwille van de kortere speelduur (maar reken toch makkelijk 4 à 5 uur).

 

Nog even praktisch

Wanneer

Zaterdag 18 augustus 2018
13:00 Speluitleg (niet verplicht als je het spel al kent)
14:00 Start 18XX (de spellen worden uitgespeeld, tenzij alle spelers het eens zijn om vroegtijdig te stoppen)

Waar

De Spelfanaat
Putsesteeweg 17
2800 Mechelen

Inschrijving

Verplicht via email, gebruik gerust het contactformulier op onze website. Vermeld zeker je voorkeur van 18XX (1830, 1844, 1846, 1854; 1856, 18CZ, Steam over Holland) of laat weten welke 18XX jij wil meebrengen.

Kostprijs

Gratis voor leden
€ 5 voor niet-leden

Gloomhaven Ep. 3: Crypt of the Damned (#04)

Episode 3, Scenario 4: Brute, Cragheart, Spellweaver & Tinkerer

Jekserah is amper weg of Brute kijkt dreigend naar de andere drie huurlingen. De Inox vechtersbaas is terecht niet tuk op zijn eigen ras wat uitdunnen. Tinkerer haalt ongeïnteresseerd haar schouders op, Spellweaver is allang weer in gedachten verzonken. Zolang ze maar tijdig uit haar meditatieve roes ontwaakt, is alles dik in orde. Cragheart echter voelt de elementaire krachten in zijn borstkas groeien. Wat kan hem het schelen wie zijn tegenstanders zijn, hij haalt ze met hetzelfde gemak neer.

Een zonnestraal weerkaatst op een tinnen drinkbeker en raakt zo Tinkerers oog. Verblind door de gloed herinnert de Quatryl zich de vreemde gloed in de ogen van de roversbaas. Beelden van de knokpartij in The Barrow Lair schieten door haar hoofd. Lijken killen, je kan het maar moeilijk van je af schudden. In een soepele beweging tovert Tinkerer een landkaart, die het viertal nog al eens gezien heeft, tevoorschijn. De oude perkamentrollen zijn dan wel braafjes overhandigd aan Jekserah, de pientere Tinkerer had wel nog de tijd gevonden om enkele belangrijke zaken over te schrijven.

The Still RiverThe Crypt of the Damned… De stilte is te snijden. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Of beter, geen enkel, want zonder nog een woord te zeggen staat het viertal op en loopt The Sleeping Lion uit.

Gloomhaven Ep3 Sc4 X3

Op het pleintje voor The Sleeping Lion staat een Vermling-bandje wat folk-muziek te spelen. Muziek verzacht de zeden, ook in Gloomhaven. In een ooghoek merkt Brute een stel ongure types die klaarblijkelijk iets te verbergen hebben onder hun mantel. Het uitstekende ruikvermogen van Spellweaver leert haar dat het om bloed gaat… mens of Inox, daar is ze nog niet uit. Cragheart kan zich niet langer bedwingen en slaat het zootje ongeregeld buiten bewustzijn. De stadswacht moet het verder maar afhandelen.

Een paar uurtjes wandelen, zo had Tinkerer beloofd, om aan de bocht van The Still River te geraken. Het was wellicht ook zo geweest als Brute weer niet zijn eigen lompe zelf was geweest. Gestruikeld, in een put gevallen, doorgerold tot in een oud grottencomplex. Er zat voor de andere drie niets anders op dan ook in de put te springen. Vele omzwervingen later komt het viertal weer boven de grond. Veel heeft het niet opgeleverd: een beetje vermoeidheid, een beetje honger… Geen optimaal begin voor een knokpartij.

Bij The Still River ontdekken de huurlingen een oude crypte, hoewel overwoekerd door mos en klimop, die doet vermoeden dat die knokpartij er heel snel aankomt. De zon mag dan wel nog hoog aan de hemel staan, toch is het donker hier. En oud! Zelfs de lucht voelt oud en zwaar, moeilijk om in te ademen ook. De gloed die Tinkerer zag, wordt nu voelbaar. Cragheart snuift een laatste maal diep en daalt dan de verweerde stenen trap af. Botten kraken, schedels worden weggetrapt. De trap ligt bezaaid met skeletten. Geen idee hoeveel hier al het leven lieten!

gloomhaven-ep3-sc4-2-e1525948369462.jpg

Dit was een grove vergissing hier te komen,” sist een hese stem in Craghearts oor. De Savvas laat zijn vingers kraken, kraakt gelijk even zijn nek en hist: “in tegendeel, ik ben net waar ik zijn moet!” Nog voor de bandiet zijn wapen kan trekken, zakt hij zielloos op de grond. De living bones die door de kamer dolen, bezwijken onder de overweldigende kracht van de twee bloeddorstige tanks. Wanneer Spellweaver amper enkele seconden later ook de crypte binnenwandelt, staat er nog slechts een archer overeind, die zijn ogen niet kan geloven. Brute heeft de smaak te pakken en trapt de deur in naar de volgende gang. Cragheart en Tinkerer volgen hem op de voet. Spellweaver lacht nog even minzaam naar de arme archer, ramt haar dolk door zijn keel en haast zich naar de anderen.

Laat het duidelijk zijn, hier zijn dingen aan de gang die het daglicht niet mogen zien. Vier cultists schuifelen door de gang, drie archers dekken als echte sluipschutters de gang volledig af. Het viertal heeft gewoon geen keuze. Overleggen, afwachten, op adem komen of de situatie inschatten, het kost allemaal tijd en die is er gewoon niet. Een van de cultists strekt al zijn arm om een levenloos en uitgemergeld skelet terug tot leven te roepen. De vlucht vooruit dan maar en als een gigantische stormram banen Cragheart en Brute zich een weg doorheen de gang. De kleine Quatryl huppelt achter hen aan om de pijn te verzachten, om wonden te helen. De kleine decoy die ze heeft gesummond was niet eens nodig. De ravage is groot en na de orkaan van geweld ligt de gang algauw bezaaid met lijken.

Gloomhaven Ep3 Sc4 4.jpg

Wanneer Brute met zijn schouders reeds de volgende deur inbeukt, dartelt Spellweaver door de gang. De Orchid vindt het duidelijk allemaal maar flauwtjes. Uit verveling roept ze haar mystic ally op. Terwijl de mystic ally en de decoy dikke vriendjes worden en doorheen de gang walsen, gaat Spellweaver op verkenning. Niet ver van de deur waar ze binnenkwamen, ontwaart ze een massieve stenen deur, weerom nauwelijks zichtbaar in de ruwe muur. Haar lange fijne vingers raken amper de ijskoude stenen deur, wanneer die zonder enig geluid openzwaait. Twee reusachtige earth elementals vullen de kamer. Spellweaver deinst achteruit. Dit is te veel voor haar, zelfs met de decoy en haar ally nog in de buurt, zijn deze twee demonen meer dan een maatje te groot. Tijd om de anderen terug op te zoeken dus!

Gloomhaven Ep3 Sc4 6.jpg

Op dat moment horen de andere drie echter hun oren tuiten. De lucht in de laatste kamer trilt aan een duizelingwekkende frequentie, het zicht is belemmerd. Twee titanische wind elementals lanceren schokgolven en tornado’s. Twee cultists staan onverstoord en onverstaanbaar te prevelen, als waren ze mentaal in een ander universum. Cragheart en Brute gaan tot het uiterste om de winddemonen neer te halen. Maar beuken tegen de wind vraagt extra krachten, die ze vandaag nooit echt hebben gehad. Op het moment dat Tinkerer haar mes trekt om een cultist uit te schakelen hoort ze –boven het fluiten van de wind– Spellweaver roepen. Tinkerer kan er niet veel van maken, maar probeert nog iets terug te roepen. De wind blaast echter letterlijk haar woorden weg. Spellweaver staat er gelukkig niet helemaal alleen voor en vindt kracht bij haar ally en Tinkerers decoy.

Gloomhaven Ep3 Sc4 5.jpg

Cragheart, Brute en Tinkerer slagen er uiteindelijk toch in om de winddemonen neer te halen. Niet veel later zakken ook de cultists in elkaar. Nu de wind is gaan liggen, hoort het drietal terug het gestommel in de gang. Geheel buiten adem vuurt Spellweaver haar mystic ally aan die rond de gronddemonen dartelt. Als een zoemende mug slaagt de ally er in om de logge demonen al serieus te verzwakken. Met nog amper één schuifelende living bones in de kamer, aarzelen Cragheart en Tinkerer geen moment en snellen de uitgeputte Orchid ter hulp.

Gloomhaven Ep3 Sc4 7.jpg

Brutes opdracht kan niet simpeler zijn: een skelet terug naar het rijk der doden sturen. De concentratie van Brute is echter beperkt, de orkaan had duidelijk lelijk huis gehouden in zijn bovenkamer. De kist achter in de hoek blijkt aanlokkelijker dan de grauwe gebarsten schedel. Met een stalen vuist kraakt de inhalige Inox de kist, grist er één enkele perkamentrol uit en vlucht de kamer uit. Waarom dat skelet nog steeds ronddoolt, begrijpt niemand.

De vier huurlingen, terug verenigd in de gang, vinden bij elkaar nieuwe moed en vooral nieuwe kracht. Met een fenomenale uithaal vliegt het skelet tegen de muur en spat uiteen. De laatste earth demon, afgemat door Spellweaver en haar ally, kan niet meer op tegen de aardse krachten van Cragheart. Het monster moet zijn meerdere erkennen in de Savvas en verdwijnt in het niets.

De stilte keert weer, de wind is gaan liggen en het stof dwarrelt neer. Dit was geen knokpartij, dit was een zootje. Het viertal is er niet alleen met de schrik vanaf gekomen, als ze nog lang samen verder willen, zullen ze toch beter moeten samenwerken. Ach, zorgen voor later. Brute toont de perkamentrol, maar kan er –misschien nog last van tocht in de bovenkamer– niets van maken. Tinkerer weet dan weer wel meteen raad. De perkamentrol beschrijft hoe de Ring of Skulls gesmeed moet worden. Dat kleinood laten maken wordt een dure grap, maar de kracht van de cultist, skeletten tot leven roepen, ligt dan voor het grijpen.

Alvorens de crypte te verlaten, gaat Tinkerer nog een laatste maal op prospectie. Spellweaver is alweer in gedachten verzonken. De demonen, de cultists, de living bones en bovenal het onverstaanbare geprevel, dit was geen toeval, dit was een duister ritueel om niet alleen doden, maar ook demonen uit een andere wereld, tot leven te wekken. Boven het altaar in de verste kamer vindt Tinkerer antieke runen. Veel kan ze er niet van maken, maar het weinige verstaanbare laat vermoeden dat de experimenten van de cultists niet altijd even vlot liepen. The Ruinous Crypt zou een soort laboratorium zijn om demonen op te roepen. The Decaying Crypt lijkt dan weer overrompeld door levende doden en demonen: de controle verloren, een mislukt experiment.

De goesting is weg, de sjwoeng is eruit. De huurlingen willen weg, weg uit de crypte. Terug naar Gloomhaven, om hun hongerige magen te vullen, om hun wonden te verzorgen en om terug op krachten te komen. En wie weet, om een edelsmid te vinden die een Ring of Skulls kan smeden. Daarna zien ze wel verder.

Opgeruimd staat netjes

pic_0199.jpg

Een speldoos is toch vaak een rommeltje: spelbord, spelregels, kaarten, pionnen, fiches… ze worden allemaal maar in de doos gepropt in de hoop dat die nog dichtgaat. Zolang het spel veilig in de kast blijft staan, maken we ons geen zorgen. Maar van zodra een doos, vaak op zijn kant dan nog, in een rugzak verdwijnt, breekt het koud zweet al uit. Zal al dat materiaal het wel overleven en welke chaos zullen we aantreffen eens de doos weer open gaat? Voor een spel kan beginnen moet heel dat zootje dan ook nog gesorteerd worden, waardoor de opzettijd van een spel algauw geruime tijd in beslag neemt. Ziplock-zakjes behoren tegenwoordig dan ook tot de standaarduitrusting van menig speler. Ook tuckboxes worden wel eens door een handige Harry snel in elkaar geknutseld om toch minstens de kaarten mooi te houden. Het opzetten van het spel gaat zo al iets vlotter, maar echt goed beschermd is het spelmateriaal nog niet en de doos rammelt luid in je rugzak.

Kleine bedrijfjes vulden dit gat in de markt. Broken Token, E-Raptor, Folded Space, om er maar enkelen te noemen, verkopen inserts & organizers uit hout (veelal berkenhout) en foamboard (schuimkarton in het Nederlands). De prijs loopt aardig op, vaak eenzelfde bedrag als het spel zelf. Bovendien moet je toch ook zelf de handen uit de mouwen steken om de hele organizer in elkaar te steken. Met een beetje handigheid en wat lijm lukt dat echter wel. Maar met een minieme extra investering kan je je eigen organizer zelf ontwerpen en maken. Zo spaar je niet alleen geld uit (waar je dan weer leuke spellen mee kan kopen), je kan de organizer ook volledig naar eigen wensen ontwerpen en achteraf kan je fier zijn op het resultaat. Mooi toch? Vergeet niet, wat je zelf doet, doe je beter!

En zo trokken enkele spelfanaten vorige zaterdag richting De Spelfanaat. Goedgemutst en met enkele spellen onder de arm. Niet om te spelen, neen. Wij toverden onze speelzaal voor een namiddag om tot een heus atelier. Veel licht, veel plaats en wat welgekomen hulp om in alle rust te kunnen werken.

Na een deskundige uitleg van David over materiaal (welke dikte van foamboard, welke soorten lijm kan je gebruiken, welke messen geven een haarscherp resultaat?) en veel handige tips hoe je een een bouwplan uitdenkt, opmeet en uittekent, uitsnijdt en in elkaar lijmt, ging iedereen aan de slag.

pic_0197.jpg

Hoe eenvoudig het ook lijkt, tekenen-snijden-lijmen, in realiteit blijkt het toch allemaal niet zo evident. Net daarom is het fijn dat je samen aan de slag kunt, om tips te geven, om raad te geven, om stoom af te laten, om elkaar moed in te spreken. Ook leuk is dat je de verschillende soorten lijm en messen ter plaatse kunt uitproberen. Zo weet je wat je zelf wel (of juist niet) moet kopen van materiaal. Weet wel, Rome is ook niet op een dag gebouwd en een eerste poging trekt misschien wat krom of bewijst de volkswijsheid “schoon scheef is ook goed”. Dochterlief zou zeggen “van proberen kan je leren” en klinkt daarmee net als oma. Gelijk hebben ze, allebei.

De eerste insert is dan ook de moeilijkste. Daarna heb je het zeker in de vingers en met de kersverse oefening en ervaring kan je meteen aan de slag voor de volgende… en nog een… en nog een.

Je spellenkast en -tafel zullen nooit meer hetzelfde zijn. Korte opzettijd, orde en rust aan de speltafel en vooral geen angstzweet meer dat het materiaal rammelt en beschadigd geraakt. Opgeruimd staat netjes.

 

Belangrijk!
We zullen deze workshop op regelmatige basis herhalen. De volgende is waarschijnlijk in september. Kon je er nu niet bij zijn of vond je het juist leuk in groep te werken, hou dan zeker onze website en/of onze Facebookpagina in het oog.